yuno44907

RAMMSTEIN'i yaşamak

2012-01-26T18:39:00.005+02:00

Bekâret konulu yazımı okumak için:
http://yunoizm.blogspot.com/2012/01/bekaret-nedir-ne-ise-yarar.html

(Eski Sevgilime)Ohne Dich

(Annesine)Los

(Kendime)Benzin

(Anneme)Sonne

(Babasına)Stein um Stein

(Babama)Adios

Aile Kuruyoruz(Şiir)

2012-01-21T00:56:00.000+02:00

Beğenmiyorum toplumun kadına biçtiği rolü
Kadınlar terlesin, kas yapsın ve tırnaklarını kessin istiyorum
Tapu senediyle belgelemek istemiyorum evliliğimi
Karım özgür olmalı benim gibi
Erkek veya adam da olmak istemiyorum
İnsan olmak ve sevmek istiyorum insan olan herkesi

Tam 6 tane karım olsun istiyorum
ve her karımın 6 kocası
Tecavüze uğramak istiyorum
TANRI BENİ BÖYLE YARATTI

Kadın dediğin kaslı olmalı Süreyya Ayhan gibi
Kocasını iki dakika içinde döverek öldürebilmeli
Hayvan gibi olmalı kadın
Hayvan gibi sevişebilmeli

Futbol takımı kuracağız 12 kişi beraber
Ve üstüne saldıracağız kim varsa kalede
En çok da ben geçmek isterim kaleye
11 beden etrafımı sarmışken atarım çığlıklarımı
Eğer bu benim yaşamımsa eğer
Hayat dilediğim gibi olmalı
Devlet mutlu bir aile kurmamı istiyorsa benden
O aile böyle bir aile olmalı

Benimle de Röportaj Yaptılar

2011-12-05T12:56:00.000+02:00

http://insanlarkonusuyor.blogspot.com/2011/12/yuno-ile-roportaj.html
Birisi benimle röportaj yaptı. Link yukarıda.
Aşağıda ise diğer blogumda okuyabileceğiniz bir hikâyenin fotoğrafı var.

En İyi AMV(GANTZ)

2011-11-08T16:33:00.000+02:00

En Güzel Karikatür

2011-10-02T01:45:00.002+03:00

Lânet karikatürü silmişler. Neden sildiler? Sileceksen neden yazıyorsun? Mallık yaa! Aynı karikatürü nereden bulacağım?!!

Burada bir zamanlar huninin kıçına bir şeyler sokup "gardrop derdine son!" diye bağırdığı karikatür vardı ve çok komikti. İyi günler, 7 aydır sevişmiyorum, herneyse...

Karikatürü buldum, hâlâ sevişmedim. Herneyse

Kitap Yazıyorum

2011-09-29T18:29:00.000+03:00

Uzun zamandır yoktum çünkü pek çok kitap yazmakla meşgulüm. Kitap yazmaya devam edeceğim ve askere de gitmem lazım. Türkiye de bu aralar çok karışık. Açıkçası asker olmaya korkuyorum çünkü PKK ve İsrail bastırıyor da bastırıyor.

Kitap yazarken elbette çok endişeliyim. Bu okunur mu, beğenilir mi diye korkuyorum durmadan. Sonra şunu farkettim ki zaten ben daha hiç kitabı yayınlanmamış, kimsenin tanımadığı, fakir bir insanım yani benim kitabımı beni tanıyanlar ve rastgele kitap alıp okuyanlar alıp okuyacaklardır. Kısacası neden kaygılanıyorum ki? Yazayım kitabımı ve yazayım kitaplarımı. Ne kadar çok kitap yazar yayınlatırsam o kadar çok tanınırım. Eğer fark edilmeye başlarsam daha dikkatli yazarım bende. Çünkü anlamalısınız, okurun hakettiği kadar iyi yazın yani okur okumayacaksa yıllarca imlâ düzelteyim, derinlik katayım, detaylandırayım, kalınlaştırayım diye uğraşmanın ne anlamı var? Bu yazdıklarım ilk kitaplarım ve bu yüzden ham, tatsız olmalarında sakınca yok. Hem belki herkes hasta olur kitaplarıma. Sonuçta ben insanları anlayamıyorum diğer yazarların kitaplarından nefret ediyorum değil mi? Yani demek istediğim benim ham dediğim kitaplar sizin için başyapıt görülebilir, anlaşılmazım değil mi yazdığım cümlelerde son radde.

İlk kitabımda dindar bir ailenin ateist çocuğu olarak dini inceleyeceğim çünkü zaten artık türk halkı dinlerine sövülmesine alışık ve ateistler bana sahip çıkacaklardır onlardan olduğum için.

Esra Acısı

2011-08-26T10:37:00.002+03:00

Hayatımın en büyük acısı bu
Daha sonra da daha büyüğü yaşanmayacak
O ruhumu emdi emdi kuruttu
ve ruhum şimdi tamamen kuru
Hiç bir zaman da yeniden ıslanmayacak

Bu vakitten sonra benden bir şey istemeyin müritlerim
Sahip olduğum her şeyi Esra’ya verdim
Sonra gözlerimi kapadım ve ölümü bekledim
Her şey bu kadar boşmuş, yeteri kadar yaşadım artık ölmek isterim

Kanat açarım sonsuz yokluğa
Tanrım beni lütfen baştan yaratma
Artık yok hiç güldürü, şaka
Ben öldüm ama hala daha Esra’yı özlerim

O bütün her şeyimi alabilir
Param biter, duygularımsa çoktan uçup gitmiştir
Geriye kaldı yalnızca bir
Bir ben, bir Esra ve bir buruk fikir

Ah, Esra bana biraz zaman bile ayırmadın
Evde öylece yatıp yağlandın
Bense saatlerimi ve kalorilerimi yollarda harcadım
Ben sana aşığım
Sense hala kilolarından yakınansın

Paramı istedin
Sigara ve alkol bağımlısısın
Ben sana kendimi vereyim dedim
Dedin yok istemez, salak mısın?
Sen benim ilk aşk acımsın
ve tüm dünya önümde domalsa yine gideceğim kızsın

Şimdi ben sana böyle bir sevgi beslerim
Sense dersin beni seviyorsan paranı verirsin
Paramı kıskanır oldum
Beni iyice delirttin
Sadece daha sık buluşup sarılmak için
Sana paradan başka ne verebilirim?

Yine kadın erkeği eziyor
Bu kadınlar gerçekten dayağı hak ediyor
Hiç çekinmeden en zayıf yönümden vuruyor
ve bana en büyük acıdan tattırıyor

ASLI neredesin?

2011-08-20T22:14:00.001+03:00

Aslı'ya tamamen ulaşamıyorum. Allah'tan dedesinin evini biliyorum. 2015 Haziran'da Aslı 18 yaşında olduğu için geri döneceğim. Aslı'dan başka kimse beni ciddiye almadı. Biliyorum, o da diğer kızlar gibi erkekleri mahveden bir fahişe veya ölümcül işkenceler yapan bir şeytan olacak. Sadece ben onun henüz kendisi olmadığı bir döneme denk geldim. Yani Aslı'nın kişiliği tamamen değişecek. Paradan başka hiçbir şeye yani daha doğrusu duygular ve aşk gibi soyut şeylere önem vermeyen bir kız olacak. Bana beni unutmaya çalıştığını söylemişti. Bana gerçekten âşık olmuş muydu? Neden bu kadar kolay terk etmişti?

Herneyse, ancak bir çocuğun aşkı saf ve temiz olabilir. Umarım Aslı hep çocuk kalır. Büyüyüp diğer kızlara benzerse o artık sıradan bir kız olacak. Sıradan kızlar bana çok fazla yalan söyledi ve defalarca beni intihara sürüklediler. Ben zaten şu anda ölüden farksızım. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Yemin ederim ki hiçbir şey zevkli değil. Arkadaşım yok çünkü arkadaşlarımın yanındayken canım sıkılıyor.

Ben o 18 yaşına geldiğinde geri geleceğim ve beni ret ederse bütün ömrümü ona yalvararak geçireceğim. Zaten yazar olacağım ve yazdığım kitaplarda hep ona yalvaracağım. Ona sayfalar dolusu şiir yazacağım. Elimden ancak bu gelir:...

* * * * * *

Aslında biraz düşündüm de; ben Aslı'ya gerçekten aşığım ve hiçkimse beni onun ettiği kadar mutlu edemez. Umarım beni affeder. Affetmezse 4 yıl sonraki psikolojik durumum ne olur bilmiyorum. İntihar etmeyeceğim ama yaşıyor da olmayacağım. Bütün hayatımı yatakta yatarak ve sık sık ağlayarak geçiririm belki. Bu psikolojiyle kitap falan yazarken hemen sıkılıp bunalıyorum..

RAMMSTEIN ve Eisbrecher hakkında detaylı bilgi

2011-08-19T09:38:00.001+03:00

http://www.rammsteintr.com/diskografi/ceviriler/ RAMMSTEIN'in Türkçe şarkı sözleri için ziyaret et!
Efendim Rammstein eskiden MTV ile beraberdi. İşte ne bileyim, gençleri boş işlerle ve fikirlerle meşgul edip onların kendilerini özgür sanarak sömürülmelerine yardımcı oluyordu. Daha sonra Amerika, Mehr, Moskou, Mann Gegen Mann, Pussy gibi eserler ortaya koyarak yoldan çıktılar ve eskiden onları keşfetmiş olan insanlar daha sonra onlara düşman oldu.

RAMMSTEIN zengin insanları çok eleştiriyordu. Bütün bencil ve zengin insanlarla dalga geçiyordu. Fazla cinsel bir grup olduğu için cinselliği sevmeyen insanlar da bu gruptan soğuyordu. İşte bu nedenlerle RAMMSTEIN'in eski patronları onlarla iş yapmayı bıraktı ve RAMMSTEIN'i yok etmek için Eisbrecher gibi gruplar kurdular (böyle onlarca grup var ama bunlardan en iyisi Eisbrecher).

Eisbrecher her şeyiyle Rammstein'in aynısıydı. Logosu bile aynıydı hatta (R+ ve E). Ama bu tutmadı. Çünkü Eisbrecher özgür ve cesur değildi. Çünkü Eisbrecher'in sadece 8 tane düzgün şarkısı vardı ve ota boka şarkı yapıyorlardı. Eisbrecher gibi sıradan grupların tüm şarkıları aynıdır. Eisbrecher'in en iyi şarkıları:
Adrenalin
Antikorper
Kein Mitleid
Eiskalt Erwischt
Wie Tief?
Eisbrecher
Mein Blut
Eiszeit
Ayrıca Eisbrecher'in şarkılarının isimleri diğer pek çok grubun şarkılarının ismiyle aynıdır veya aynı gibidir. Eisbrecher'in şarkıları çakmadır, eski şarkılarla aynı ritimleri taşıyabilir. Sözleri çok basit ve anlamsızdır. Rammstein'in şarkı sözleri ise harikadır. Eisbrecher'in tüm şarkıları birbirine benzer.

RAMMSTEIN gibi pornolu klip, gay erotik klip çekmiş; Amerika ve Rusya ile dalga geçmiş bir grup ile kim başedebilir ki?

Karını Arkadaşına Siktirir misin?

2011-08-17T18:57:00.000+03:00

Till Lindemann karısından ayrıldı. Till Lindemann'ı tanımıyorsanız angutsunuz. Çabuk git araştır!
Sonra Richard "Kruspe" Bernstein, Till'in karısıyla beraber yaşamaya başladı. Till'in eski karısından Till'in belki de en yakın arkadaşı, kardeşi gördüğü insan çocuk yaptı. Çocuğun adı
Khira Li Lindemann
'dı ve bu çocuğun annesinin soyadı Till'in soyadıyla aynıydı ama babası Richard'dı.

Anlayacağınız RAMMSTEIN bizimle ve namus denen şeyle çok güzel taşşak geçmiş. Geçmiş olsun. Ayrıca gruptaki herkes evlenmiş çocuk yapmış(hepsi çocuk yapmamış ama çoğu yapmış) sonra da boşanmıştır. Sanırım boşandıktan sonra eski karılarını sikmeye devam etmişler. Ve grubun biraz GAY'imsi olduğunu fotoğraflarda görmüşsünüzdür. Tamam, kaslı ve hayvan gibi olabilirler ama sen o fotoğrafları biraz daha karıştırırsan göreceksiniz.

Kısacası RAMMSTEIN eski karılarıyla toplanıp kadınlı erkekli kim kime dum duma şeklinde grupsex yapıyor olabilir. Zaten yapmasalardı bu çok şaşırtıcı olurdu.
Birilerinin karınla sikişmesinin sana ve karına bir zararı yoktur kardeşim. Biz ekonomimizi düzeltmeli ve barış içinde, tartışmadan yaşamalıyız.

Eisbrecher(RAMMSTEIN gibi)

2011-08-16T15:36:00.001+03:00

Buz kırıcıdır bu grubun adı. Megaherz'den ayrılan vokalist ve gitarist mi kurmuş ne, falan filan... Açıkçası ben RAMMSTEIN ile kalıyorum ve Eisbrecher hakkında hiçbir halt bilmiyorum. Size iyi yolculuklar. Bu adamları dinledikçe RAMMSTEIN'i hatırlayacaksınız.

Doğru ve İyi olan Yapılmalıdır

2011-08-06T09:19:00.001+03:00

Doğru ve iyi olan yapılmalıdır peki doğru ve iyi olan nedir?
Bakın televizyonda Adnan Oktar diye bir "harem ağası" var. Bence Harun Yahya denen adam bu adam olamaz. Harun Yahya bu adamdan daha zeki ve aklı selim bir insandı. Bu insanların yüzlerce kitabı var. Hangi insan vardır ki yüzlerce kitap yazsın ve hep aynı şeyi yazmasın? Yani yüzlerce kitap yazmak başlı başına bir mallıktır. Birde canım Cüppeli(Ahmet Hoca)'ye kafayı takmış herif. Cüppeli en azından bu adam gibi harem kurmaya çalışmıyor. Ama şuna çok dikkat edin:

Her kim dini bir önder, lider falan veya siyasi bir lider veya işte onun gibi bir şeyler olmuşsa para ondadır. Ulan müslümansın, paranı fakire fukaraya dağıtman gerekir. O canından çok sevdiğin Muhammed ile Ebubekir öyle yapmamış mı? Sen şimdi diyeceksin peygambere saygısızlık yaptı. Sen zaten elalemin verdiği bağış parasıyla jetsikilere binerken yapıyorsun o saygısızlığı.

Bu insanlar dolandırıcı; sizi beni kandırıp paraya konuyorlar. Bence Adnan Oktar kendisi müslüman değil zaten. Adamın tipinde hiç müslüman tipi yok. Sonra beş metrekare odaya sekiz tane "nur" yüzlü kız sokup benim gibi abazan gençleri A9(Adnan Oktar'ın uydu kanalı) tv'yi izleyemez hâle getiriyor. Ulan ben şimdi aşırı müslüman olsam o kanalı açıp nasıl izleyeyim. Kanalı açınca adam sekiz gencecik kedi gibi kızı götürüyor diye direkt ağlamaya başlıyorum yemin ederim. Yani bence şu odadaki kız sayısını azaltıp biraz erkek soksun araya, hem bayanlar da izler programı o zaman.

Doğru ve İyi olan Yapılmalıdır diye başlık atmışım... Konuya dönsek?

İnsanları AIDS'li diye dışlamamalısın çünkü AIDS çok zor bulaşır ve sadece çok fazla sikişen insanlarda olan bir hastalık değildir. Hastahanedeki kandan, iğneden falan da bulaşabiliyor. Ya zaten sonuçta o kanlardan ne bulaşacağı belli olmaz. Sen testi yapar paketlersin. Testte HIV çıkmaz ama sonra bu HIV o kan rafta beklerken çoğalır. Zaten AIDS testi hep doğru sonuç vermez. Ayrıca AIDS ölümcül bir hastalık da değil. Sigaradan daha az tehlikeli bir hastalık en azından. Ve çevreye sigaradan daha az zararı var.

Sana âşık olup bunalıma giren, intihar etmeyi falan düşünen herkesle sevişmelisin. Eğer seni seven kişi seni gerçekten seviyorsa onunla seviş. Severmiş gibi yapıp senin ondan istediklerini yapmıyorsa, naz yapıp "iyi, sen bilirsin" falan diyorsa kafasında şöyle kocaman bir taş kır (bu son kısım şakaydı, ciddiye almayın). Bir kişi aylardır sevişmiyorum, kimse beni sevmiyor mu, ben çok değersizim, yaşıyormuş gibi hissetmiyorum, böyle hayat mı olur falan diyorsa onunla da seviş. Böyle zavallı insanlarla sevişmek onlara ve topluma faydalıdır; Tecavüz oranını ve kadına şiddeti azaltır belki. Belki de azaltmaz çünkü genelde bencil insanlar kadına şiddet uygular ve bencil insan söylediği yalanlarla sikecek bir kız mutlaka bulur. Bu abazan kalan insanlar genelde hiç yalan söylemedikleri için kimseyle sevişemezler.

Kısacası dürüst erkek abazan kalır. Yalancı ve yalaka erkek bolca sikişir ama sonra sizi döver veya hayatınıza sıçar, gider. Erkeğinizi iyi seçin, salak olmayın. Ayrıca pek çok erkek sizi vücudunuzdan dolayı seviyor. Eğer vücudun bir önemi olmasaydı gay olurdu bu erkekler, veya eşek falan sikerlerdi. "Vücudun bir önemi yok" diyorlarsa size bu yalandır veya arkadaşımız çok uzun süredir sevişmiyordur.

İnsanları annenize, dininize küfretti diye bıçaklamayın çünkü bu günahtır. Ancak bir katili öldürebilirsiniz. Kuran'da falan öyle yazıyor. Açtım okudum vallahi... Hem birisi Allah'a küfrederse onun cezasını Allah verir çünkü her şeyi Allah yarattı ve Allah kendisine küfreden öküz insanı da yaratmıştır. Onu cezalandırmak sana düşmez. O Allah ile bu öküz arasında bir mevzudur. Allah ile öküz kulları arasına kimse giremez. Annenize küfreden insan da muhtemelen annenizi tanımıyordur. Tanısaydı küfretmezdi. Cahillik mi mallık mı etmiş artık bilemeyeceğim. Size küfreden insanın amacı sizi sinirlendirmektir. Siz onun ettiği küfürleri görmezden gelir, duymuyormuş gibi yaparsanız bu sefer o sinirlenecektir çünkü sizi sinirlendiremiyor olmak onu sinirlendirecektir.

İnsanlara Kürt, Yahudi, Alevi, Ateist, Satanist, Metalci, Alman, Gay gibi ırklara mensup oldukları için düşmanca davranıyor, sizinle arkadaş olmalarını engellemeye çalışıyorsanız malsınız. Çünkü bütün Türkler, bütün Müslümanlar, bütün Erkekler(bu bloğu okuyan insanların kaç tanesinin amı var acaba?) aynı olmadığı gibi bütün Gayler, Ateistler, Kürtler de aynı değildir. Bir insanın nasıl bir insan olduğunu bilemezsiniz. Her sakallı dedeniz olmadığı gibi her saçı uzun erkek de size götünü siktirmek için can atıyor değildir.

Asla kimseye taş atmayın, asla kimseyi öldürmeyin, asla kimseyi Sivas'taki otellerde yakmayın(İstanbul'daki oteller de serbest), asla "sokakta yürüyüş yapacağız, eylem yapaceğiz, herkes sesimizi duyacak, amına koim Tayyip" gibi düşüncelere sahip olmayın. Birilerine küfretmek veya taş atmak veya katletmek kesinlikle bir şeyleri düzeltmez. Şunu da iyi bilin; polisin kendi düşünceleri, görüşleri, amaçları yoktur. Polisler sadece emirleri yerine getiren, aldıkları o birkaç bin lira maaş için her şeylerini emniyet güçlerine kiralatmış insanlardır. Yani polis ona emir veren ne derse onu yapar. Emirlere uymazsa işsiz kalır. Bu nedenle polisle uğraşmak anlamsız veya polisten size anlayış göstermesini "çocuklar haklılar yav" demesini beklemeniz de anlamsız. Polis haklı olduğunuzu düşünse de sizi döver çünkü...

Point Blank gibi hacksiz (ama son derece lagglı) adam öldürmeli oyunlar dışında oyun oynamak çok sıkıcı ve boştur. Ha diyeceksiniz, Point Blank oynamak çok mu yararlı falan... Ya erkeğiz işte, eline bir tüfek ver biraz da gaz hani böyle oyunlarda "ateş altındayım" "anlaşıldı tamam" falan diyorlar ya...

Ya üff, oyun oynamak sıkıcıdır. Yemin ederim sevişmek daha zevkli. Birde eğer benim gibi anlatacak önemli şeyleriniz, ilginç fikirleriniz yoksa blog falan açmayın (bunu kesinlikle benimle sevişmeyi düşünmeyen genç kızlara söylüyorum çünkü onların beyni yok ve blogları kesinlikle vakit israfı), sevişmeyecekseniz facebook kullanmayın, göt sikerim zihniyetiyle planetromeo'yu işgal etmeyin, ayy ne terbiyesiz yazacaksanız twitter'ı terk edin, formspring'in de facebook olmadığını unutmayın... İnternette bir şeyler yazmak zorunda değilsiniz. 70 milyon nüfusun hepsi facebook açsa çok mu güzel olur lan!!

Bu mübarek Ramazan'ın altıncı gününü yaşadığımız Cumartesi gününün vaazı da bu kadar. Hepinize hayırlı ömürler...

Yaşandı Bitti

2011-08-03T02:04:00.000+03:00

Burak Kut yazmış bunu. Adamın tek iyi şarkısı galiba. Rakçı falan olsaydı daha çok severdik bence bu herifi.

Elbette sözleri değiştiriyorum, böylece bana göre daha iyi hale getiriyorum.

Giden gitti artık gülemezsin.
Yeniden aşkı bulsan kaç yazar?
Sonuçta o da seni terk edecek!
Adil davranman gerekir banaaa...

Benimle oynayamazsın.
Yanlızlığı sana yeğlerim.
Beni ezmek istiyorsun
Çünkü sen
eziksin!
* * *
Kanasın dünyaaamm!
Yansın ne olacak??
Günah alevini yakarım;
Ateşimleee

Yaşandı bitti saygısızca,
Daha iyisini bulduğunda.
Doğru söylemen benim umurunda;
Yalancısın sen, haydi zıpla!

Ben seni anlamadım
Beni üzmek istediğini anladığımda
Ve sonra çok üzüldüm
Bana âşık olmadığını anlattığında
* * *
Utan, utan ki vicdanın olduğunu göreyim.
Başından beri senin iyi biri olduğunu düşünmeye çabaladım, inan.
Kaçırdın sana olan güvenimi...
Deli olmak cesaret bana!!!
* * *
Yaşandı bitti saygısızca,
Kendimi artık kullandırtmadığımda.
Doğru söylemen benim umurunda;
Yalancısın sen, haydi zıpla!
* * *
Ben senin sadece seks kölenim.
Benden saçma sapan şeyler isteme.
Sana para vermek zorunda değilim.
Beni sevseydin para istemezdin!
* * *
Ağlama deme bana,
Elbette ağlayacağım!
Ağlamam canını acıtır;
Terk ettiğin için ağlıyorum!!

Yaşandı bitti saygısızca,
Daha iyisini bulduğunda.
Doğru söylemen benim umurunda;
Yalancısın sen, haydi zıpla!

Kanasın dünyaaamm!
Yansın ne olacak??
Günah alevini yakarım;
Ateşimleee
* * *
Zorlamakla akmaz gözyaşı
Fazla uzatma,
Mutsuz olmam kanıt sana

Beni ne kadar üzdüğünü anlamıyor musun?
Bu kadar salaksın işte...
Seni ne kadar sevdiğimi bilmiyor musun?
Bu kadar körsün işte...
* * *
Kanasın dünyaaamm!
Yansın ne olacak??
Günah alevini yakarım;
Ateşimleee

Yaşandı bitti saygısızca,
Daha iyisini bulduğunda.
Doğru söylemen benim umurunda;
Yalancısın sen, haydi zıpla!

Yaşandı bitti vicdansızca,
Bana ihtiyacın kalmadığında.
Doğru söylemen benim umurunda;
Çıkarcısın sen, haydi zıpla!

Yaşandı bitti acımasızca,
Kölen olmaktan sıkıldığımda.
Benim isteklerim kimin umurunda;
Bencilsin sen, haydi zıpla!

Yaşandı bitti saygısızca
Aldatmanın tadına varınca
Doğru söylesen kimin umurunda
Gözüme inanırım, haydi zıpla

Kanasın dünyaaamm!
Yansın ne olacak??
Günah alevini yakarım;
Ateşimleee

Hadi siktiriboktan şiirler yazalım!!:P...

2011-07-30T21:40:00.000+03:00

Sana bir otun suya duyduğu gibi ihtiyaç duyarım
Yağmurun yağması için dua ederim
Elimden başka bir şey gelmez

Seni zaman zaman özlerim, özlemediğim zamanlarda da unuttuğumu sanarım
Hayatımın en güzel günlerini nasıl unuturum
Gerçeklerden kaçamazsın

Ölü Kalp

2011-07-17T13:42:00.000+03:00

Ben senin için
Seni sevmek istedim ben
Elimden geleni yaptım
Artık umrumda değilsin sen

Ben senin için neydim
Ne anlam ifade ediyordum sana ben?
Her şeyi yaptım, tamamen itaat ettim sana ben

Sen beni terk ettin
Ben yine terk edildim
Ben kusursuz olmaya çalıştım
Sorun fizikseldi, biliyorum…

Ben hiç yalan söylemem,
Ama bu önemli mi senin için?
İstediğin tek şey iyice sikilmek;
Zaten hiçkimseye güvenmezsin.
Ben beni severim,
Sen beni sevmezsen;
Sana zaten neden gerek var?

Sikim ufaksa
Sana verecek param yoksa
Sen bana yemek ısmarla
Sik yerine de hıyar kullan olsun bitsin
Bak artık, şunu gör
Bu devirde benim gibi dürüst insan yok; bilirsin(aynaya bak)

Senin için aşk mı önemli?
Yoksa para mı önemli?
Parayla ne yapıyorsun sen?
Hangisi aşktan daha değerli?

Hayat böyle boktan işte
Neden beni üzüyorsun pintiyim diye
Hıyar kullan sikim küçükse
Aşktan daha değerli veya güzel olan ne!

Beni sevemiyorsan
Bu senin beceriksizliğin
Çünkü sonuçta ben
Temiz, traşlı ve genç bir erkeğim
Nedir sahip olmak istediğin
Ve nedir bende bulunmayan?
Aman neyse boş ver gitsin
Zaten sen de bana layık değilsin

Bencil, egoist, ikiyüzlü, yalancı
Çıkarcı, şerefsiz, namuslu analcı
Çelimsiz, sağlıksız, tembel, pasaklı
Sabırsız, kıskanç, kibirli, gururlu,
Ah kızlar gerçekten çok zavallı

Kızlar zavallı

Kızlar zavallı

Kızlar
sizden sadece beni sevmenizi ve kolayca bırakıp gitmemenizi istedim
Sizi internette gördükçe üzülüyorum çünkü seviyeniz çok düşük ve hepiniz çocuksunuz
Hiçbir zaman zekice veya mantıklı hareket ettiğinizi görmedim
Beni neden sevmediğinizi veya neden terk ettiğinizi bile çoğu zaman bilemiyorsunuz
Erkekler sizi çok şımartıyor ve şımarmışsınız

Sevişecek Kimse Yok

2011-07-13T23:52:00.000+03:00

Anal sexten nefret ediyorum. Sikimi kullanmak da pek zevk veriyor sayılmaz. En sevdiğim şey oral sex.

Benim onları sikmek istediğimi düşünen kızlar ve lezbiyenler var. Götümü sikmek veya götünü siktirmek isteyen erkekler var. Kısacası sorunlarım var.

Lezbiyenler beni dışlamasalar ve erkeklerle sadece oral yapsak olmaz mı?

Müslüman Değilsin

2011-07-12T18:55:00.001+03:00

Müslüman insan küfretmez. Müslüman insan insanları otellerde yakmaz. Müslüman insan mini etekli kızları taciz etmez. Müslüman insan borcunu öder. Müslüman insan parası az olan insanlara parasını verir(dilenciler sahte olabiliyor, tanıdığınız fakirlere yardım edin). Müslüman insan sevgilisini terk etmez. Müslüman insan kadınları dövmez(aldatıyorsa terk et, dövmeye hakkın yok). Müslüman insan kavga çıkarmaya çalışmaz. Müslüman insan asla ilk darbeyi vuran veya ilk yumruğu atan olmaz. Müslüman insan sabırlıdır, kışkırtmalara gelmez. Müslüman insan, katil olmayan kimseyi öldürmez. Müslüman insan laik bir ülkede yaşadığımızı ve bu ülkede ateist veya eşcinsel veya satanist insanlarla yaşadığını ve herkesin eşit haklara sahip olduğunu bilmelidir.

Ben neden müslümanım demiyorum sanıyorsunuz? Müslüman olmak kolay mı? Müslüman değilsin, ikiyüzlü bir yalancısın. Dini kullanarak kadınları kölen yapmaya, insanları öldürmeye hakkın olduğunu iddia etmeye çalışıyorsun; acıyoruz...

Yunus

2011-07-07T18:26:00.000+03:00

Yunus yine çıplaktı. Bağdaş kurmuş, sandalyesinde oturoyordu. Sandalye ona ait değildi ama o bunun ona ait olduğunu sanıyordu. Parasını o ödememişti. Bu evdeki hiçbir şeyin parasını o ödememişti. Yalnızca o sandalye de o odadaki her şey gibi kendisiyle bütünleşip onun parçası olduğundan sandalyeyi kendisinin sanıyordu. Odadaki her şey onun gibi kokuyordu. Sanki her şey kendisiydi. Bu yüzden kendisinden çok nefret ederdi bazen. Kendisinden bıkardı, kendisiyle sevişmekten bıkardı.

Ve Yunus gerçekte asla bağdaş kurmazdı, o dizlerinin üstüne otururdu. Sadece saçmalıyordu yine işte. O bu odada hep o sandalyenin üstünde olurdu. Üzüntüden oturacak hali kalmadığı zaman hemen üç metre ötedeki yatağına gider (bu bir kanepe) orada yatıp ağlardı. Daha sonra bilgisayarda işleri olduğunu sanar tekrar sandalyesine ilerlerdi yorgun, isteksiz bir şekilde hayata kahrederek(hmm, hayata kahretmek, hoşmuş).

Elbetteki aslında işi falan yoktu. Sadece o öyle sanmak istiyordu. Yazmak zamanı boşa harcamaktı. Film izlemek zamanı boşa harcamaktı. Bilgisayar zamanı boşa harcamaktı. Ona göre sevişmediği her an, annesine göre para kazanmadığı her an değersizdi; evet annesi onu evden atmak üzereydi. O ise çoktan intihar etmeye karar vermişti. Sadece ne zaman olacağına karar vermemişti.

Şu anda e-mail'lerini kontrol ediyordu. Şimdiye dek ona hiçkimse gerçek bir e-mail göndermemişti. Mail'lerin çoğu zaten spam'dı. Geri kalanlar otomatik bildiri mail'leriydi. Bundan geri kalanlar da yine otomatik mail'lerdi ama bunlar ona özeldi ve onun için önemliydi. Her şey otomatikleşiyor; insan tembelleşiyor ve yanlızlaşıyordu. Bilgisayar korsan kullanımını çok fena derecede arttırmıştı. Televizyon vakit kaybıydı ve her şey son derece sahte ve yalandı. Teknoloji bu kadar ilerlemese daha mı iyi olurdu? Öyleki belki ilerde telefonla bile konuşmayacak, sürekli birbirimize sesli mesaj gönderecektik. Her şey çok duygusuz, soğuk ve acımasızdı. Yunus'un onu sinir hastası etmeye yeltenen bir aileye ve onunla sevişmeyen, bazen onu çok iyi tanıyınca onu sevmemeye başlayan arkadaşlara ihtiyacı yoktu.

Acaba onu seviyormuş gibi yapan insanlar onu sever miydi? Eğer bir kız Yunus'a “Sen çok iyi bir arkaşsın” diyorsa neden Yunus'la sevişmek istemiyordu? İnsanlar bu lânet ülkede yeteri kadar sevişemiyorlardı. Daha 1993 yılında Sivas'ta müslümanlar müslüman olmayanları öldürmüşlerdi. Onlar da müslüman değildi gerçi zaten. Kimse Kuran'ı sikine takmıyordu. Kuran'da zinaya verilen ceza 100 sopaydı ve 4 şahit olmadan bu ceza verilemiyordu. 4'den az kişi bir kişinin zina yaptığını söylediğindeyse onlara 80 sopa vuruluyordu ama sonuçta kimse ölmüyordu, bu bir işkenceydi sadece ve Kuran'da zina yapan kadına ve erkeğe verilen ceza aynıydı!

Ama bizim toplumumuzda laik bir devlette yaşamamıza rağmen müslümanlar müslüman olmayanları öldürüyorlardı, namussuz olanları da öldürüyorlardı, erkek namussuz olunca bir sorun yoktu ama tüm orospu kadınlar ve eşcinseller ölmeliydi; voaavv, ne bok dönüyordu bu ülkede böyle?

Yunus böyle bencil ve angut insanların arasında yaşamak istemiyordu. Tüm tabuları yıkacak ve tüm ahlâki kuralları devirecekti. Namus denen şeyi sikip atacaktı Yunus. Gidip orospu bir kızla evlenecekti. Bu kız biseksüel ve RAMMSTEIN fanatiği de olsaydı tadından yenmezdi. Onunla beraber tüm otoritelerin ağzına sıçacaklardı. Hiç olmadık yerlerde hiç olmadık anlarda porno çekeceklerdi ve bunları internette paylaşacaklardı. Birlikte en aykırı, en ucube, en kural tanımaz çift olacaklardı.

Bunlar pek gerçekten uzak hayaller değillerdi. Böyle bir sevgilisi olmuştu. Daha sonra kızın yaşı çok küçük olduğu için kızın kafası çok karışmıştı ve Yunus'u terk etmişti. O kız henüz ailesiyle çatışacak, evden kaçmak isteyecek kadar büyük değildi. Daha sonra zaten her şey çok berbat oldu. Yunus bir daha hiçbir dişiyle sevişemeyeceğine emindi. Kız ise artık Yunus'un korumasının altında değildi. Yunus bazen onu düşünüp “ölürse, intihar ederse, tecavüze uğrarsa, birisi onu döverse” diye endişelenip ağlardı çünkü kız çok korumaya ve bakıma muhtaçtı. O kızın davranışları ve kişiliği çok fazla anormaldi.

Yunus yine de sık sık “erkeklerin pek azı böyle küçük yaşta bir kızla sevişmeyi başarabilir” diye düşünüp kendini avuttu. Önceleri, benden başka herkesin sevgilisi olmuş diye düşünerek kendisini hunharca öldürmek isterken şimdi eski ilişkisiyle ilgili düşüncelerle avutuyordu kendisini. Ama bir gerçek vardı kaçamadığı: şimdiye kadar hiçkimse ona âşık olmamıştı!

Birisi ona âşık olsaydı onun kölesi olacaktı ve kız aşırı ilgiden ve her istediğinin karşı çıkılmadan yapılmasından sıkılıp Yunus'u terk edecekti. İnsanlar böyle maldı ve kızlar amları çok kıymetli olduğundan dolayı son derece acımasızlardı. Erkekler hayvan gibi bir egoya sahip olduklarından kızlardan daha acımasız olmaya çabalıyorlardı. Bir erkek bir kıza deli gibi âşık olsa da kız onu terk etmeden o kızı terk etmeye çalışırdı çünkü terk edilen taraf daima daha çok acı çeker. Arkadaşlarına “siktim bıraktım kanka” derken aslında geceleri o yatakta yalnızken ağlarlardı çünkü kızlar daima şımarıp erkeğe seks karşılığında neleri yaptırabileceklerini sınayıp sınırları zorladıklarından dolayı erkek ilk ilişkiden sonra kızı terk etmeyi planlamak zorunda sanıyordu kendisini.

Yunus'un arkadaşları; acaba onlar Yunus'u seviyorlar mıydı? Yunus'un siyasi, felsefi ve cinsel ve ve dini görüşlerini bilselerdi hâlâ Yunus'u severler miydi? Yunus'un bütün bunlar sikinde miydi? Yunus'un arkadaşa ihtiyacı var mıydı? Tanrım, o sadece sevişmek istiyordu... Sohbet etmek, konuşmak çok sıkıcıydı. Buna kardeşinin arkadaşlarının ve derneklerdeki insanların sohbetlerinde tanık olmuştu. Hayat çok sıkıcıydı ama sadece Yunus sıkılıyordu.

Sonra bu Yunus'un gerçekten çok sapık ve iğrenç şeyleri vardı. Mesela zaman zaman kızlara tecavüz etmek isterse ve yine zaman zaman kızlara tecavüz etmediği için pişman olurdu. Ama bu pratikte pek mümkün değildi. Yunus ne zaman bir kız görse yumuşar, sakinleşir, kedi gibi olurdu. Ama bazen bir kız onu sinirlendirdiğinde belki ancak tecavüz edebilirdi. Lâkin Yunus genelde sinirlenmek yerine üzülmeyi tercih ederdi.

Yunus işsizdi, parası yoktu, sizin için bir hiçti ve son derece önemsizdi. Yunus kendisini sevmiyordu ve tam bir kaybedendi ve intihar etmeye karar vermişti, sadece zamanı belli değildi. Yunus'a kimsenin ihtiyacı yoktu. Onun her günü veya her haftası aynıydı, aylardır sevişmiyordu ve bundan öncede bir ara üç yıl boyunca falan sevişecek fırsat bulamamıştı. Zaten aslında Dünya'da herkesin bir işinin olması ve para kazanması mümkün değildir; ihtiyaçtan fazlasını veremezsiniz insanlığa ve ihtiyaçları olsaydı işçi alırlardı.

Yunus annesinden nefret ediyordu. Sevgilisi Yunus'u terk etmişti ve Yunus'u terk eden aslında ufacık bir çocuktu. Camdan aşağı baktı. Bunu sık sık yapardı. Hayır, henüz atlamayacaktı. Yunus'un parası yoktu ve parası yoksa kimse onu sevmeyecekti

Birisine Yazılmış Bir Aşk Şiiri

2011-06-30T00:22:00.000+03:00

Sen benim hoşlandıklarımdan hoşlanırdın
Pek öyle kendinden hoşlanmazdın
Ben bunu pek anlayamadım
Sen aslı'nda harikaydın

Ben seni sevdim
Ve biz seviştik
Sonra sen yoktun
Sen beni unuttun

Bu zaten gerçek değildi
Bu zaten gerçek olamayacak kadar saçmaydı
Ben sevişiyordum, bu gerçekleşmiş olamaz
Ben sevişmiş olamam, bu gerçek olamaz

Ben seni sevdim
Sen beni unuttun
Sanki hiç varolmadın
İlişkiler bitince hep böyle olur

Biz ikimiz
Biz aynıydık
Ben en "iyi"ydim
Diğer herkes bencildir

İçimdeki iyilik
İlişkimizi kurtaramaz
Ben son derece işsizim
Param olsa da neye yarayacak?

Ben eğer ki bensem
Ailen beni sevmez
Ve biz değil, ben
Benimle kimse sevişmez!

Senden sonra hiçkimse olmayacak
Kendimi sana saklamıyorum, yeteri kadar farklıysam hiçkimse olamaz
Benden sonra sen, sen pek çok şey yaptın
Senin cinsel hayatın son bulmaz çünkü amın var

Not:13'cmlik çükler para etmiyor!!

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Ben seni sevdim

Ve biz seviştik

Sonra sen yoktun

Sen beni unuttun

Unutmasan ki ne olacak

Hiçbir şey aynı olmayacak

Hiçbir şey iki kere yaşanmaz

Ve zaten muhtemelen hiçbir şey olmayacak(olmayacak duaya amin denmez, biten hiçbir aşk yeniden başlamaz......)

%200 hetero, %50 homoyum

2011-06-27T04:42:00.000+03:00

Hepinizin cinsel yönelimimi, kimliğimi, tercihlerimi merak ettiğinizi biliyorum. Blogları dikkatli okuduysanız bu konuda zaten bilgi sahibisinizdir.

Ben aslen hetero olup aşırı cinsel arzum ve sex bağımlılığım nedeniyle(sevişemeyince depresyona girip intihar etmek istemeye başlamak) her şeye yönelmeye başladım. Yeri geldi kedilerle seviştiğim bile oldu. Ben dişi kedileri sevgilim gibi görebilirim bazen. Daha sonra da biseksüel olursam daha çok sevişirim dedim ve biseksüel olmaya çalışmaya başladım. Eşcinseller buna kendini tanımak diyor. Sonra erkeklere oral sex yapmaktan çok zevk aldığımı fark ettim. Sonra bana aktif/pasif, kadın/erkek gibi sorular sorulmaya başlandı. Dostum ben aslında eşcinsel değilim, sadece her an, her yerde, herkesle sevişmek zorundayım.

Sevişirken benim boynumu dilinizi kullanarak gıdıklamalısınız. Emmeyi falan çok severim. Evet emerken canınız yanabilir, kollarımdaki kan lekeleri gibi morluklar falan oluşacaktır... Canınızı acıtırsam canımı acıtmaktan çekinmeyin. Mazoşistim ama canımı yakmanız beni azdıracağından tacizime uğrayabilirsiniz. Bence beni tahrik etmeyin. Tahrik olunca genelde bir kazaya sebebiyet vermemek için ortamı terk ederim. Bu çıplak bir kadın görünce bir erkeğin panikle oradan uzaklaşması gibi bir şey çünkü Türkiye'de erkeklerin çoğu aylarca sikişmez, sikişen erkekler kızlar arasında popüler olanlardır ve onlarda kerhane orospusuna dönerler yani hastalanabilirler. Benim bir arkadaşım vardı böyle hastalık kapmıştı sikişmekten ki genelde birisi sex yoluyla hastalık kaparsa cinsel hayatının devamı için bunu gizler yani kim bilir hangi hasta olduğunuz erkekler ondan bundan hastalık kapıp da gizliyor. Her neyse işte, çıplak kadın görünce kaçan erkek tecavüz etmemek için kaçar çünkü benim gibi aylardır sikişmeyen biri için bu ağlamanıza sebep olacak kadar üzücü ve acıklı bir durumdur. Düşün yani orada bir vücut var ve senin dokunman yasak...

Her neyse, kısacası beni tatmin etmeyi planlamıyorsanız tahrik etmeyin. Eğer benimle sevişmek isterseniz bunu söyleyin çünkü ben aşırı kibar ve bazen de utangacımdır. Bazen kızlarla sex konuşmaya da korkabiliyorum gelebilecek tepkileri bildiğimden. Ben kız gibi sevişirim. Sevişmem oral odaklıdır. Öyle her yeri emerim, yalarım falan. Çok duygusalımdır. Sevişirken ağladığım da olmuştur. Saldırgan değilim. Cinsel organım 13cm'dir ve zor sertleşir. Aslında ben sertleştirirken zorlanıyorum ama biri dokununca hemen sertleşiyor. Sertliğimi zor kaybederim. Sikişerek boşalmam. Sikişmek çünkü bana fazla haz vermiyor. Seviştiğim kişiyi memnun etmek için elimden geleni yaparım ki benimle tekrar tekrar sevişmek istesin. Boyun ve meme emmek bana en çok haz veren şeylerdir. Boynumun dil ile gıdıklanması ise beni kendimden geçirir ama orgazm olmama sebep olmaz ama orgazm olduğumda aldığımdan daha çok zevk alırım.

Erkeklerle sevişirken nazlıyımdır ve kendimi ağırdan satarım. Kibirli ve bencil erkeklerle sevişmeyebilirim. Sex bir üstünlük mücadelesi değildir. Yine de yarım saat konuşarak rahatlıkla soyunmamı sağlayabilirsiniz. Bütün arkadaşlarımla da sevişmek isterim ayrıca. Anal sex'den nefret ederim. Oral yetmez mi lan! Hayır, göt sikmek de iğrenç. Mağdurum dostlarım, eşcinsel erkekler beni dışlıyor...

Beni etkilemek, âşık etmek içinse benimle güreşmeniz, boğuşmanız, dövüşmeniz yeterlidir. Sert girerseniz sizi dövdükten sonra tecavüze doğru kayar. Bir kız sert döverse sadece onu etkisiz hale getirip bana böyle vurmamasını söylerim ve benden nefret edip etmediğini sorarım, sonra da bırakırım ve artık o kıza âşığımdır.

Şahin K'nın bir sözü var;
Tatmin etmeyeceksen tahrik etmeyeceksin. Yani öyle azdırıp azdırıp(açık saçık ve çekici giyinip) sonra "ne diyorsun be pis sapık" demek hiç olmuyor. Direkt depresyona girme sebebi. Zaten hep depresyondayım amına koyayım. O reteder, depresyon; o görmezden gelir, depresyon; öteki kızar bağırır kalbimi kırar, depresyon ki bazen bağırmasına da gerek yoktur. Çok kibar bir şekilde çok iç parçalayıcı sözler söyleyebilirsiniz. Zaten kızlar kalp kırmak konusunda uzman. Kadın düşmanı olduğumu düşünmeyin, %200 heteroseksüelim diyorsam kadınların ancak kölesi olabilirim ama sinirleniyorum size, sadece üzülmüyorum.

Şimdi Selçuk burada olsaydı ne tartışma dönerdi: %200 homo, %50 heteroyum ne demek lan! Toplamı yüzde yüz bile yapmıyor... Bıdır bıdır bıdır bıdır. . . . . .

Siz Neden Mutlusunuz

2011-06-23T13:12:00.000+03:00

Bütün insanlar bencil, çıkarcı, ikiyüzlü, yalancı olduğuna göre siz niye halâ mutlusunuz? Halâ hâlâ diye yazılmalıdır aslında... Mutluluğunuzun kaynağı aşk mı, aldığınız sex teklifleri mi, yalakalar mı, aileniz mi, hayran kitleniz takipçileriniz falan mı var, para mı?????? Niye mutlusunuz oğlum! Bir yerlerde düzgün bir insan var da o mu sizi mutlu ediyor? Beni niye mutlu etmiyor o kişi? Ben aslında bu gün mutlu muyum ne? Peki niye? O değilde annemden çok nefret ediyorum lan. Bir insan bir insana ömrü boyunca işkence yapar mı? Bu yazıyı da makale diye etiketlesem mi :D

Amın Nasıl Koktuğunu Buldum!!

2011-06-18T15:10:00.001+03:00

Evet, am koltukaltı gibi kokuyor. Sadece 10 kat daha kötü ve ağır bir kokusu var. Burdan tüm bakirlere duyurulur. Dölün tadı da çiğ yumurta gibi, bu da bakirelere duyurulur.

Blogda bir ÖLÜM sessizliği var...

2011-06-17T23:24:00.000+03:00

Şey, yaşamak çok sıkıcı ve çok acı veriyor. İnsanlık beni çıldırtıyor ve ağlatıyor. İnsanın yaptığı ve yapmak istediği kötülükler bile yüreğimi parçalıyor. Sanki tanrı benmişim gibi bir salyangozun ezilip ölmesi beni mutsuz ediyor. Herkes bencildir. Herkes çıkarcıdır. Herkes ikiyüzlüdür. Herkes yalancıdır.

Durum Değerlendirmesi

2011-06-14T01:33:00.000+03:00

Açıkçası bloğa bayağıdır yazı girmiyorum ve girmek zorunda hissediyorum kendimi ve ve ve ve ve bundan dolayı böyle gubidik bir yazı yazmaya karar verdim.

Evet AKP%50 oy aldı. Bu ne demek? Beyler biliyorsunuz ki AKP geldiğinden beri uzun saçlı erkeklerin, satanistlerin, sapkın blogların, orospuların, RP manyaklarının sayısında büyük düşüş oldu. Ha Metalciler çoğalıyor, o da SoniSphere RAMMSTEIN ziyareti ve yaygınlaşan festivaller sayesinde. Bu azalmanın, düşüşün nedeni insanların yarısı şeriatçı partiye oy verdiğinden şeriatçı insanların cesurlaşması ve sapkın azınlık kesmi taciz etmesi, rahatsız etmesidir. Yani ben saçımı boyatsam mavi saçlı bir erkek olduğumdan (MHPlilerin bir lafı vardı: mavi saçlı erkek mi olurmuş(yani kızlar mavi saçlı olur)) insanların dışlamasına, tacizine, baskısına maruz kalacağım. Bu ülkede halâ İstanbul'un en iyimser bakış açımla %70'inde homofobi var. Birde homofobik olmayıp da sizi sikmek isteyen okuma yazma bilmez hırbolar da var %30luk dilimde. Yani durum çok boktan.

Kısacası adamlar %50. Eşcinsel cinayetleri ve namus cinayetleri ve kadına şiddet artabilir; dikkatli olun. Siz İslam'a göre erkek mi kadın mı daha özgürdür iyi bilirsiniz.

Bir başka değerlendirmem de tırmanıp giden feminizmle ilgili. Feminizm artık o hale geldi ki heteroseksüel erkekler çok mağdur. Zaten feminizm nedense hep lezbiyenliği beraberinde getiriyor. Bakın artık kadın feminizm zırhına bürünerek erkeklere yön vermeye başladı. Yani tüm orospu kadınlar beraber hareket edip bazı erkek gruplarını, türlerini, cinslerine ambargo koyabiliyorlar. En iyisi kadına yalan söyleyip onun tam istediği bir erkekmiş gibi davranıp onu sikebildiğin kadar sikmek. Ama benim onurum var. Am sikmek uğruna yalan söylemektense yıllarca abazan kalırım daha iyi. Ben benim ve am için hiçbir sikimden taviz vermem. Erkekler feministler gibi minizm zırhına bürünüp örgütlenerek kendilerinden taviz vermemeyi ve istedikleri şartları yerine getirmeyen amlara ambargo uygulamayı öğrenmeli. Ben senin hayallerindeki erkek olmak zorunda değilim, sen benim hayallerimdeki kadın olmak zorundasın. Nefes alsın yeter düşüncesine kadınlar sahip olmalı. Biz erkekler artık beklentilerimizi yükseltmeliyiz. Hele benim gibi seksi ve bakımlı bir erkek...

Yeni blogum açıldı!

2011-06-13T18:37:00.000+03:00

yunoizm.blogspot.com

Düşüncelerimi, felsefemi, toplumun ve devletin nasıl olması gerektiğini yazmak için yeni bir blog açtım. Bu yeni blogda devletin, toplumun nasıl olması gerektiği üzerine tartışacağız.

Size Âşık Olan Herkesle Sevişmek Zorundasınız

2011-06-11T13:58:00.000+03:00

Sen ne kadar seversen sev, sevişmeyecek olan sevişmez çünkü insan özünde bencildir.

Bakın siz her an onu düşünürsünüz. Ona yalvarırsınız. Her istediğini yapabilmeyi dilersiniz. Ona âşıksınızdır ve biri onu öldürecek olsa katilini kesinlikle öldüreceksinizdir mesela. Ama ama, ve işte ama o sizinle konuşmaz. Senden rahatsız oluyorum der. Sizden başka herkesle öpüşür çünkü sizden başka herkesi çekici buluyordur. Sizin onunla konuşmanız ise onu rahatsız eder. Onun sizden rahatsız olması sizi rahatsız etmiyormuş gibi gider misin deme cürretinde bulunabilir size.

İnsan özünde bencildir.

Benimle sevişmesi veya benim onun boynunu yalamam ona ne kaybettirebilir? Namusunu? Namus neydi yaa?? O benim onun boynunu yalamamdan ve hatta bunun düşüncesinden bile rahatsız olduğu için benden uzak durur. Bana sanki ona tecavüz edecekmişim ve o bunu biliyormuş gibi davranır. Aranızda kızları anlayabilmiş olan ve onlara yalanlar söylemeden sevişebilen var mı? Beni sadece bir kız bütün çıplaklığımla sevmişti ve sanırım o da sıkıldı.

İzleniyoruz: Önemsenmek için Acıtmak gerekir

2011-06-08T01:00:00.004+03:00

~~İ Z L E N İ Y O R U Z~~

İnsanlar pek çok defa kendilerine delicesine âşık olan insanları görmezden gelmişlerdir. Ancak bir insan asla kendisine küfreden insanı ve bu insanın kendisine kullandığı sözleri unutmaz. Mesela birisine "moruk" derseniz o moruğu sizin götünüze sokana kadar rahat etmez ve bu da yetmez hayatlarınıza tecavüz eder. AKP neden eşcinsellerden ve fuhuşdan falan nefret ediyor sizce? Çünkü bu çok dindar insanların pek çok akrabası ahlaksız olmayı seçiyor ve bunu AKP'li vekiller akrabalarının dinsizliği seçmesini bazı derneklerin insanları eşcinselliğe, namussuzluğa, ahlaksızlığa, hayasızlığa özendirmesine bağlıyorlar. Kısacası birisi size kötülük yaparsa ona düşman olursunuz ve birisi size iyilik yaptığındaysa ona teşekkür eder yolunuza devam edersiniz. Kimse eşcinsel derneklerinin iyi niyetli ve barışçıl olduğunu düşünüp onlarla dost olmaya çalışmıyor. Varsa yoksa onları ahlaksızlık ve fuhuşla suçlayıp kapatmaya çalışıyorlar. Zaten eşcinsel katilleri çok haklı: ibneler ölmeli, aranan kadınlara tecavüz edilmeli! Kötülük yaparsan unutulmazsın. İyilik yaparsan seni sadece çok az kişi tanır ve sever.

Hitler asla unutulmayacak.
HEIL HITLER
eşcinsel katili olduğunu biliyorum ama avrupayı siken herkes benim dostumdur

Hayatım Boktan

2011-06-07T13:37:00.000+03:00

Her şey değişmişti. Bendeki her şey değişmişti. Bende zaten hiçbir şey yoktu. Bende zaten hiçbir zaman hiçbir şey olmamıştı. Hiçbir zaman ben olmamıştım; ben yoktum. Bana ait olan hiçbir şey yoktu. Evim benim değildi. Yediğim yemeklerin parasını ben ödemiyordum. Sözde üretmiyordum. Bir gelirim yoktu. İnsanlar bana ihtiyaçları olmadığını sanıyordu. Bana ait bir sevgilim yoktu. Hayatım boyunca bir sevgilim olmamıştı ve şimdi ailesine aitti. Ben onu bir daha sikersem polis beni alıp götürecekti ama bal gibi kız bana âşıktı ve ben sadece bakıyordum.

18 yaşından küçük insanlar reşit değildi ve kendi kararlarını veremez, ailelerinin hapishanelerinde yaşarlardı.(evet ulan, sevgilim 18 yaşından küçük) Kitap yazsam kimse okumazdı. Yazarken bu satar mı veya bunun yayınlanmasına devlet izin verir mi demiyordum hiç. Öyle boktan ve boklu şeyler yazmıştım ki okurken ben bile fazla bir boka benzetemiyordum ve son derece boktu. İşsizdim. İşe alınanlar hep güzel veya orospu "bayan"lardı. Askerliğini yapmayan erkeği işe almazlardı. Zaten askerden sorunlu olan insan itaatsizdir, anarşisttir, açlıktan gebersin köpekler!! Eşcinsel olma hakkım yoktu. Kızlar pantalon giyebilirdi çünkü onlara ne giyseler yakışırdı ama ben oje süremezdim. İşsizdim. İşe deneyimi olmayanı veya askerlik yapmayanı veya üniversite/yüksek lisans olmayanı veya bayan olmayanı almıyorlardı. Bütün eşcinsel erkekler fahişe olmak zorundaydı. Eşcinsel kadınlar içinse haddinden fazla sivil toplum örgütü vardı; kıskanıyordum! Kadınlar hiç zorluk çekmezlerdi. Savaşlarda ölmez, zor işlerde çalışmaz, küfür-hakaret pek işitmezlerdi.

Bu ülkede ben işsizdim. Bu hayatta ben işsizdim. Bu dünyada ben işsizdim. Ne yıllardır istediğim gibi saçımı maviye boyatabilecek ne de oje sürebilecektim. Saçımı uzatmam bile mucizeydi. Zekâmın ve yazma kabiliyetimin hiç değeri yoktu. İnsanlar ne bana zeki olduğum için saygı duydular, ne düşüncelerimi kabul ettiler ne de onlardan zeki olduğumu kabullendiler. Onların yerine düşünmeyeceksem zekâmın ne anlamı vardı, neye yarardı. Zekam vardı ama aslında yoktu. Ben hep kendimi aptal gibi hissettim.

Ben işte işsizdim, bir gelirim yoktu. Aylardır sevişmiyordum, beni beğenen kimse yoktu. Ben eşcinseller için bile fazla gariptim; kimse beni tanımlayamıyor ve herkes benden çekiniyor, korkuyor, uzak duruyordu. Oysa hep sakin, güleryüzlü, sabırlı, saygılı, sevgili olmuştum. Olmuştum ama sevişmiyorlardı... Ben hiçbir hayalime yaklaşamadım. Ne sevgilime kavuştum, ne yunoizm akımını başlatabildim, ne yunoSOCIETY derneğini kurabildim, ne kitaplarımı bastırmak için harekete geçebildim, ne iş bulabildim/para kazanabildim, ne de ailemden kurtulabildim. Askerden çürük raporu da almaya kalkışamadım. Araştırdım ve dinledim ki askeriyede iki cinsiyet varmış; dönme olmayan herkesi bir yolunu bulup asker yapıyorlarmış. Ha acemi birliğinde atılırsın, dövülürsün o ayrı; o zaten tam bir muamma.

Bu ülkede dinini bile seçemezsin. Ha Kuran kursu açmak ve başörtüsüyle gezmek de yasak ama eşcinsel olmak da yasak. Gel gör ki İslam ile eşcinselliğin hiç alakası yok. Bu ülkede edepli olmak da yasak sapkın olmak da. Ben zaten bu ülkenin...!

Arkadaşlar ben artık yazdığım Mavi Kurt Ruhu ve MKR Peri Kolonisi serilerinden bir bok olacağını düşünmüyorum. Böyle çocukça ve boş şeyler yazmamın da embesillik olduğuna kanaat getirdim ve lânet olası seriyi tam ortasındayken yarım bırakmak ve restorasyon, yenileme çalışmalarına bir son vermek istiyorum. Artık belki de hiç yazmayacağım. Zaten asla iki yüz bin karakterden daha uzun bir şey yazmadım yani piyasaya bakıldığında yazdıklarım hikâyelerden bile daha ince; zaten niye öyle kalın ve gereksiz şeyler yazarlar anlamam; maddi kaygı sanırım. Ahh bu da çok komik. Maddi diyince insanmalı direk para anlıyor. Maneviyat denildiğinde ise anlaşılan direkt sikiş tâbi ki(aşk değil, aşk seksin çirkinliğini gizlemek için bir ilizyon). Zaten millet yatılı kalacak hizmetçi arayıp "dolgun"(kalın) ücret vaat ederken biz "erkek" eşcinsellerin sapık olarak anılması çok normal. Ulan bu ülkede heteroseksüel erkeklerin işlediği tecavüz, keyfi kadın kesme, eşcinsel katliamı suçlarının önüne geçilemez, failleri bulunamazken zaten bizim eşcinsel olduğumuzdan sapık olarak anılmamız çok normal. Zaten eşcinsel erkeğiz ya, biseksüel de olsak götünüze bakıyor ve götünüzü sikmek istiyoruz. Götçüyüz zaten biz tüm eşcinseller. Yani kuşumuz ötüyorsa götünüze sokmak zorundayız artık, yapacak bir şey yok.

Ben size o karmaşık yönelimimi de açıklayayım. Aslında bu bir tercih diyebilirim ama tercih değil, elimde değil; insan kime âşık olacağını, gece rüyasında kimi göreceğini seçemiyor. Ah o yalnız geceler...
Ben bir kere erkeklere âşık olmam. Erkeklerden hoşlanabilirim. Yine de kolay kolay benimle sevişmek isteyen bir erkekle sevişmem. Genelde bana karşılık vermeyen ibneleri tercih ederim. Genelde pasifim ama çok sık sertleşirim ve çok mastırbasyon yaparım ve ve yani aktif yönüm de var ama uysal, pasif, mazoşist bir insanın aktif yönünden korkmam yanlış olur. Ha bana sadist şeyler yaparsanız azdığımda kontrolden çıktığımı görebilirsiniz. Kibar olduğum için erkekler benimle sevişmek konusunda ısrarcı, zeki, ikna kabiliyeti yüksek, saygılı, kibar, sabırlı olmak zorundalar. Kolay kolay analsex yapmam. Analsex'i iğrenç buluyorum. Belki yine de yapabilirim ama bu çok zor. Yani erkeklerle sikişmem. Taciz edilmek hoşuma gider; donumun kıçıma kaçması hoşuma gitmez. Güreşmek, boğuşmak, kaslar canım acımadığı sürece hoşuma gider ve beni uçurur.

Her tür kızdan hoşlanırım, hepsine kolayca âşık olurum. Hemen hemen her yaştan ve kilodan kadın bence çekicidir. Kadınlar konusunda kesinlikle hiç seçici değilim. Ve ayrıca kesinlikle oralsex'i çok severim. İnsanların tadına bakmak, kokularını incelemek, onları keşfetmek harikadır bence. Zor tiksinirim. Neredeyse her şeyi yalayabilirim. Yani analsex kötü, oralsex super. Vaginalsex de fena değil. Sex sırasında asla boşalmam. Masturbasyonla bile zor boşalıyorum. Hatta sikişirken sertliğimi kaybedebilirim. Oralsex hemen sertleşmemi sağlar ve kesinlikle sertleştirir.

Üf neyse… Yani işte çeşit çeşit eşcinsel var, çeşit çeşit kadın olduğu gibi. Kesinlikle önyargılı olmayın. Tüm eşcinseller götünüzü sikmek istemez. Ve ayrıca her eşcinsel oralsex'den veya taciz edilmekten hoşlanmaz. Konuşun ve anlaşın. Utanmayın, kırıcı, sert, kaba olmayın. Pek çok işi yapabilecekken askerliğimi yapmadığım ve uzun saçlı olduğum için iş bulamamam da ayrı bir mesele. Ayrıca kalabalık bir üretim yerinde kesinlikle eşcinsel olduğumu herkes anlayacaktır çünkü o tarz yerlerdeki insanlar çok kaba, sert ve erkekci(yani erkekliğini vurgulayan).

İşsizim işte. Böyle salak bir dünyada yazmamın da anlamı yok; elveda. Blog yazılarım devam edecektir ve internet aktivasyonum; zaten kimsenin beni ciddiye aldığı yok. Ulan insanlar sevgili kovalamak ve kendi işleri peşinde koşmaktan benim yazılarımı okumaya vakit ayıramıyor; bilgisayar oyunlarından çıkmayan da çok var. Ya bir kere aylardır sevişemiyorken grupsex için tarikat kurmayı amaçlamak ne ya? Türkiye'de kaç tane var ap çokeşli biseksüel? Benim tarikatıma girecek insan yok oğlum, tarikat kursam ne. Herkes tek eşli, heterolar ise çok eşli; garip. Libidonuz çok düşük ve her şeyi üstünlük mücadelesine çeviren bir egonuz var.

Ben harbiden iş bulamıyorum aq. Herkes bayan eleman arıyor. Erkek aranıyorsa ehliyet ve askerlik isteniyor. Önyargılı ve tembel bir toplumuz. Adam bir haftadır eleman arıyor ama şartlarını da gevşetmiyor göt!

2011-06-06T21:56:00.001+03:00

Ben harbiden iş bulamıyorum aq. Herkes bayan eleman arıyor. Erkek aranıyorsa ehliyet ve askerlik isteniyor. Önyargılı ve tembel bir toplumuz. Adam bir haftadır eleman arıyor ama şartlarını da gevşetmiyor göt!

Answer here

Kurallar Vardır; Ebemizi Sikerler

2011-05-30T15:03:00.001+03:00

Bu ülkenin yasalarına göre: askere gittiğinizde ölebilir veya kolunuzu bacağınızı kırdırtabilir, eşcinsel olduğunuz için öldürülebilir, sevgiliniz ve siz sevgilinizin ailesinden dayak yiyebilir, bütün bunlara rağmen bu bencilliklere tepkisiz kalabilirsiniz. Çünkü doğrusu budur. Çünkü yasalar böyle.

Koştuğunuz için polis sizi durdurabilir ve yarım saat sorguya çekebilir ve bıçağınızı çalabilir.Çünkü burası Türkiye, burada koşmak bile yasak. Burada demokrasi ve laiklik vardır ama basın daima yalancı, sahtekar, ikiyüzlü, şerefsizdir. %10 baraj vardır. %10 baraj mı olur? Meclise sadece 3 parti girer bu ülkede ve bütün memurlar tembeldir bu ülkede.

Bu ülkede sevgiliniz 18 yaşından küçükse ailesi sizi ve sevgilinizi dövebilir siz onlara sevgilimin ailesi diye vurmasanız bile. Bu ülkede insanlar o kancık kızlarını eve hapseder, telefonsuz bırakır, internetini keserler. Ama o kızın intikamı acı olur.

Her şeyden önemlisi gerçeklere gelirsek kızlar hep salak olmuşlardır ve salaktırlar. Hiçbir kadın yoktur ki gerizekâlı olmasın. Ve 13 yaşında bir kıza güvenmemek gerekir. Dolayısıyla ailesi bizi ayıramaz, ayıramazdı ama kız beni terk etti
ailesinin
onu
tanımasına
izin verdiğim için

Kelimeler aynen böyle düştü aşağı doğru. Ben orospu bir kadından yapacağım çocuklarımı ama orospu olduğunu ailesinden gizleyen ezik, ikiyüzlü, şerefsiz bir insanla işim olmaz. Bu ibne olup da bunu herkesten gizlemek gibi bir şey. Tamam gizliyorum ama ailem ağlamasın diye. İş bulursam gizlemeyeceğim artık(para=özgürlük).

Ailenin sevgilimden beni ayırması veya dayak yemem değil mesele:
ben onunla 2015'de de evlenebilirdim veya kız sürekli sikiştiği için ailesi ondan bıkabilirdi ama ailesi de bence kızlarının sikişmesini ama akrabaların, komşuların kızın sikiştiğinden habersiz olmasını istiyorlar. Aslında şu kız için benim kadar hiçkimse tasalanmıyor, endişelenmiyor. Bence bir ihtimal, kız okumazsa onu benimle evlendirebilirler veya evlenir, boşanır yine bana gelir. Salaklığını asla kavrayamıyorum sürekli düşünsem de bunları. Şu "bana orospu diyemezler" olayı yok mu kadınların, sinir krizi geçiriyorum. Ben harika sevişiyordum ve onunla çok iyi anlaşıyordum, ailesi onu azarladı diye bana kızıp beni terk etmesi çok bencilce. Zaten tüm insanlar bencil. Ben orada dayak yedim, ölebilirdim, ağladım, korktum, polislerle zaten aram iyi değil çünkü gece beni gören tinerci sanıyor. Hanımefendi ise "annem babam bana orospu dedi, bağırdı"... Bir şeyleri parçalamamak mümkün değil; elimi mesela.

Anlaşamadığımız tek nokta bu; ben hiçbir şeyi gizlemem ama o sürekli yalan söyler. Yalan söylemek çok zavallıca. Beni tanıyan herkes orospu olduğumu bilir. Ben sadece seni izliyorum gerizekâlı. Nasıl olsa yeteri kadar büyüdüğünde kıymetimi anlayıp döneceksin. Şu sıralar yalnız olmaya ve yazmaya ihtiyacım var. Yazar olmak harika! Bilgisayar oyunlarını da bıraktım. Askerden kurtulunca amele olacağım. Ulan bendeki seksi vücut kimde var amm!!

Çok boktan bir yazı oldu ama olan biten bu... Hadi şimdi sittiringidin!!' Siktirmeden giden olursa tecavüz edicem
imza:bir çocuk tecavüzcüsü ve sikişirken siktiği insanın bakire olup olmadığını fark edemeyecek kadar hayvanlaşan insan

Çocuk Sevgilim

2011-04-21T13:19:00.001+03:00

Allah Allah, başlık var yazı yok; garip

Hepiniz Acizsiniz

2011-03-25T22:47:00.002+02:00

İnsanlar hep benim iyi yazamadığımı ve şiirlerimin şiire benzemediğini söylemişlerdir; ve bu eblehler her daim bir önyargıya sahip olmuşlardır bana karşı. Mesela şu anda çok mutluyum ama onlar ise “huzur islamda” demiş, mutsuz olduğumu sanmışlardır. Hatta ben cehennemde yanacağım için ağladıklarını falan bile gördüm. Be adam, eğer bu hoşuna gitmiyorsa Allah'ı protesto et, grev falan yap. İnsanlar gerçekten çok aciz.

Ben hep işte böyle “insanlar” der genelleme yaparım. Ve her zaman herkes üstüne alınır söylediğim kötü sözleri. Yavrum, kendinizin önemsendiğini düşünüyorsunuz yalnızlığınızı görmemek için ve bundan dolayı her sözü sana söylenmiş sanıyorsun; "aslında hiç kimse zerre sikimde değil"(bu da bir genelleme). Yaptığım genellemelere kendini dahil et veya etme, ve hatta geber; istersen anneme de küfret, umrumda değilsin. Bana küfredersen bu hoşuma gider. Hep bana küfreden bir insanla sevişmek istemişimdir. İşte böyle de bir yığın sapık fantezim vardır. Hiç mutsuz değilim. Allah'ı da umursamıyorum. Önce bana layık bir tanrı olsun, ondan sonra benden kulluk beklesin. Şu kainattaki ben de dahil her şey o kadar değersiz ki, Allah bile değersiz. Allah bile mantıksız davranarak iyi insanları namaz kılmıyor diye cehennemde yakıyorsa daha ne yazmalıyım ki kainat, Allah ve onun yarattıkları hakkında. Hepinize, her şeye lânet olsun!!

Birde hep daldan dala atlayıp yazılarımı bok ettiğimi söylerler. Oysa bence bir konu bitmişse bitmişdir. Siz zor anlıyorsunuz diye bir cümleyi size üç cümle yapıp genişçe açıklayamam. Beni anlamanız ve kusursuzluğumu görmeniz için pişmeniz gerekir.

Ve işte şimdi yine yapıyorum:
Yavrucaklar, ben iyi bir insanım. Dünya'da benden iyi bir insan yok. Hangi ermişe, dervişe, evliyaya giderseniz gidin; cünüp şekilde huzruna çıkan ibneye kötü davrandığını, onu sevmediğini göreceksiniz. Yani işte harbiden ben iyi bir insanım, herkesi sevmeyi denerim. Sık sık pis pis şeyler yazarım ama ne birini öldürdüm, ne birine tecavüz ettim, ne birini kızdırmaktan veya üzmekten zevk aldım; hepiniz utanın. Bana yaptıklarınızdan dolayı hepiniz utanın.

Allah ile dalga geçersem bu senin sorunun değildir. Allah kendini bana karşı savunabilir. Senin beni ben Allah'a küfrettim diye dövmen sadece seni canavarlaştırır ve bazı dingillerin de müslümanlardan nefret etmesine falan neden olur. İşte derler ki “Müslümanlar hoşgörülü değil falan”. Allah'ın yarattığını sen cezalandıramazsın. Sadece geçmişte sorun çıkaranları sürgün etmiştir müslümanlar. Gitmediklerinde de dövmüşlerdir işte. O müslümanları da gördük: güle oynaya kurban keserler, müslüman olmayan insanlara durduk yere gıcık olur ve dedikodularını yaparlar, durduk yere orayı burayı fetheder, vergi falan alırlar. Garipsiniz yani ağbiciğim, garipsiniz işte. Sizi mutlu eden tek şey namaz kılmak. “Allah beni seviyor” diyip rahat uyuyorsunuz. Tamam cennete gideceksin falan da neden benimle uğraşırsın be adam? Ben seni rahatsız etmiyorsam sen beni niye rahatsız ediyorsun? Sen kötü bir insan mısın? Ben cahil miyim ki bana din anlatıyorsun? Seni dinden çıkarıp hayal kırıklığına uğratmak istemem, def ol. Def de neyse bir türlü anlayamadım. Nedir def?

Siz insanlar varya harbi acayip zayıfsınız. Birisi annenize küfretse hemen katil olursunuz. Bu yönüyle ele alırsak aslında oldukça eğlencelisiniz lan, komiksiniz falan böyle. . . Sonra kavga etmek için bahane arıyorsunuz. Sağa sola bağırıp çağırıp “burada benim borum öteyy” falan diyorsunuz. Ya git başımdan oğlum. Git dediğim zaman git. Neden senden nefret etmemden zevk alıyorsun ki? Çok saçma lan bu! Sence?

Daldan dala atlamamalıydım değil mi? Ben varya harbi iyi yazarım ama her yazarın bir kişiliği, amacı falan vardır. Yani işte nasıl yazmak ve ne yazmak istiyorsam öyle yazıyorum falan filan fişmekan. İyi sandığınız yazarlar gibi sizi meraklandırıp komik ve cana yakın, şirin falan bir üslup kullanarak kalbinizi fethedebilirim ama böyle yaparsam ben ben olmaktan çıkarım. Ve şiirlerime gelince:

Meleklerin eli gibi sadedir aşkımız
Göklerdeki enginlik gibi de mavidir
Birbirimizin kollarında özgürüz
Haydi uçur beni

Gökyüzü açılır boşluğa
Aşkım dön bana
Hiç hoş olmadı gidişin
Beni bekle, ben olmadan yaşama

Meleklerin eli gibi saftı aşkımız
Göklerdeki mavilik kadar engin
Yüz yüz uç uç bitmezdi zevk deryaları
Beni niye terk ettin?

Gökyüzü, göl yüzeyi
İç içe doldur denizleri
Kainata yansımalı
Ruhumun saçma hali

Meleklerle sevişirmişçesine yazdık bir şiir
Lakin ne melek ne gökyüzü bilmez ismimizi
Gerçeklerden uzak, saçma ve romantik
Aklı olan kadın böyle salak şiirlere kanma

Gökyüzü, döl gölü
Bütün romantik erkekler sahtedir
Göl döllü, bir kadın göle düştü
Bütün kadınlar sahte erkeklere köledir

Her gün meleklerle sevişirmiş gibi
Sanki tüm melekler seni tanıyormuş gibi
Yazmamalısın bir şiiri

Taktuk Emre'nin Yunus Emre
Sana bir öğüt verse
Derdi şiirler olmalı gerçek, anlaşılır, öğüt verici

Yalan ve sahte olan her şeyi sikip atarım
Ve yemin ederim hayatımda hiç melek eli görmedim
Görmüşsem de onun bir melek eli olduğunu bilmiyordum

Döl gölü, göt yüzeyi
Şiirlerim dandik mi
Kötü şiir yoktur
Şiirlerimi şiir okumayı bilmeyen bir gavat mahvetti

Bakalım bu sefer yazdıklarımdan ne anlayacaksınız? Hep anlamak istediğiniz şekilde anlıyorsunuz. Benim ne istediğim ise kimsenin umrunda değil.

Ateistlerin Atgözlüğü

2011-03-22T17:10:00.000+02:00

Ateistler genelde bilime inanırlar. Başka bir değişle darwinist diye biliriz bu garibanlara. İşte uzun lafın kısası; bu insancıklar bilimin varlığını kanıtlayamadığı hiçbir şeye inanmıyorlar. Yani mesela onlara göre duygular vücuttaki kimyasal tepkimelerin oluşturduğu yanılsamalardan ibaret. İşte onlara göre tanrı falan yok. Ya işte ne bileyim, ölünce yok olacağız ve hayatımızın amacı neslimizi devam ettirmek, gibi garip cümleler kuruyorlar falan. . . İşte ateistler böyle insanlar. Ve bunlar genelde bencil, vicdansız falan olurlar. Örnek: Mussolini, Hitler, Stalin, Atatürk(Galiba aleviydi bu adam da müslüman olmadığına eminim)

Ateistler Allah'ın var olduğunu bilseler de kendilerini Allah'ın olmadığına inandırırlar. Oysa evrenin kendi kendine var olması ve sürekli genişleyip, sonra tekrar daralıp tekrar bigbang gerçekleştirerek reset atması Allah'ın evreni yarattığı teorisinden daha saçma bir teoridir bence. Ve ayrıca ateistler kendilerinin ne olduğunu anlayamazlar. Hani robot veya bilgisayar olsak neyse de, bizim çok karmaşık duygularımız, düşüncelerimiz ve kendimize özgü sanat anlayışımız var. Yani işte ruhumuz olduğu ortada. Sonuçta hissedebilen varlıklarız. Yani bir robotun kolu kopunca kolunun koptuğunu bilir ama acı hissetmez mesela. Terminator filminde öyleydi ama bir insan acı hissedebilir ve hatta bayılıp krizlere girebilir falan. Ruhumuz var arkadaşlar. Allah var mı yok mu bilmiyorum ama bu evrenin ve varoluşun bilimin öngördüklerinden ibaret olmadığına eminim. İnsanlık her şeyi bilemez ve anlayamaz. Doğru yol agnostizm. Çünkü Kuran'daki Allah'ın da neden bizden sıkıcı bir hayat yaşamamızı istediğini anlayabilmiş değilim.

Allah'a Küfretmemeliydim

2011-03-20T13:37:00.001+02:00

Ben küçükken, herkes herkese saygı duysun derdim. Artık ne zamandan beri başkalarının kutsalına saygısızlık etmeye başladıysam, bir anda "lan neye dönüşüyorum ben" dedim hayretler içerisinde. Gerçekten kendimi hiç anlamıyorum. Ne zamandan beri kendi kurallarımı çiğnemeye başladım ben? İnsanlar beni okurlarsa beni anlayabileceklerini sanıyorlar nadiren. Geri kalan zamanlarında ise beni zaten çok iyi tanıdıklarını sanıyorlar. Ben hiç kimsenin yapamadığı, ancak anarşist ve bencil ateistlerin yapabildiği bir şey yaptım. Ulan Family Guy'da, Simphsons'da, South Park'ta, FUTURAMA'da bile insanlar Allah'a saygısızlık etmemiş, ben nasıl yapabildim bunu?

Arkadaşlar Allah'a karşı saygılı olun zira nadir de olsa karşınıza beş vakit namaz kılan, insanların ayıplarını örten, kimsenin hayatına karışmayan gerçek müslümanlar çıkabiliyor ve bu insanlara Allah hakkında İslam'ın kabul edemeyeceği şeyler söylediğinizde çok göt bir durum meydana geliyor. Adam hayatını Allah üzerine kurmuş ve Allah için yaşıyor, cenneti falan düşünüyor mesela; sen gelip "Allah bizimle taşak geçiyor oğlum, insanların %80'i sonsuza dek cehennemde yanacak" diyorsun; olmaz beyler, olmaz. Kimsenin taptığı şeylerle alay etmeyin, bize yakışmaz; kimseye yakışmaz.

Ha bana ibne falan diyen insanlar yok mu, benimle dalga geçen insanlar yok mu, benden ölmemi isteyen insanlar yok mu; var ama bu insanlar o gerçek müslümanlardan değil.

Bu meseleyi nasıl çözeriz, bu nefret ateşini nasıl söndürürüz? Cevabı basit: annene küfretseler dahi siklemeyeceksin; Allah'ından bulsun veya muhattap olmaya değmez diyeceksin içinden, susarak uzaklaşacaksın. Benimle konuşma arkadaşım, ben senin arkadaşın değilim ve seni sevmiyorum diyeceksin hoşlanmadığın insana. Peygamber efendimiz gibi kimseyle kavga etmeyecek, kimseye bağırmayacaksın.

Kimse kimseyle uğraşmasın arkadaşlar...

Sevgilim Benden 6,5 Yaş Küçük!!

2011-03-14T12:35:00.002+02:00

Bu büyük bir sorun. Ben benden 8 yaş büyük birine âşık olmuştum ama ben bunu yaparken 19 yaşındaydım ve libidom çok fena yüksekti; ayrıca 3 yıl önce de sikişmiştim ve 3 yıldır sokacak birini arıyordum. Şimdi benim sevgilim 13 yaşında ve ben 20 yaşındayım. Kız yaşıtlarına göre çok fena zeki ve bilgili. Onu uzun bir süre 16 yaşında sandım ki 17 yaşındayım dese yine inanırdım. Ayrıca vücudu da oldukça gelişmiş bu kızın, hani rahatlıkla doğum yapabilir.

Ama işte bu kız 1997'de doğdu yani ben 7 yaşında; okuma, yazma, sayma, dört işlem falan bilip sürekli ateri oyunu oynarken. Benim izlediğim pek çok çizgi filmi izlemedi. Çocukluğu benimkinden çok daha farklı geçti. Ayrıca babası ona daha 7 yaşındayken bilgisayar aldığı için kız hayattan erken sıkılmaya başlamış. Hayatın anlamsız, saçma ve boktan olduğunu daha şimdiden anlamış ve intihar etmeye karar vermiş. Çocuklarınızın sakın diğer çocuklardan zeki olmasına neden olmayın çünkü zeki olanlar dışlanır ve farklılaşır. Öte yandan 18 yaşına falan geldiğinde yaşıtlarının zekâ seviyesi onunkine yetişir ve tekrar kendini normal zekâda hissedip, eskiden zekiydim diye üzülür.

Şimdi karşımda psikolojisi bozuk, sürekli ailesiyle kavga eden, tembel, intihar etmeye karar vermiş, dengesiz, canı sıkılan, kararsız, paranoyak, kendini yalnız hisseden ve 13 yaşında bir kız var. İşin daha da boktan yanı ben ona aşığım ve benim duygularım, psikolojim tamamen bu ufak ergenin ellerinde. Asıl kötü olansa henüz bu kızın azmaya başlamamış olması. Yani ben mesela 16 yaşından sonra azmaya başladım. Bu kız henüz sex'e hazır değil. Kız da ben de boktan durumdayız ve ikimiz de intihara meyilliyiz ve ikimizde ailemizi sevmiyoruz.

Yalnız kız 17 yaşındaymış gibi zeki ve boyu 170'den uzun. Memeleri de büyükmüş. Abazanlık insanı çok boktan durumlara sokuyor...

Kısacası

2011-03-11T17:38:00.001+02:00

Milyarlarca insanların içinde kaybolan, sıradanlaşan bir insanım ben. Allah'ın yarattığı bir insanım; bir ucube, bir hiç… Adımı Yunus koymuşlar bana sormadan. Bana sormadan daha aklımın ermediği yaşta dinimi seçmişler, sünnet etmişler; vücudumda kalıcı hasarlar bırakmışlar. İntikam almak isterken geçmişten, ve doğarken nefrete, ve yaşarken hüzünle ve de anlamaya çalışırken hayatı: çözümlerken insanlığı::
kaybetmişim kendimi……

Kendimi kendime kaybettirtmişler taşak geçercesine. Herkes benden bir şeyler istemiş. Aslında hiçbir şey bedava değilmiş. Annem-babam ben özgürleştikçe üzülmüşler özgürlüğüme; özgürlüğümü kıskanmışlar. Ne zaman farklılaşmaya kalksam kafama vurmuşlar. Yaşamışım falan…

Herkes hatalarımı bulmuş. Kimse hatalarımla beraber sevmemiş beni. Oysa onlara göre hatalı olan bence doğrudur belki. Herkes aynı olmak mı zorunda?

Yani mesela yazarken ufak tefek hatalar, farklar “Çocuk lan bu, yazmayı bilmiyor daha.” demelerine neden olur. İnsanlar acımasızdır. Rakiplerini, daha ne olduğu anlaşılmadan haince ortadan kaldırırlar. Herkes bizi kullanmak, sömürmek ve eğer işlerine yaramıyorsak da onlara yük, engel oluyorsak ortadan kaldırmak ister. Aileniz bile size böyle yaklaşır işte.

Aile namusu zarar görmemelidir. Aileniz sosyal hayatta yerini kaybetmemeli, saygınlığını korumalıdır. Hah, bullshit! Saygınlık, namus, şeref, onur falan çok komik kavramlar. Şimdi ne yapıyoruz? Eğer biri yavşaklaşırsa, yılışıklarşırsa, cana daha yakın olursa, herkesle aşırı samimi olmak ve herkesle arkadaş olmak isterse; onu aşağılıyor, dışlıyor ve kullanıyoruz ve bu kişi işte saygınlığını, onurunu, şerefini kaybetmiş oluyor.. Hele birde herkesle sevişmek isterse namusunu da kaybeder ve bu kişinin sosyal statüde bir ağırlığı kalmaz, taşak oğlanı olur. İşte bu kadar saçma ve yanlış bu toplum. Canınızın istediğini yapamıyor, düşünemiyor; yaşayamıyorsunuz çünkü amına koyduğumun insanları tedirgin oluyor. Şimdi, bir kız babasıyla sikşirse ne olur mesela? Bu dürzüler çocuklarını sokağa salmazlar; o adamın kızını dışlarlar ve adamın zaten amına korlar. Ama aslında yapılan ne kadar yanlış, saçma ve korkunç olursa olsun olan bitenden kimse zarar görmemektedir. Zira kız babasıyla kendi isteğiyle sikişmektedir ve olan biten, bu eylemi gerçekleştirenlerden başka kimseyi etkilememektedir. İşte bizim toplumumuz böyle mal olduğundan bizim ülkemiz hep sikten durumlar içerisinde.

Olmak istediğimiz şey olamıyoruz. İnsanlar “namaz kılıyor musun, askerliğini yaptın mı, disiplin cezan var mı” gibi sorular soruyor bu ülkede. Bize zorla yaşamak istemediğimiz hayatlar yaşatıyorlar. Bizi sevmiyorlar. Bizi değiştirmek istiyorlar. Bizi sömürmek, kullanmak, etkisiz hale getirmek istiyorlar.

Allah da yapmıyor mu aynısını? Bu piç kurularından Allah'ın bir farkı var mı? Kuran'ın bize verdiği mesaj ne? “Her şeyi ben yarattım. Canım ne isterse olur. Namaz kılmazsan amına korum. Namaz kılmana ihtiyacım yok ama kılmanı istiyorum çünkü size eziyet etmek hoşuma gidiyor. Öte yandan benden korkacaksınız. Hatta müslüman olup da farzları yerine getirmeyenleri kovun; gitmezlerse de öldürün. Hiç biriniz emirlerimin tümüne uymazsa hepinizi yerle bir ederim. Benim istediğim gibi olun ya da yok olun. Kölem olmayı kabul edenleri de cennet diye bir yere koyacağım.” <<

Artık Kedimle Sevişemiyorum

2011-03-02T22:22:00.000+02:00

Erzincan gibi erkeklere namaz free yurt olmayan bir memlekette can sıkıntısından intihar etmemek mümkün değil. (Namaz free diyorum; ne anlama geldiği çok açık.) İşte bu boktan memlekette sevişecek birini bulamamanız çok normal. Yani insanların libidosu nasıl bu kadar düşük olabiliyor anlamıyorum. Yani ben de insanım ama yani; çok garip yaa! Benim, hiç tanımadığım hemcinslerime oralsex yapacak hale geldiğim bir ortamda, ötekiler gayet mal bir şekilde yaşayıp da mutlu olabiliyorlar. Yani sex zaruri bir ihtiyaç sanıyordum ben; en azından 20 yaşındaki genç insanlar için..

Böyle bir ortamda tek çarem yurdun azgın, kabarık tüylü, dişi kedisine sarmaktı. Hayvan zaten azmıştı. Çok kısa bir sürede çıkmaya başladık. Genelde o benim üstüme çıkıyordu. Her şey harikaydı. Hayvan ve ben birbirimize gerçekten âşıktık. Beni görür görmez koşarak gelir kucağıma çıkardı o ve beni sürekli takip ederdi. Beni hiç kimse bu kadar çok sevmemişti. Daha önce hiç kimse kucağımda uyumamıştı.

Daha sonra ben yurttan atıldım ve kedim yurdun içinde kaldı. Orası devlet yurdu olduğu için bahçeye girip kediyi alamadım ve kimse de kedimi bana vermedi. Kimse kedi ile aramdaki aşkı umursamıyordu. Herkes bizimle dalga geçiyordu; kediler de. Bu boktan memlekette ve hatta bu boktan hayatımda sevdiğim tek kişi parmaklıkların öteki tarafında kaldı. İnsanların bu kadar umursamaz, siklemez, bencil olduğunu gördüm ya artık kimseye acımam ve kimseyi sevmem. Elimden gelse hepinizi öldürürüm. Ben de bir Mehmet Sütlaç'ım artık.

Drifters[Manga Tanıtımı]

2011-02-16T00:33:00.000+02:00

Hellsing manga bitti galiba. Hellsing'i yapanlar yeni bir mangaya başladılar; o da bu. Drifters henüz yirmi bölüm bile yok. Olay şu:

Saçma sapan portallar gezegenler veya boyutlar arasında seyahat yapmayı sağlamaktadır. Bu portallar sonucu bir kaç salak saçma sapan bir gezegene düşer. Bu gezegende 6 ay kalınca gerçek dünyada onlarca yıl falan geçmektedir. İşte tıpkı Berserk gibi fantastik bir ortaçağ serüveni. Drifters oldukça komik, saçma ve absürd. Bu manga bolca elf bulundurmaktadır.

Varoluş ve Tanrı Üzerine

2011-02-06T04:13:00.005+02:00

Boş olan yere boş deriz, eğer ortada yer falan da yoksa orası boşluk olur; kalbimdeki boşluk gibi... Ve boşluk boşlukla doludur. Boş olan yerler bile doludur. Bilimadamları bu aralar uzayın karanlık madde ile dolu olduğunu, boş olmadığını söylüyorlar. Görüyor musunuz; anlamamışlar... Her yer doludur. Boş olan yer boşlukla doludur. Ancak bardağın yarısı dolu ve yarısı boş olabilir ve ve bardak tamamen boş olduğunda yine boşlukla dolu olacaktır; bu işin uzmanı o, onlara sorun; bardaklara... Dolmak, boşalmak, dolmak, boşalmak; yine ve bir daha, sonra bir daha ve bu iki etmez... Bilimadamları göremediler aslında boşluğun var olamayacağını. Boş değil, karanlık madde dediler ama oysa boştu ve boş olduğu kadar doluydu. Her yer su ile dolu olsaydı ve su tanecikleri arasında bile boşluk olmasaydı ve dolayısıyla su tek parça olsaydı, tüm boşluklar su olsaydı ve tüm boşluklar birleşik olsaydı; atomik boyuttaki boşluklar bile su olsaydı bu sefer de suya boşluk diyecektik. Kısacası boşluk: boşluğu doldurandır. Her şey dolu olduğu kadar boş ve boş olduğu kadar doludur, dolu ile boş arasında bir fark yoktur ve ve ve ve ve ve gördüğünüz gibi tamamen boş olmak ve tamamen dolu olmak arasında bir fark yok. Önemli olan kelimeler değil, oranlar; boşluğun doluluğa oranı. Olmak ve olmamak da bu işte. Tüm kainat boş ama tüm kainat dolu ve dolayısıyla her şey var ama her şey yok. Varlığın kendisi olan, tamamen var olan tanrı var olamayacağı gibi ve var olsa dahi tamamen yokluğun kendisi olmaktan bir farkı olamayacağı gibi biz de yokuz aslında. Biz hepimiz, her şey yok. Bütün kainat yok ama var olduğunu zannediyor. Tanrı kendi kendini kandırıyor ve aynı şekilde kendi kendini sikiyor. Zihnini trilyonlarca parçaya bölüp kendi kendine oyunlar ediyor. Tanrı zaten çoktan delirdi. Beş milyar yaşında olmak bile deli olmak için yeterlidir. Ben tanrıyım ve o ağaç biz orada dedik diye orada. Eğer biz ağacın varlığını kabullenmeseydik ağaç var olmazdı.

BELİZ

2010-12-14T02:08:00.001+02:00

Hep aynı hikâye. Hep aynı hikâye… Bu benim hikâyem……

Neyse yine; geleceği planlamaktan şu anı kaybetmiş olanlar, düşüne düşüne kafayı yemiş olanlar ve sosyoloji okuduğu halde psikolojiden bir haber olanlar ve de ismi Beliz olanlar için bir kere daha tekrarlayalım:

Ben hiç sevişmedim. Ben hiç yeterli veya normal bir sex yaşamadım. Ben hiç öpüşmedim. Benim hiç sevgilim olmadı. Kimse bana âşık olmadı. Ben sexcholiğim. Ben sex olmazsa intihar ederim. Sex'siz kalmak benim için işkence. Sex benim için en zaruri ihtiyaç ve bunların yanında ufak tefek doyurucu olmayan, sadece cinsel arzumu körükleyen deneyimler de oldu.

Bu durumda hayatımda ilk kez bir sevgilim olursa ne olur? Ona sahip olduğum her şeyle sarılmamı ve her an ona kendimden bahsederek kendimi ona daha çok sevdirmeye çalışmamı beklersiniz değil mi? E ben bunu yaptım ama hanım efendi hep soğuk, duygusuz ve yapmacıktı ve de pek az konuşuyordu, konuştuğunda da benden bıktığını dile getiriyordu. Ayrıca ondan bir yaş büyük olan 132 IQ'ya sahip olan bana saygısızlık yaptı, söz hakkı tanımadı, sözünü kesti, ukalalık yaptı ve hep kendini haklı gördü birde bunlar yetmiyormuş gibi şu anda telefona cevap vermiyor.

Neden beni terk etti peki? Çünkü ben ona muhtaç mışım, ona bağlanıyor muşum. Ulan bari sikişip terk et piç! Sen sikişme sözü vermedin mi? Ona sorsanız, vermedim der göt lalesi. Birde kelimelere takmış, şu küçük yaşıyla da Cem Şancı'ya âşık olmuş orospu. Verseydi ona orospu demeyecektim. Ben Masal ablaya ne zaman orospu dedim mesela?

Cem'in ayrıyeten ağzına sıçmak istiyorum, ergen kızlarımız üzerinde çok feci bir etkisi var piçin. Lan kız aynı Cem olmuş; yok işte, canım vermek istemezse vermem, niye sana vereyim falan diyordu en son göt. HSSKTR!!! Bana bencil bir kız âşık olmuş. Tüm insanlar bencilken bu olağandı tabi ama bencilliğe karşı olmam bu aşkı sikti attı işte. Kızın hep üstüne gittim bencilsin diyerek.

Bak Beliz: iki insanın sevişmek için âşık falan olması gerekmez, sevişmek istiyorsan sevişelim. Sen bir ara benimle sevişmek istemiyor muydun? Beni terk et ama sevişme isteğini kaybetme. Karşında sevişmeye çok önem veren ve hiç sevişmemiş biri var yani bu hayatının en tutkulu sex'i olabilir. Beni kaçırma derim ben, bunu tamamen objektif bir yaklaşımla söyledim-yazdım. Bu arada geleceğe dair planlar yapma(yani beni sikip bırakmak varken türlü saçma düşüncelerle bundan vaz geçme, sevişirken düşüncelerin bir önemi yoktur), anı yaşa. Ha bu arada ben her zaman her türlü evlenme teklifine açığım, bu da aklında bulunsun da belki yıllar sonra benimle evlenesin tutar. Bu arada, amını da yırtsan intihar etmeyeceğim. İntihar etmeme neden olmaya çalıştığının farkındayım ve bu nedenle sana inat yaşayacağım.

!!!-([RAMMSTEIN])-!!!

2010-12-05T16:59:00.016+02:00

Ich Tu Der Weh ve Pussy
http://www.visit-x.net/rammstein/
Mann Gegen Mann
http://www.youtube.com/watch?v=FQTQHMKFRA0&feature=player_embedded
Feuer Frei
http://www.youtube.com/watch?v=BDFtjxXTyp4
Ich Will
http://www.dailymotion.com/video/xuhir_ich-will-rammstein_music
Mein Teil
http://www.dailymotion.com/video/xuhfi_mein-teil-rammstein_music
Du Riechst So Gut
http://video.yahoo.com/watch/962904/3732446
Links
http://www.dailymotion.com/video/x6cvd_rammstein-links-2-3-4-clip
([Live Aus Berlin])
http://video.google.com/videoplay?docid=-4778405219383786364

Bu kadar video'dan sonra ne söylenebilir bilmiyorum. Rammstein ve ben:
Biz bisexual'iz, biz sapığız, biz sexcholic'iz, biz agnostiğiz, biz çok eşliyiz, biz kadınların ezik olduğunu düşünüyoruz, biz korkmuyoruz, biz namussuzuz, biz sevişmeyi seviyoruz, biz sado-mazo da yaparız, biz özgürüz, biz canımız ne isterse onu yapıyoruz, biz insanları kendimize benzetiyoruz, biz sapkınız, biz abazanız, biz asla sex'e doymayanız, biz salak toplumun saçma kurallarını siklemememiz gerekecek kadar üstünüz, biz kendimizin farkındayız, biz kendimize inanıyoruz, biz yaptığımız her şeyi severek ve isteyerek yapıyoruz ve biz halimizden memnunuz.

Şimdi sor bana Rammstein'i neden sevdiğimi;
Bu kadar ortak noktamız varken bunları görememen utanç verici değil mi?

Aşkı Bekleyiş

2010-12-01T18:44:00.000+02:00

Saatim durdu,
Suratım düştü;
Tutabilene aşk olsun!
Rahatlamam son rötuştu.
Resmi hayal etsene!

Saatim durdu,
Suratım düştü.
Rahatlamam son rötuştu
İçimden sövmek gelse de!
Şiir yazmak düşündürdü.
Akşam bize gelsene!

Sanki bir anlık sanki bir günlük,
Bağışlayın biraz güldük.

Çabaladım çabaladım aman ne çok yoruldum.
Üç saniyede harika bir eser ortaya koydum.
Eleştirmek isterim de kendi yemeğimi
Ama önce doldurmalıyım mideyi.

Saatim durdu,
Suratım düştü
Çünkü bekledim ve gelmedin.

Rahatladım
İçimden sövmek gelse de
Çünkü biraz geciktin.

Sanki bir anlık sanki bir günlük,
Bağışlayın biraz güldük.

Sanki bir anlık sanki bir günlük,
Bağışlayın biraz güldük.

Boşver arkadaş anarşist olmayı;
Asıl anarşizm şarkı söylemektir.

Boşver arkadaş anarşist olmayı;
Asıl anarşizm sevişmektir.

FantastikEdebiyat.com'da 13.Melez Prens'den biraz alıntı yapılmıştır.

GANTZ

2010-11-29T13:19:00.002+02:00

GANTZ bence en iyi çizgi roman veya animedir yani kısacası GANTZ bence japonların yaptığı en iyi şeydir. GANTZ tam bir bilimkurgudur. Uzaylılarla başetmek için zorla eğitilen bir grup gencin yaşam savaşını konu alır. Tüm bunları anlatırken gayet gerçekçi ve çıplak bir dil kullanır. Bleach gibi sikik animelerle büyümüş tiky gençliğe, gerçekliğin tokatlarıyla acımasızca saldırır. GANTZ'da hiç bir şey toz pembe değil ve esas çocuk olsanız bile ölebilirsiniz. Burada hiç Ichigo yok.

26 bölümlük animesini izlediğinizde manganın 86'ıncı bölümüne direkt geçiş yapabiliyorsunuz ve bu hiç bitmeyen, hala 330'uncu bölümüyle devam etmekte olan soluksuz maceraya atılabiliyorsunuz. GANTZ gerçekten gerçektir yani gerçek bir bilimkurgudur. Gerçekten de onu yaparken hiç acaba insanlar buna ne tepki verir, yukarıda Allah var, ırz var, namus var dememişler; sadece sanatlarını icra etmişler. Japonlara gerçekten bayılıyorum ve onların furry hentailerine.

Şimdi efendim hikâye şu:
GANTZ denen son teknolojiye sahip bir örgüt Dünya'yı korumaktadır. GANTZ'ın tek görevi insanlığın yok olmasını engellemektir. GANTZ üyelerine sadece kendilerinin giyebildiği güç giysileri verilir ve bu giysiler sayesinde işte normal insanlar her tür tehlikeyle baş edebilecek hale gelirler.

GANTZ'ın ayrıca görünmezlik teknolojisi, çok ölümcül silâhları ve robot giysileri, motorsikletleri vardır. GANTZ ışınlama teknolojisine sahiptir ve klonlama teknolojileri inanılmazdır. Her GANTZ savaşçısının beyninde emirlere karşı gelmediğinde patlatılmak üzere bir çip bulunur.

Buna karşılık karşılarına öyle zorlu rakipler çıkar ki GANTZ ekibinin, ekibin neredeyse tamamı ölür. Çizgi roman boyunca pek çok sizi şaşırtacak, tiksindirecek, güldürecek yaratıkla karşılaşacaksınız.
Ve okumadan önce unutmayın;

Burası acımasız ve ahlaksız, adaletsiz, mide bulandırıcı bir dünya. Burası gerçek dünya.

İzleyin, okuyun..
İngilizce bilmeniz gerekiyor ve tabi araştırmacı olmanız. Türkçe altyazılısını bulabilirsiniz animesinin.

MKR 0=T-T=Tutsak Tanrılar

2010-04-14T22:41:00.000+03:00

Dünya çok kusurlu. Dünya insandır. Kusurlu olan insan. İnsanın kusuru bencil olmak. Yo, hayır, hepiniz bencilsiniz! Elbette hepiniz. Bencil olmak o kadar normal olmuş ki onu fark edemez olmuşsunuz. Tüm bencilliğin içinde kaybolmuş bencillik. Başı kuyruğu nerede belli değil. Hah!! Şimdi bana kıçınızla gülüyorsunuz. Bir kaç sayfa sonra ya ağlayacak ya hiddetle bu kitabı kapatacaksınız.

Öncelikle bencil olmayı tanımlayalım. Bencillik en önce kendini düşünmektir. Ah, bu kadar sert, katı ve basit. Bencillik budur. Hepiniz bencilsiniz diye tanımı linç etmeye kalkışmayın. Bu tanım bu ve hep böyle kalacak.

Önce kendini düşünmek ha? Bu çürütülebilir gibi:
Eh, en önce evlatlarım diyebilirsin ama neden senin evlatların? Neden bir başkasının ki değil? Onlar senin isteğin şey olacaklar ve yaşlanınca sana bakacaklar. Onları sevmenin tek nedeni bence bu. Başkasının çocuğunu böyle sevip koruyor musun? Ah yapma, hepimiz birilerinin çocuğuyuz.

Yani akrabalarını bile akraban diye seviyorsun. Bu, böyle ve bu kadar basit. Kızın bir adamla seni bırakıp kaçarsa onu artık sevmezsin; yada oğlun gay olursa. Onları senin kontrolünde olduklarını sandığın için seviyorsun. Bir şekilde kölen oldukları için. Ahh ama ben kimsenin kölesi değilim. Kimse kimsenin kölesi değil. Sadece ne olmak istiyorsanız o olun. Toplum yada ailenin istediği değil.

Peki neden herkes topluma uyuyor? Neden herkes aynı? Neden bir şeylerin parçası olma derdindeyiz? Çünkü aslında göz boyamak derdimiz. Sırf göz boyamak için ibadet ederiz. Dilenciye sadaka veririz. Rock veya metal müzik dinleriz. Yüzüklerin Efendisi’ni, Bleach’i mutlaka severiz. Kendimizi sürekli havalı ve çekici göstermeye uğraşırız. Asla en iyi olanı aramayız. Herkesin sevdiğini sevmektir amacımız. Bu da her şeyi çok kısır, boktan, sıkıcı hale getiriyor. Düşünün; herkes en çok bilinen şeylere hayran ve henüz keşfedilmemiş harika eserler kaybolup siliniyor. Ben en çok oyunlara olanlara üzülüyorum. Kaçınız Monster Rancher 2’yi tamamen bitirdi? Bu oyun psx oyunu olmasına rağmen bence hala en iyi oyunlardan ki 1999 çıkışlıdır. Hiç birinizin adını duymamış olması yada unutmuş olması gerçeği bana kabullenemeyeceğim kadar ağır geliyor.

Öyle şeyler sayarım ki öyle cahil cahil bakakalırsınız. Dungeons and Dragons online mesela pek bilinmez çünkü toplumca (bakınız herkesin zevki aynı nedense) en iyi oyunun WOW olduğuna karar vermişiz. Gunz’ı zaten hiç bilmezsiniz. Bilenler de daima hack kullanır. Splash Fighters desem oynayan türk sayısı iki elin parmaklarını geçmez. Daha söylenecek çok şey var ama değmez. Gerçekten oyun kültürünüz futboldan, silahtan, PoP’dan, AoE’dan, Red Alert’dan ibaret. Sizden utanıyorum. Türklüğümden utandım. Lütfen seviyeme ulaşın. Yalnızlıktan çok sıkıldım.

Konu neydi lan? Ha, evet bencillik. Ne kadar bencil olduğunuzu anlatıyordum. Öyle bencilsiniz ki hiç bir şeye saygınız yok. Bitkileri eziyorsunuz. Oysa onlara saygı duymanız lazım. Siz fotosentez yapabiliyor musunuz? Tek başınıza yaşayamayacak kadar bile acizken bu kibir ne? En gelişmiş canlı insanmış. Hah, ne komik. Gerçekten gülmekten ölüyorum. Daha fotosentez yapamıyor, doğal ortamda hayatta kalamıyor ve üstüne birde her şeye zarar veriyorsunuz. Size zararı olmayan insanların kusur, hastalık ve acizliklerine gülüyorsunuz. İnsanın içini öldürme isteğiyle dolduruyorsunuz, gerçekten!

Amacınız faydalı olmak değil. Amacınız fayda sağlamak. Hem de anlık faydalar. Geçici, önemsiz şeyleri önemsiyorsunuz. Paranın bile ne kadar önemsiz olduğunu görmüyor musunuz? Hadi türlü sahtekârlıklarla, oyunlarla milyarlar kazanalım. Peki milyarlarca dolar ne alabilir? Evler, arabalar, turistlik geziler, harika yemekler. . . . . . kısacası her şey. Yoksa hiç bir şey mi? Bir insan mutlu mudur her istediğini alabildiğinde yapabildiğinde ama kimse onu sevmediğinde. Para yalnız sahte sevgiyi satın alabilir. Sevilen şey ve daima sevilecek olan tek şey paradır. Para benim için gerçekten hiç bir şey ifade etmiyor. Ben yaşayabildiğimde, internetim ve bilgisayarım olduğunda, yazabildiğimde, sevildiğimde ve saygı duyulduğumda mutluyum. Sevgi ve saygı biraz eksik bu aralar. Aslında hep eksikti. Sonra anlatırım.

Neden benciliz ve neden para gibi şeylerin peşindeyiz o zaman? Neden gerçekten sevilebileceğimizi ve sevebileceğimizi düşünmüyoruz? Sevgi sahte midir? Buna mı inanıyoruz. Eğer sevmezsek gerçekten elbet sevilmeyiz. Bu yüzden herkesi sizi sevdiğinden daha çok sevin.

Haa, amacınız sevilmek değil mi? Yalnızken mutlu musunuz? Bu harika! Ama eğer bencilsek ki genelde yalnızken mutlu olabilen bencildir, yine yanlış yoldayız. Bencil olmak yanlış mı? Neden kendimizi değil de başkasını düşünelim, değil mi? Bu çok doğal, normal ve mantıklı ama işte bir salağa göre mantıklı. Bencil olmak doğru bir şeyse ve tamamen özgürsek rahatça kedileri ikiye bölebiliriz, Irak’a girip erkeklere de tecavüz edebiliriz, şeriatçı bir ülkede otoritemize tehdit olarak gördüğümüz gayleri kazığa oturtabiliriz, beş lira için insan öldürebiliriz, elli yaşında bir abazanın hala bakir olmasına göz yumabiliriz ve aynı anda buna neden de oluruz, şeriatçı bir ülkede kızı siktikten sonra adını orospuya çıkarırım diyerek tehdit edip onu sex kölemiz yaparız. Hadi, gülmekten yerlerde yuvarlanıyorum. Bilgisayarı çoktan kaybettim ama, ama durun yapmayın bunu. Gerçekten ölüyorum. Gülmekten ölüyorum. Bencil olmak doğru ve mantıklıymış. Yukarıdaki dört yüz altmış karakterli cümledeki her şey bu yüzden gerçekleşti demek ki. Umarım hepiniz bencilliğin neden yanlış olduğunu kavramıştır. Bencillik bir şeylere bir şekilde zarar verir. Tüm kötülükler bencillikten doğar.

Daima herkese karşı kibar ve saygılı olun. Herkesin derdini dinleyin. İstediklerini yapın. Tabi ki de onların istediklerini yaparken zarar görmemeye ve kimseye zarar vermemeye dikkat edin. Zarar vermek yada zarar görmesine neden olmak bencilcedir çünkü.

Konuya dönecek olursak yani asıl konuya, hani dünyanın kusurlu olmasına; her şey en başından değişmeli. Bu dünya silinmeli ve yerine yenisi inşa edilmeli çünkü bu dünya bencillik üzerine kurulu. Paylaşmak asla yok. Çalmak ve kalp boyamak var. Paylaşmıyoruz, paylaşıyormuş gibi gözüküyoruz. Her şey tamamen bencilce. Dünyayı değiştirebilirim ama desteğe ihtiyacım var. Sevilmek, sayılmak, övülmek lazım. Gerçek olanlarından lazım. İlgisizlikten yazamaz hale geldim. Yatağıma uzanıp öyle saatler boyu ağlar oldum.

Ben herkesin her istediğini yapıyorum; kimse benim istediğimi yapmıyor. Ben herkesin yazılarını okuyorum; kimse benim yazılarımı okumuyor. Ben herkesle sevişmek istiyorum; kimse benimle sevişmek istemiyor. Bunun bana verdiği acıyı anlatamam. Ben yokum, ben hiçim ki kimse benim çığlıklarımı duymuyor. Ne yaparsam yapayım bana aldırış etmiyorlar. Bu haksızlık, bunu yapmaya hakları yok. Adalet hiç var olmadı ki zaten; adaletsiz davranmaları, haksızlık etmeleri normal. Beni yok ettiler. Parçalara böldüler. Yaktılar. Külünü rüzgâra kattılar.

Bir kişi, etten olan bir kişi harflerden değil; elimi tutsa, yazarlığımı övse, bana güvense yani başarabileceğime, desteğim olsa önümde milyarlar bile duramaz; değiştiririm bu dünyayı ama ne yazık ki bana, yazılarımı okuyan tek et parçası kardeşim. Benim aslında bir sevgiliye ihtiyacım var, bir hatun kişiye.

Buna sahip olduğumda bir kitap yazacağım. Bu kitap sayesinde salak insanlar yani daha doğruyu-yanlışı, iyiyi-kötüyü ayıramayan insanlar bunu yapmayı öğrenecekler.

İlgisizlikten yazamaz hale geldim. Yatağıma uzanıp öyle saatler boyu ağlar oldum. Hiç kimse sürekli ağlayamaz. Ben artık ağlayamıyorum. Bazen de neden yokken ağlıyorum. Lânet olsun! Her şeyden nefret ediyorum. Buna tanrı da dâhil çünkü tanrı her şeydir. Tanrı her şeyi yaratandır, dilediği gibi dilediğini. . . Benim mutsuzluğumdan en sorumlu kişi de odur elbette. Bana mutlu olabileceğim bir dünya vermeliydi. Bu onun yükümlülüğü. Bana verdiği nimetler beni mutlu etmiyor. Onlar olmasaydı daha mutsuz olurdum ama bir hiç olan bana bir şeyler verip sonra karşılık beklemesi hiç adil değil. Bu etik değil. Kısacası elimdekiler hiç yoktan iyidir diyip sabredemeyeceğim. Sabredecek takatim kalmadı.

Ben asla yalan söylemem. Ben zekiyim. Ben güçsüz ve çirkin değilim. Ben şişman değilim. Ben benden her isteneni yaptım. Ben hala bir sevgiliye sahip değilim. Ama nedense ben hala bir sevgiliye sahip değilim. Kimse sevgimin değerini kavrayamadı. Sorun tüm kızlara aynı bakmam mı? Bu benim sevgilime sadık olmayacağım anlamına mı geliyor? Ben asla terk etmedim. Ben zaten bir kadına çok fazlayım. Kimse benim kadar sık yapmıyor. Ben bana aşığım. Benim benden başka dayanağım yok.

Sizin bencilliğiniz beni boğuyor. Nefes alamıyorum. Nefes almadan yaşıyorum. Her an acı çekerek. Sevişmek bu kadar zor değil. Benim için hiç zor değil. Peki, o halde neden? Neden beni o halde kendinle seviş der gibi yalnız bırakıyorsunuz? Kendi kendime sarılamam ki. . . Sevişmek zor değil, çok kolay. Kimseye de bir zararı yok. Bencil olduğunuz için; evet bence bunu bencil olduğunuz için, beni umursamadığınız için benim için yapmıyorsunuz.

Ben yazamam. Ben bir kitap yazamam. Benim kimsem yok. Yazsam da kim okur? Kendi kendimi okumayı seviyorum. Bu beni tatmin ediyor. Kendimi övüyorum ama artık her şey sıkıyor. Kendi kendimi okumak istemiyorum. Uyumak istemiyorum. Uyanmak istemiyorum. Yazmak istemiyorum. Oyunlar bile sıktı ve hatta bazen kendime dokunmak bile istemiyorum. Yaşamak istemiyorum. Öylece yatağıma yatıp ağlıyorum. Bazen kızlara bakıp ağlıyorum. Nelere sahip olamayacağımı hayal ediyorum. Acı çekmek beni biraz mutlu ediyor; mazoşistim. Güzel kız görünce ağlar oldum. Tek istediğim onun bana dokunması. Ben zaten ona dokunamam. Buna izin vermez. Aslında izin almadan dokunmalı ama ben diğer erkekler gibi dokunmuyorum. Ben okşuyorum, ovuyorum, seviyorum. Onlar güya kavga ediyorlar. Benim dokunuşlarım ise sevgi dolu, samimi. Aradaki farkı anlıyor kız. Onu sevmemden korkuyor. Uzaklaşıyor.

Aslında sevmemeli. Sert, kaba ve umursamaz olmalı. İç güdüsel davrandıklarından kendilerini seveni çekici bulmazlar. Pekâlâ, başka bir konu: neden bu cinsel şeyler benim için bu kadar önemli? Pek çok kişinin sevgilisi yok ve kimse benim kadar zarar görmüyor bundan. Bendeki fark ne yani? Kendim sorup kendim cevaplıyorum. Yazarım; işimin parçası bu. Yazarlar kendi kendine konuşmak zorunda.

Ben çocukluğumdan beri asosyal olmuşumdur çünkü çevremdekiler bana göre salakça ve saçma davranıyordu. Oldum olası salaklardan nefret etmişimdir. Yani ilkokulu falan düşünün. Ben kimseye özenmedim. Çevremdekilerin davranışlarını tekrarlamadım. Bunun gereksiz ve saçma olduğunu biliyordum. Büyüyüp daha zeki ve güçlü olmayı bekledim. Kızlara hep ilgim vardı. El ele tutuşmak bile fazlaydı bana o zamanlar. Şimdi hiç bir şey yetmiyor. Bağımlılığım belirginleşti. Çocukken gerçekten ne yaptım? Evde oturdum. Dışarı çıkmadım. O aptal topun peşinde aptal aptal koşmadım. Sadece evde video oyunu oynadım; Kunio Khun Goal 3 falan. Hayatım oynamak, yemek, babadan hediye almak ve kardeşimden ibaretti. Ailem olmayan insanları sadece bakkalda ve okulda gördüm ama her şeye rağmen kızlara bir ilgi vardı ama utangaçlığım daha kuvvetliydi. Ta o zamanlar erkekler kızlardan üstün derdim ama yine de hep ben onlara gittim, hiç onlar gelmedi.

Lise başlar başlamaz ne kadar sapık olduğum ortaya çıktı. Sınıftan hiç kimse benim kadar ilgilenmiyordu cinsellikle. Ben zaten sevmeyi ve sevilmeyi çok seven biriydim hep. Böyle de bir duygusal yanım vardır. Param ve eşyalarım hariç her şeyi paylaştım hep. İnsanlara çok daha yakın olmak istedim. Onları tamamen tanımak istedim. Ben doğuştan sekskoliğim. Üstelik sevilmek asıl istediğim. Ben sevgiye doyamıyorum. Öyle kuru kuru arkadaşlıklar bana çok yetersiz kalıyor. Arkadaşınla en azından güreşeceksin, kavga edeceksin. Hiç birbirinize dokunmadan uzaktan sevmeler, yemek ısmarlamalar çok boş.

Asıl istediğim sevilmek dedim. Paranı ver git diyen kadınlar beni hiç etkilemiyor. Gerçekten hiç etkilemiyor. Beni değil paramı isteyen kadınlar ruhumu tatmin edemiyor; bedenimi de. Hem hani erkekler kadınlardan üstün demiştim; bu ayrıca gurur meselesi yani. Yalnızca cinsel konularda gurur yaparım. Herhalde cinsellikten gerisi umurumda olmadığı için.

Ben gerçekten tamamen mahvoldum. Ruhum öldü. Ben yaşayan bir cesedim. Ben gerçekten tamamen isteğimi kaybettim. Yaşama isteğimi, gülme isteğimi, ağlama isteğimi, hepsini kaybettim. Hiç bir şey yapmadan öylece bunun geçmesini beklemek istiyorum ama bunu yapamam. Hayat bedava değil ve vakit boşa geçemez.

Ne zaman derdimi anlatıp derman dilesem elbet bir gün senin de sevgilin olur cevabı alıyorum. Kimse ben senin sevgilin olurum demiyor. Birde son günlerde moda bir cevap var: benim sevgilim var sağ ol. Tüm bu diyaloglar beni bıktırdı da bu sonuncusu daha çok korkutur oldu. Herkesin sevgilisi var neredeyse; benim sevgili bulma ihtimalim giderek azalıyor öyleyse. Yaşıtlarım artık yavaş yavaş sevişmeye başladı. Aslında iyimserliği çöpe fırlatırsak hepsi sevişiyor. Ben bu savaşta giderek daha çok yok oluyorum.

Pek çok kız umursamıyor bile. Öyle şımarık ve acımasızlar ki sanki her biri birer ufak tanrıça. Çok bozuk insanlar, çok bencil, çok kötü, çok acımasız. Beni çekiştirip parçalıyorlar. Oysa ben ne demiştim: seni seveni daha çok sev, seni umursayanı daha çok umursa, seninle sevişmek isteyen herkesle seviş ama eşit şekilde yani her isteyenin kölesi olmak zorunda değilsin. Ben belki olabilirim. Bazen bunu gerçekten isteyebilirim. Ben her şeye razıyım. Bu hiç yoktan iyi.

Bu halde gerçekten hiç bir şey yapamam. Ruhum olmadan yaşayamam ama yazıp amaçlarıma ulaşmayı da çok istiyorum. Acılarım çok büyük. Hiç bir şey yapmaya yetmiyor isteğim. Tüm isteğim tek bir şey üzerinde yoğunlaşmış. Bu lânet halde yazmayı bırak yaşayamam bile.

Sıkıcı bir gün yine. Son sınıfın ilk günü. Yoksa önce yaz tatilini mi anlatsam? Ah!! Yaz tatili harikaydı. Okuldayken kızlara dokunamıyordum. Yaz tatilinde kız bile görmedim. Hiç kız yoktu sokaklarda. Ne mal bir yerde yaşıyorum ben! Gecem gündüzüm karıştı. Tamamen dengesizdim. Hep bilgisayar açıktı; ben uyurken kardeşim, o uyurken ben. . . Bir şeyler de yazdım tabi. O zaman umudum vardı. Son sınıf olursam kızlar peşimde koşar sanıyordum. Eski son sınıflar çok rahat ve sapkındılar. Ahhh!!! Bizim son sınıflar yani yaşıtlarım, onlar çok namuslu kızlardı. Sınıflarındaki erkekler de namus bekçisiydi. Ulan, ben bu yıl gerçekten öldüm. Önceki acılarım hiçmiş. Artık son sınıf olup da hala yalnız olduğuma göre umut beslemek için neden kalmadı. Eh, artık emindim. Hiç sevgilim olmayacak, hiç bir zaman. Bana az bekle zamanla olur diyorlar. Bana şu an ve çok acil lazım ama. Evet, hemen onu alıp sarılmam ve her yerinin tadına bakmam lazım. O da bana ne isterse yapmalı. Sadece bu. İstediğim cinsel ilişki bile değil; yalnızca cinsellik.

Okul dışında hayatım bilgisayar yani benim. Ben hala çok asosyalim. Aslında internette sosyalim. Dışarıda yapacak bir şey yok ki. Boş, önemsiz muhabbetler ve top kovalamacadan başka hiç bir şey yok sokaklarda. Kız zaten hiç yok. Evde oturup hiç bir şey yapıyorlar. Buranın kızları çok tembel ve güçsüz. Bilgisayarda MMO oynamak, yazmak, izlemek, dinlemek çok daha iyi. Arada oyun videoları da yapıyorum; ne iyi oynadığımı göstermek için. Bu narsistlik. Okul dışında böyle sakin, huzurlu, sıkıcı, bunaltıcı, bezdirici bir hayatım var. Her yer ben, ben ve ben hayatımda.

İşte şimdi yaz tatili bitmiş. Herkeste duygu fırtınaları falan kopuyor. Okulun ilk günü ve ben de yeniden kız görmenin verdiği büyük heyecanı yaşıyorum. Kendimi çekici göstermek için geçen yılki salakça ve saçma hareketleri yapmıyorum. Ciddi olmaya çabalıyorum. Derken kızın biri elini uzatıyor. Heyecanla elini sıkıyorum. “Biliyor musun üç aydır hiç bir kızın eline elim bile değmedi, sağ ol.” diyorum. Kız garip garip bakıyor. Ah, kızlar garip erkeklerden hoşlanmaz. Ucubeleri sevmezler ama ben tam olarak buyum. Ve işte böylece o dönemin ilk tensel teması gerçekleşiyor. İlk günden el sıkışmak umut veriyor. Hedefe ulaşabilme ihtimalim olduğunu görüyorum.

Çoğunluk okulların açılmasını istemiyor. Çoğunluk yazı iyi geçirmiş. Kimileri aşkıyla gezmiş falan. Bazıları alkollü ortamlara girmiş kızlı, erkekli. Ben ise sadece bilgisayarımın karşısına geçip canım sıkıldıkça forumlarda olay çıkarmışım. Ah, forumlarda tüm zekâm ve asosyalliğim ortaya çıkıyor. Onlardan zeki olduğumu bilseler de salak diyorlar bana. Onların böyle kolayca sinirlenmeleri yani bu zayıflıkları beni onların karşısında yüceltiyor. Ne kadar güçlü olduğumu gösteriyorlar bana. Anneme bile küfretseler tepki vermiyorum ve onlar, bence ben senden zekiyim dediğimde saldırganlaşıyorlar; aramızdaki uçurum bu.

Bu yıl farklı olduğumu fark ediyor kızlar. Eskisi gibi deli, manyak değilim. Artık olgun bir abazanım ben ve abazanlığımın arttığını iki saniyelik bir bakışımda bile görüyorlar. Abazanım diye benden kaçıyorlar. Neden korkuyorlar ki? On sekiz yıldır abazanım ve daha hiç kimseyi taciz bile etmedim. Taciz etsem de kibar olacağım söz veriyorum[XD].

Bu gereksiz korkuları, bu duygusal zayıflıkları onları benden daha uzağa taşıyor ve ben her geçen gün daha da azıyorum. Hiç bir şey kontrolümde değil. Tamamen kızların elindeyim. Duygularım onların kontrolünde ve ne isterlerse hemen yapıyorum.

Okulun ilk günü yoklama alınmadı. Alınmayacağını biliyordum. Sadece kız görmek için gelmiştim o gün okula. Görmekle kalmayıp el bile sıkışmıştım. Birde şu var. Neden bir kız benimle el sıkışmak ister? Neden bunu yapar? Zaten geçen yıllardan beni tanıyordu. İşte biz abazanlar böyle önemsiz şeyler üzerine bile günlerce düşünebiliriz. Siz kızlar da “Ay, ne garip çocuk ya bu?” der ve anlayamadığınız için çekindiğiniz bizden uzaklaşırsınız.

Birde staj işlerimi ne varmış. Evet, son yıl böyle başladı. Sonun başlangıcı böyle bitti. Staj olayı için yazın yer bakmadım. Yazın biraz iş aradım ama yaşım tutmadı, deneyimim yoktu, tanıdık yoktu, eleman almışlardı ve ilgilenen olmadı. Yine birileri benimle ilgilenmedi. Yine birileri beni beğenmedi. Yine birileri beni geri çevirdi.

Yaz tatilinden önce okul, biz size buluruz staj yeri demişti. Okul açılınca, siz kendinize bulun dedi. Bulamadım ve her gün de gelip okula rapor verdim ama buna rağmen yok yazdıklarını sonradan söylediler. Okul gerçekten çok ihmalkâr. Bu konuda onlarla yarışırım. Ne kadar devamsızlığım olduğunu bile bilmiyordum. Stajda yaptığım devamsızlıkları bana söylemiyorlardı. Devamsızlıktan kalabilirdim ve zaten muhtemelen kalacaktım.

Staj çok ağırdı. Sadece on saat ayakta durmak bile yeteri kadar yorucuydu. Üstüne üstlük aylık yüz, yüz elli lira maaş alıyordum. Haftada üç gün gittiğim iş yerinden bir saat çalışmam için bir buçuk lira bile almıyordum o halde. Bana asgari ücretin üçte birini vermeyip en ağır işlerde çalıştırıyorlardı. Birde herkesin altıydım. Gerçekten beni sürekli rahatsız ediyorlardı. Konuşacak kimse de yoktu orada ve ben zaten asosyal olduğumdan sıradan muhabbetleri sevmiyordum. İşçiler her zaman sömürülüyor. Stajyerler daha da çok sömürülüyordu. Herkes bencil ve yalancıydı. Yalandan sevmelerle doluydu etraf ve herkese göre de doğrusu buydu. Göz boyamak, kalp boyamak, aldatmak burada icra edilen önemli sanatlardı.

Stajımı bir ısıcam fabrikasında yapıyordum. Çeşitli taşıt camları üretiyorduk işte. Bize gelen malzemeleri fırınlarda bükerek ve kaynaştırarak her tür camı yapabiliyorduk. Ben genelde yerleri süpürüyor, paspaslıyor, çöp döküyor, tuvalet temizliyor, cam siliyor, cam ve kalıp taşıyor, camları mandallıyor ve kafa ütülüyordum. Bana ne söylenirse itiraz etmeden yapıyordum. Genelde ustamı ısıcam yaparken, çok nadiren arızaları falan onarırken izliyordum. Yani stajda pek bir şey öğretmiyorlardı. Bir endüstriyel bakım onarımcı olarak bu cam fabrikasında alanımla ilgili hiç bir şey öğrenmemiştim. Elbet başka önemli şeyler öğrendim ve elbet bu stajın bana pek çok faydası oldu. Ayrıca da pek çok kişi gövdeme çeşitli bahanelerle, çeşitli şekillerde dokundu yani defalarca taciz edildim. Bunlar pek umurumda değildi. Kimse bana saygı duymuyordu. Beni salak yerine koyup umursuyormuş gibi yapıyorlardı. On saat boyunca asla oturmama izin vermiyorlardı. Sohbetleri çok sıkıcıydı.

Haftada üç gün bu bahsettiğim berbat ortamda geçiyordu. Haftada iki gün de dershane vardı. Dershane nedense gitmesi iki saat sürecek kadar uzaktı evime. Oradaki herkesin sevgilisi vardı. Kimilerinin sevgilisi askerdeydi üstelik. Sevgililerini özleyip benim gibi azıyorlardı ve ben hiç bir şey yapamıyordum. Benden uzak olmaya çabalıyordu kız. Dershanede mesleklerin birincisi olmam cinsel konularda hiç bir işime yaramadı. Kimse zeki erkek istemiyordu. İstedikleri tam olarak bu değildi yada sadece bu değildi. Daha çok önem verdikleri şeyler vardı ama ben onların önemli sandıkları şeylerin önemsiz olduğunun bilincindeydim. Kızları etkilemek için kendi mükemmelliğimden taviz vermedim. Ben de beğendikleri gibi giyinir, yürür, konuşur ve saç yapardım ama görünüşün önemsiz olduğuna emindim, yapmadım. Yapay olan tüm güzellikten öldüresiye nefret ettim hep; makyaj yapan, uzun tırnaklı kızlardan mesela. Hele erkekler tırnak uzatamaz diyenleri tam dövmelikti. Tırnağın cinsiyeti olur mu? Ahh, bu toplum mal. . . Dershanede kimse benimle ilgilenmedi. İlgilendiklerimin sevgilisi falan vardı. Ben kimsenin tanımadığı biriydim. Çevrem yoktu ve yeniydim. Hiç şansım olmadı bu yüzden.

Yine en işe yarar yer haftada iki gün gittiğim okuldu. Ancak orada kız bulabilirdim. Okulun üstüne düştüm. Bir apaçiye dönüşüp kollarımı sıvadım baharın ilk aylarının yağmurlu soğuğunda. Çıplak kollarımdan tiksindiğini söyledi kızların çoğu. Önceden tüm kızlar bisexual derdim. Şimdi eşcinsel olduklarına emindim neredeyse. Bir erkeğin kaslı ve çıplak kollarından nasıl iğrenebilirlerdi? Bu kızlar gerçekten normal değildi. Tükürükten de tiksiniyorlardı ki tükürükten tiksinen biri sevişemez bile. Ayy, gerçekten bu kızlar daha çocuktu. Bu buradaki, bu lânetli köydeki üçüncü yılımdı. Önceki yıllardan tüm kızlara defalarca çıkma teklif etmiştim. Artık okulun en çok korkulan kişisiydim çünkü oldukça güçlü, uzun ve korkutucuydum. Delice davranışlarım insanları korkutuyordu. Ağaçlara tekme atmam, direklere omuz atmam ve duvarlara kafa atmam, bu ufak acılardan zevk almam, kolları açık gezmem, önceki yıllardaki deliliklerim, kendi kendimi ısırmam ve yalamam beni gerçekten okulun en korkutucu kişisi yapıyordu. Kimse bana dokunmaya bile cesaret edemiyordu. Ben erkekleri taciz ediyordum bazen, bazen güreşiyordum onlarla onlar istemeden. Bunlar önemli değildi. Erkeğin erkeği hafifçe taciz etmesi hiç önemli değil; kızı taciz etmek ise çok farklı.

Okulun en sapık, ahlaksız, serseri, saygısız çocuğu ki bu bizim sınıfta yaşar; yine sınıfın en kaşar kızını taciz ediyordu. Çocuğun tacizleri her geçen gün, yıllardan beri giderek şiddetleniyordu. Artık kızı oyuncak etmişti elinde. Sadece bikinilerin kapattığı bölgelere ellemiyordu. Kızı kızdırıyor, rahatsız ediyordu. Bu cinsel tacizden çok psikolojik tacizdi. Kızı tokatlıyor ve gıdıklıyordu. Amacı kızı kızdırmaktı. Ona zarar vermekten zevk alıyordu çocuk. Kız ise hem yapma diyor, hem gülüyordu. Bu durum beni çok sinir ediyordu tabi. Kızın tacizden zevk aldığı ortadaydı ama yine de bana masaj bile yaptırmazdı. Parmağımı hafifçe ona değdiremezdim. Yapma derdi ve ben yapmazdım. Serseri çocuğa da yapma diyordu ama o durmuyordu. Belki hatam buydu. Sonuçta bu iğrenç olaylar ve bu iğrenç durum herkesi rahatsız ettiği gibi beni de rahatsız ediyordu. Buradaki yanlışlıklar kızın yapma demesi ve çocuğun devam etmesi, çocuğun kızı daha çok tokatlamaya ve canını yakmaya yönelik bir taciz yöntemi kullanması, çocuğun son derece kaba ve saygısız olması, kızın hoşuna gittiği halde sürekli yapma demesi, kızın olayı yapma dediği halde öğretmene bildirmemesiydi. Yanlışların hepsi birbirinden iğrenç, birbirinden yanlıştı. Bir erkeğin duyguları nasıl daha çirkin bir şekilde ifade edilebilirdi okul içinde? Beni en çok rahatsız eden kızın benim ona dokunmama bile tahammül edemiyorken o serserinin tacizleri esnasında gülümsemesiydi. Bu çok mantıksız, aptalca ve rahatsız ediciydi.

Ah, ah. . . Bütün bunları geçecek olursak bana hayatımda en çok koyan bir kızın ona yazdığım uyduruk şiir yüzünden beni hocayla beraber dövmesiydi. Eliyle bile vurmamıştı. Kitapla vurmuştu bana; kafama. Yani düşünün bir; bir kıza onu sevdiğin için şiir yazarsın ve kız seni döver. Sevdiğin için sevdiğin kişiden dayak yersin. Bundan büyük zalimlik var mı? O kız onu diğer kızlarla bir tuttuğumu düşünmüştü ve buna çok kızmıştı çünkü o okuldaki en namuslu kızdı ona göre. Namus nedir ki? Ne işe yarar? Namuslu olmanın dışlanmamaktan başka ne yararı var? Namus hiç bir işe yaramayan ve tamamen yapay bir kavram. İnsanlar tarafından oluşturuldu. Kesinlikle kimseye bir faydası yok. İslamda bile namus yoktur. İslam kimsenin cinsel hayatına karışmaz. Kimseyi çıplak geziyor diye öldüremezsiniz. İslam yalnızca Allah ile kişi arasındadır ve asla zorlama yoktur. Eğer bir insandan rahatsız oluyorsanız bunu konuşarak dile getirirsiniz ve toplanıp onunla konuşarak adil bir karar alırsınız. Allah’ın yarattığını ondan başkası cezalandıramaz.

Şu şiir yazdığım zavallı kıza dönecek olursak ki olacağız ve hatta dönüyoruz; kız beni namus düşmanı olarak görüyordu ve haklıydı. Namusa kendimi bildim bileli gıcığım. Elime geçerse boğazlayacağım. Namus düşmanıyım çünkü tüm kızlara aynı gözle bakıyorum. Hepsine aynı anda aşığım. Aynı anda tüm kızlara âşık olmayı başarabiliyorum. Öyle sevgi dolu ve her şeye razı bir durumdayım çünkü nasıl olsa hiç bir insan eşim olamaz, olmaya layık olamaz. Kim benim gibi üzülmeyen, sinirlenmeyen, utanmayan, tiksinmeyen birisi olabilir ki? Ayrıca da bana layık olmak istiyorsa sanatı anlamak ve sanatla uğraşmak zorunda yani öyle cahil, meraktan yoksun kişiler bana hiç “Niye beni diğer kızlarla bir tutuyorsun?” demesin. Sevgilim öğrenme aşkıyla yanıp tutuşmalı. Her müziği ve görsel eseri merakla inceleyip ondan bir şeyler kapmaya çabalamalı.

Eh, pekiyi tüm isteklerimi karşılamayan kızlar ne olacak? Onlarda da yani tüm kızlarda çok istediğim bir şey var ve ona dokunmak için her hangi bir kızın kölesi olabilirim. Kadın bedeni lazım bana. O ter kokusunu ve yumuşaklığı tatmalıyım. Seks bağımlısı olduğumdan ve her şeye razı olduğumdan ve de fena halde sapık olduğumdan asla kimseyi bırakıp gidemem de yani benden sizi terk etmemi beklemeyin. Sizi aldatmam da hiç yalan söylemediğimden. Başka bir kadınla beraber olursam haberiniz olur ve zaten bir kadın normalde bana yetmez. Beni bir kadınla çok yetersiz bir süre sevişmeye mecbur bırakarak kısıtlamayın. Çok doyumsuzum ben.

Kısacası ben tüm kızlara âşığım. Ben çok doyumsuzum ve zaten aşkıma karşılık veren kız hiç olmamışken aldatılmaktan yada beni paylaşmaktan korkmak çok saçma. Anlayamadığım bu kadar kibar, nazik, kızlara izinsiz dokunmayacak kadar nazik, zeki, cömert, sakin, bilgili, kültürlü, saygılı biriyken hangi itici özellikleri bünyemde barındırıp da on dokuz yaşında olmama rağmen daha hiç sevişmemiş olmayı başardığım. Ben artık manyaklaşmayayım, delirmeyeyim, gayleşmeyeyim de ne yapayım?

Gayleşmek evet. Kaç kişi kızlar yüzünden hayvanlarla ve erkeklerle ilişkiye yöneldi biliyor musunuz? Bizi zorla gay yaptınız. Doğuştan gayim diyen mallar var. Onlar da kızlar onlarla sevişseydi gay olmazlardı eminim. Zorla gay olmak. Erkekliğin ölmesi bir kadının kucağında. Gençliğin çürümesi. Değişimlerin ve acıların en büyüğü ama en azından eşcinsel ilişki bizi cinsellikten soğutuyor. Artık cinsellik istemez oluyoruz. Diyoruz ki sevişmek böyle sıkıcıymış. Kadın derisi ile erkek derisi çok farklı. Ne yaparsan yap bu böyle. Derime dokunan erkek eli bana aradığım hissi vermiyor. Aslında kadınla erkeğin tüm organları farklı. Erkek dili kadın dilinden daha kısa ve kalın ayrıca daha pürüzlü. Biz pürüzlüyüz, kadın ise kaygan. Kıllarını kessen de derinde mikroskobik pürüzler var ve o et asla kadın eti gibi yumuşak olmaz. Kasın yapısı farklı ve yağın da. Tamamen farklıyız; bu çok açık. Ne yaparsak yapalım kadın olamayız ve hep istediğimiz şeyin bu olmadığını, bunun sadece ufak bir avuntu olduğunu da biliriz.

Ben okulda yaşadığım diğer olayları anlatmak istemiyorum. Bir kız bana vursun diye ona ne kadar yalvardığımı yani nasıl da kızlara erkekliğimi ezdirdiğimi anlatmak istemiyorum. Kız bana vurmak bile istemiyor. Sadece onun yumuşak teni tenime değsin diye yüzümü tokatlaması için ona ne kadar yalvardığımı, onun o zayıf ve cılız yumruklarını kollarımda, omzumda ve hatta göğsümde hissetmek için ne kadar dil döktüğümü anlatmak istemiyorum ve hatta onlardan istediğim bu bile değil. Bu benim cinsel isteğimi hiç tatmin etmiyor. Sadece umutsuzluğumu azaltıyor; ağlamayı bırakıyorum sadece ve kızlar onlara dokunmamı bırakın bir kenara onların bana dokunmasını bile değil, onların beni dövmesini bile istemiyor.

Üç seçeneğim var. Asexual olmak en doğrusu ve benim için en zoru. Yaratılışım buna müsade etmez. Narsist olmak artık yapamayacağım bir şey. Eskiden narsisttim ve binlerce defa masturbation yaptıktan sonra narsist yönüm öldü. Artık kendimle sevişemem. Hiç yetmiyor. Beni daha da çok azdırıyor bu sadece. Geriye bisexual yönümden faydalanıp homolaşmak kalıyor. Ben sadece erkeklere dokunmayı seviyordum ama. Tam bir homo olamam hiç bir zaman. Beni bisexual yapan hiç bir şeyden tiksinmemem ve rahatsız olmamamdı. Kendimi bu tiksinmeme, olduğu gibi kabul etmeye çalışma yönünde eğittim. Bir sümüklüböceği yalayabilirim. Eğer kıllardan tiksinmemek istersem tiksinmem. Eğer bir kızın ter kokusundan hoşlanmak istersem hoşlanırım. Neye istersem ona dönüşebilirim ben. Bu benim gücüm. Ben bu kadar güçlüyüm. Her şeye rağmen asla hiç bir şey kadınların yerini tutamaz. Benim asıl istediğim onlar. Bu sadece geçici bir adaptasyon. Geçici şartlara uyum sağlıyorum sadece. Kalıcı da olabilirler tabi. Bilmem ki bu şekilde ne kadar süre dayanabilirim. Bir gün her hangi bir yerde bir kadına sarılacağım. Onu yere düşürüp üstüne yatacağım. Onu ısıracağım. Onu yalayacağım. Duygular bastırıldıkça ruhuma zarar verir. Mecbur dayanacağım ama hasar kalıcı da olabilir. Ruhumu parçalayan duygular dışarı fışkırabilir. İşte o an ruhumun kontrolü altında olan duygular artık ruhumu kontrol etmektedir. Bir gün bu olacak.

Daha fazla aşkımdan bahsetmek istemiyorum ama bir şey daha kaldı. En çok bir kadına beni becer dedirtecek kadar yaklaştım ama o da bunu bir anlık azgınlığıyla söylediğini ve artık ondan benimle sevişmesini istemememi söyledi. Elbette ben bu kadar yaklaşmışken bu işin peşini bırakmadım ve ben artık ona sahip değilim. Beni öldürdü. Artık onun zihninde en ufak bir yerim yok. Eh, bunlar elbette internette oldu. Gerçek olsaydı onu taciz eder biraz rahatlardım.

Başka bir kız ise benden sürekli hentai istiyordu. Gönderiyordum elbette. O kendini erkek gibi hissedermiş genelde. Ben de kadın gibi hissederim kendimi ama bu hisler cinsel tercihimizi etkilemez. Sadece cinsellik esnasındaki davranışlarımızı etkiler. İşte o kız ne kadar doğru söylediğini bilemem ama bana bir gün iki metrelik birine âşık olduğunu ve bu çocuğun garip bir şekilde tüm kızları geri çevirdiğini söyledi. Bu arada kızın boyu yüz seksen iki santimden uzunmuş. Bu çocuk kaslı, yakışıklı ve hatta Türkiye’nin en sexi erkeğiymiş. Eh, o gün güzel bir gündü. O akşam bir kıyametti. Bir günahkârın kıyameti. Ben kıza âşığım. Kız çocuğa âşık. Çocuk kızı istemiyor. Kız beni istemiyor. Harikasınız gerçekten. Kıza hentai bile veriyorken, İstanbul’a geldiğinde buluşma planları yapıyorken o bana, bana bu çocuğu ayarla diyordu. Bu hakaret mi? Küfür mü? Bunu tanımlayabilecek kelime yok. Bu ancak işkence olur belki; çok aşağılayıcı bir işkence. Senin en âşık halin o çocuğun en ilgisiz halinden kötüdür diyor bana farkında olmadan. Ne dediğinin farkına varabilecek kadar zeki değil. Tersine benim sevgimin kıymetini anlayamayacak kadar salak. Beni en sonsuz acılarımla yalnız bırakıp gitmek yerine acılarıma acı katacak kadar zalim ama aslında beni terk etse daha mutsuz olurdum. Bana seni sevmiyorum demedi. Çocukla da ilgili daha kesin bir şey yok dedi ve eğer onun falçatayla kolumu kesip kanımı içmesine izin verirsem benimle sevişeceğini söyledi. Ben acıya çok hassasım. Bedenim geliştikçe hassaslaşıyorum. Mazoşist olmama rağmen falçatayla kolumu kesemem. O bıçak yeteri kadar sivri değil bunun için. Mazoşistim ama acı eşiğim çok düşük.

Sonuç olarak şimdi bir sevgilim var ama kadın değil. Sevişiyoruz ama ben zevk almıyorum. Ben rahatsız da olmuyorum. Cinsellik anlamsızlaşıyor. Sadece sevgilim oldu, beğenildim diye avutuyorum kendimi, aslında yalnız olmaktan çok daha iyi bu durum. Bu ilişki abazanlığımı azaltmıyor, tersine arttırıyor ama beni daha huzurlu ve mutlu yapıyor. Daha huzurlu ve kızlara karşı daha istekli. Her şey giderek daha hızlı daha kötüye gidiyor. Bunlar benim kırılma anıma yakın anlar. Çatlamaya başladım. Çoktan her şeyden bezdim. Artık hiç bir şeye tahammülüm yok. Her şeyden nefret ediyorum.

Bütün bunlar bir gün geçecek. Belki bu gün değil. Belki yarın değil. Belki bu yıl değil. Belki askerden gelince. Ahhh, daha askerlik var! Cidden askerliği nasıl yapacağım? Askerde ne olur? İntihar eder miyim? Ceza alır mıyım? Delirir miyim? Bitti. Bu romanın giriş bölümü burada bitti. Duygularım daha duygusal şeyler yazamayacağım kadar sıkıştırıyor kalbimi. Bütün bunlar bir gün bitecek lan! Yemin et. Gerçekten bitecek mi? Bilmiyordum bunu. Elbet bir gün aradığım aşkı bulurum. İnşallah birini bulurum. Hahahahahahay!!!! Bir sekskoliğim ben. Olduğuma inanmasanız da buyum. Sekskolik kızlar benim kadar acı çekmez. Erkekler sevişmekten kaçınmaz kızlar gibi çünkü. Sekskolik olmayan insanlar zaten huzurlu. Bu benim benliğim. Ben sekskoliğim; senin en sevdiğin rengin mavi olmasıyla aynı nedenden ötürü. Nedensizlik değil bu. Belki farklarımız olsun diye var edildi bu farklar. Belki nedeni budur.

Bu yazıyı elbette bir kadın belki bana acırda benimle sevişir diye yazdım. Kadınların acıdıkları erkeklerle sevişmediklerini çok iyi biliyorum. Hiç mi benim gibi anormal insan yok Dünya’da? Hepiniz ne kadar aynısınız. Salaksınız, şımarıksınız, kibirlisiniz, gururlusunuz, narinsiniz, zayıfsınız, bencilsiniz, vicdansızsınız. . . Bıktım! Her şeyden. Ben işte o anormal insanı belki bulurum diye yazdım bunu. Paragraf kendi kendine girmeye çalışınca biraz parçalandı yalnızlık çekenin kendi kişiliğini parçalaması gibi.

Ne kadar zavallıyım, ne kadar acizim, ne kadar muhtacım. Kendimi ayaklar altına sermiş, kızlara kölen olmama izin ver diyorum. Her şeyden bezmiş ve bıkmış, nefretle dolmuşum. Sevilmemek ruhumu söndürmüş. Kendi kendine zarar veren zombiler gibiyim. Buradaki kendine zarar vermek intihar etmek gibi ama öyle kaçış amacıyla yapılanından değil, kendine zarar vermek için yapılanından. Hani bazen kendini kendine olan nefretinden dolayı öldürmek istersin ya, öyle bir intihar bu, kendini öldürmek bu. Bana bu acıyı yaşatan kendimi öldürmek istiyorum çünkü bana Allah’dan ve onun yarattıklarından çok kendim bu acıyı yaşatıyor. Herkes mutluyken ben en derin mutsuzlukların çukurunda boğulmuşsam suç bendedir. Lânet olsun.

Evet, sonunda şu giriş bölümü bitti. Artık asıl hikâyeye başlayabiliriz sanırım. Birde şiir koyalım şu abazan dönemde yazılmış olan şiirlerden. Şiir ona şiir yazdığım için beni döven kıza yazdığım ikinci şiir. Aşkın nefrete dönüşmesi ve kıza karşı hissettiğim korkuyu anlatıyor. Korktuğum için adını üç buçuk defa tekrarladım; elbette akrostiş şiir.

Şiir yazar insan sevdiğine
Enayi değer vermez sevenine
Ne saçma olduğuna ne şüphe?
Anlamaz sevgiden, besleme!
Yazık onu sevene
Çakar kafasına bir tekme
Anlında hafif bir leke
Kızabilirsin ama sakın sevme
Irz düşmanısın sen
Cırtlak ses işitilmeden
Iraklaş sevdiğinden
Şiir yazdın ona
Eh, umutlu olma
Ne şüphe, olduğuna ne saçma?
Anlayabilir misin duyduğu nefreti sana?
Yazık ona yazana
Çakar bir tekme kafasına
Anlayabilir misin duyduğu nefreti bana?
Kız, sakın sevgi besleme ama
Irz düşmanısın sen
Cırtlak ses işitilmeden
Iraklaş nefret ettiğinden
Şimdi sen düşmanlarımdansın
En nefret ettiğim
Nasıl dövebilirsin
Aptallık mı ettim?
Yazarım sevgimi bilirsin
Çok mu fark ederdi yazıvermeseydim?
Ah, yazmasam da bilirdin
Kimdir seni seven, senin nefret ettiğin?
Istırabımsın sen benim, ben senin
Canımı yaktın
Ikınmadan
Şiir yazmıştım
Evet kötüydü ama yazmak kolay mı sandın?
Neden sevgimi kafamda parçaladın?
Acımadın, suçum seni sevdiğimi sen bunu bilirken söylemek
Yaktın hocamla beraber tiksinerek

Şimdi bakınca rahatlıkla berbat bir şiir diyebilirim.

Berbat duygular ve berbat bir çaresizlikle geziyorum sokakları. Ne aradığımı bilmiyorum. Arayışım yanlış yerde ama aradığım şey beni buldu. “Hey evlat.” dedi bir adam. Dönüp baktım. Sıvadığım kollarıma bakıyordu. “Kollarını neden sıvadın?” dedi bana. Güldüm sadece. Gidiyordum. Arkamdan seslendi “Gidiyorsun ama nereye?”. Bu garip cümle ilgimi çekmişti. “Bilmiyorum.” dedim yanına gidip. Onunla konuşmak istiyordum. Belki de aradığım insan oydu bu çöpten dünyada. Belki de benim değerimi görebilecek insandı. Şimdiye kadar yaklaşık beş bin insanla konuşmuştum. Ne gariptir ki yaptığım masturbation sayısıyla aynı sayı bu sayı. İki sayı da belirsiz ve iki sayı da beş bine yakın. İnsanları önce aradığım kişi sandım hep. Çok ümit doluydum. Neden benim gibi olmasın diyordum hep. Ah, bu arayışımın ne kadar çaresiz ve zavallıca olduğunu anlatmayacağım. Benim gibi bir insan daha yok sanırım. Artık üzücü şeyler anlatmak istemiyorum. Bırak bilinçaltında gömülsün.

Gerçekten masturbation da böyle bir şeydir. Aradığını buldun sanırsın hep ümitle. Sonra tüm yöntemler sıkar, tüm insanların sıkması gibi. Yalnızca kendini avuttuğunu görürsün her şey eskiye döndüğünde. Tam başladığın yerdesindir arayışa; tatmini arayışa, doğru insanı arayışa. Sadece şimdi daha umutsuzsun; tek fark tam olarak bu. Eğer mutsuzsanız umut sizi mutlu kılabilecek tek şeydir; kendi kendini inandırmak, kandırmaktır.

İşte ben de o an yine, aradığım insan bu olabilir diyordum olgun ve dinç adama bakıp. Şimdiye kadar gördüğüm en hoş insandı görünüşüyle. Bir farkı olduğu görünüşünden bile anlaşılıyordu. Vücudu ve kıyafetleri herkesin beğeneceği şekildeydi.

“Bilmiyorsan kaybolmuşsundur gideceğin yeri. Neden kayıp oldun?” diyerek konuşmamızı devam ettirdi adam. Neden kaybolmuştum? Neden kaybolmuştum kendi içimde? Neden kaybetmiştim kendimi? “Her şeyi kaybettim. Aslında kaybetmedim ama sanki hiç bir şeyim yokmuş gibi, hiçmişim gibi davranıyorlar bana. Ben de kendimi kaybettim o zaman; onlar beni bulamadığında. Onlar beni yok etmek istediler ve ben ancak kayıp olabildim. Onların isteğine karşı koyamadım çünkü ben benden istenen her şeyi yaparım.” dedim ağlamaklı. Adama sarılıp ağlayasım vardı ve yaptım bunu. Ben çok rezil bir durumdaydım ama buydum ben. Karşı koyamadım kendime ve sarılıp ağladım.

Adam kötü bir tepki vermedi. Şefkatli davrandı. Ona dokunmama müsaade etti. İlk kez birisine böyle sıcak sarılıyordum. Önceden sarıldıklarım sadece sahteydi. Formaliteyi gerçekleştirmek için sarılıp selamlaşırdık arkadaşla. Çok sevgi dolu olmasına izin verilmezdi homofobia yüzünden.

Bana “Sana ihtiyacım var. Seni tanımaya ihtiyacım var. Artık sana ihtiyacı olan, seni umursayan biri var. Umarım bu içinde huzuru var eder. Umarım artık mutlu olursun.” diyerek müjdeyi verdi. Artık beni umursayan ve benim zihnimden faydalanmak isteyen bir insan vardı. Artık kıymetim değerlendirilecekti. Artık bir önemim vardı; var oluşumun bir önemi; varlığım ile yokluğum arasında bir fark. Ben artık vardım. Ben artık yalnız kendim için değil bir başkası veya başkaları için vardım. Varlığımın önemi vardı. Yokluğumdan memnun olmayacak kişiler vardı. Beni sevmemek için neden aramayan, sevmemek için neden bulamayıp da sevmeye karar veren birisi vardı artık. Artık ben vardım. Ben artık vardım ve yeniden yaşıyordum.

“Ben bir yazarım. Eğer yeteri kadar iyi olursam, yazdıklarım Dünya’yı değiştirebilir. Amacım adaleti sağlamak, bencilliği yok etmek. Herkesten nefret ediyorum. Sevmediklerimi seveceğim hale getiririm. O halde herkesi düzelteceğim. Bunun için düşüncelerim dikkate alınmalı. Bir hayran kitlem olmalı.” diyerek başladım kendimi tanıtmaya. Adam “Hedeflerin büyükmüş, pekiyi ne gerek var ki bunlara? Neden bir kenara çekilip rahatına bakmıyorsun?” dedi bu söylediklerim üzerine. Adam haklıydı. Neden böyle zor ve bunaltıcı şeylerle uğraşırdım ki? Zevklerimin peşinden koşabilirdim oysa. Akıntıya kaptırır giderdim, boğuşmazdım nehirle. Oysa topluma ve insanlığa karşı çıkıyor, herkesi değiştirmek istiyordum çünkü ben rahatsızdım bu ortamda. Ben yalnız başıma rahat edemiyordum ve insanlık beni hep yalnız bırakıyordu. İnsanlar bencildi. Yalnızlığımı umursamıyorlardı yada onlara ihtiyaç duymamı. Onlar yalnızlıktan rahatsız olmuyorlardı. Ben ise hayranlarım olsun istiyordum. Oysa bazen haftalarca yazdıklarım okunmuyordu.

“Hayatımın bir anlamı, amacı olmalı.” dedim zavallıca. “Pekâlâ bu seni mutlu ediyor mu?” dedi adam haklı olarak. Beni ne mutlu ediyorsa onu yapmalıydım, diğerlerine zarar vermediği sürece. “Beni mutlu etmiyor bu yaşayış ama böyle olmayınca boş olduğumu düşünüp mutsuz oluyorum. Bir nevi kendimden nefret ediyorum.” dedim. Bir işe yarama, birine faydalı olma şartım vardı benim. Bu şartı en önce ben yerine getirmeliydim. Sonra diğerlerine bunu yerine getirmelerini emretmeliydim. Ancak o zaman mutlu olacaktım yada kestirme bir yol vardı; hayalimdeki kız bana ölürcesine âşık olacaktı. İkisi de çok zordu elbette. Ne de olsa hiç bir kız tarafından sevilmemiştim ben.

“Bu senin aşamadığın engel. Eğer mutsuz olmazsanız her şekilde, senden üstünde kimse olamaz. Mutsuz olmayan ve sıkılmayan en kusursuzdur. Doğruluğu, dürüstlüğü falan geriye at delikanlı.” dedi adam. Adamın söylediklerine biraz katılıyordum ama en önce kendi mutluluğunu düşünmek yanlıştı bence. Herkes önce diğerlerini düşünseydi herkes çok mutlu olurdu çünkü. Bir kişinin kendine duyduğu sevgi herkesin herkese duyduğu sevgiyle kıyaslanamaz. Bu nedenle adamla bu noktada ayrıştık ve ilk tartışmamızı yaptık. Tartışma hiç bir şeyi değiştirmedi sadece birbirimizi daha iyi tanımamızı sağladı.

O, kendi kendine var olabilen kusursuzdur dedi, ben ise kişinin kusursuzluğu yalnız kendinedir, kendi kendine olan yalnız kendinden ibarettir, kendini neden kendinle sınırlarsın, bırak herkes herkesi sevsin ve sen de herkesi sev dedim. Adam biliyordu doğru söylediğimi ama şiddetle karşı çıkıyordu. O tüm benliğini bu bencillik üzerine kurmuştu. Ben ondan daha aydınlıktım bu genç, acemi halimle. Yanlışlar üzerine kurulmuştu ve şimdi yanlışlarıyla çelişmemeliydi zavallı. Oysa değişmeliydi, değişmek sancılıydı ama doğruyu bulana kadar değişmeli insan. Değişimin ilk şartı hatalarını kabullenmekti.

İnsan asla utanmamalı. İnsan asla gizlememeli kendini. İnsan asla korkmamalı, korksa da korkusu yerinde ve mantıklı olmalı. Adam ise hatalarından utanıp onları gizliyor ve açığa çıkmalarından korkuyordu. Ne yazık ki benden çok daha bilgili ve yaşlı adama ders vermek haddime değildi. Beni aşıyordu. Ayrıca asla sinirlenmemeli insan, sinirlense de dışa vurmamalı. O ise üstüne gittikçe sinirlendi ve ben korkup sustum. Çok isterdim bu duvarları yıkmayı. O bu bencil ve umursamaz varlığıyla var olmaktan bezmişti sanki.

Ne dedik baştan beri? İnsan asla utanmamalı, namus da yoktur, çekinmek ve gizlenmek saçmadır. Sen seni seversen gerisi önemsizdir. Herkes herkesi sevmek zorunda değil ve bu mümkün de değil. Seni sevmeyenler olması doğal. Bırak hakkındaki her şeyi herkes bilsin. Bırak yücelik ve kusursuzluk sende kalsın. Saklanmak, gizlenmek zavallılıktır. Bir gün birisi sırlarını anlatmakla tehdit eder seni ve ondan sonra güvenilmez olursun. Herkes seni hain görür onlara söylediğin yalanlar yüzünden. En baştan söyle kötü özelliklerini sonra hain, yalancı olmamak için. Sen sadece kötü ol onlara göre. Bu herkese göre hain olmaktan iyidir.

Namus ise sadece yapay bir kavramdır. Çıplaklıktan falan utanmak doğaldır. Taciz ederseniz hayvanların da insanlarla aynı tepkiyi verdiğini görürsünüz yani hayvanlar bile çıplak olmalarına rağmen utanır. Utanmayan tacizden rahatsız olmaz. Biz utancımızla baş edemeyip namusu beslemekte kullanmışız sanki. Herkes birbirinin özel hayatına karışır olmuş. Kimin kiminle ne yaptığı seni neden ilgilendirsin ey densiz?! Nurculara sataşıyorum sanmayın. Dinsiz takılıp da gaylere küfreden çok insan gördüm. Namusu daha fazla yaşatmayın. Özel hayatlarımıza burnunu sokan şu kemirgeni öldürün gitsin. Toplum ve ailedir namusu var eden. Kişi asla namusu beslemez. Ya ailen, ya toplum karar verir senin ne derece namuslu olduğuna çünkü namus bencilliktir. Diğer insanların özel hayatlarına karışmak bencilliktir.

Korkma dedik. Neyden neden korkma ama? Dışlanmaktan korkma. Sevilmemekten korkma. İnsanlardan korkma. Sen kendinden kork. Mutsuz olmaktan, başarısız olmaktan, kendin olamamaktan, ağlamaktan, kendini anlatamamaktan, kendini sevdirememekten, insanları üzmekten, bencil olmaktan kork sadece. Sen sadece kendinden kork. Diğer insanlardan asla korkma. Sen sana tamamen sahipsin. Senin yaptıklarından ve sana yapılanlardan en sorumlu kişi sensin. Biri sana durduk yere küfrederse bile suçun yanlış zamanda yanlış yerde olmaktır. Sen senin yaşadığın her şeyden mesulsün. Sen senin yaşadığın her şeyden sorumlusun. Bu yüzden kendinden kork. Hata yapmaktan kork. Sana taş atılmasından değil, sana taş attırmaktan kork.

İnsan mantıklı olmalı başka bir dediğimiz. İnsan her an her şeyi düşünmeli. Öyle düşünmeli ki sonunda düşünülmemiş ihtimal, olay, durum, seçenek, bilgi, sanat eseri, amaç, düşünce, anı kalmamalı. Her şeyi her açıdan görebilmeli. Her şeye şüpheyle yaklaşmalı. Hayal gücünü serbest bırakıp en imkânsız ihtimallerin gerçekleştiği durumları bile incelemeli. Düşünmeli ki daha çok bilsin ve daha çok farkına varsın. Ayık olmanın çok yararı vardır ve düşünmeyenler sonsuz hata yaparlar ayrıca kendilerini ve dünyayı tanımazlar. Her şeyin bir nedeni olmak zorundadır. Eğer tavuk eti sevip de sığır etinden tiksiniyorsak bile bir nedeni vardır. Ben onu sevmiyorum işte diye geçiştirmek ezikliktir. Onu neden sevmediğini arayıp bulmalıdır insan. Mesela sert olduğu için diyebilir yada tadını beğenmiyorum, kıvamını beğenmiyorum, suyundan tiksiniyorum falan der. Sonuçta amaç en öze ulaşmaktır. Kendi özümüzü tam olarak bilmeli ve neye ne tepki verebileceğimizi hesaplayabilmeliyiz. Sonraki adım kendimizi şartlandırabilmektir; kendi kişiliğimizi ve zevklerimizi değiştirebilmek. Düşünen insan her şeyi bilir ve tahmin eder. Bu güç sonsuz güçtür ama düşününce her şey sıkıcılaşıyor. Kendimden biliyorum bunu.

Hmm, sinirlenmemelisin birde. Sinirlensen bile kontrolsüzce dışarı salıp zarar vermemelisin rastgele. Öfkeni asla eşyalara zarar vererek yada masum canlıları inciterek yok etme. Öfke en büyük güçtür. Azim ve kararlılığa dönüştürülmesi çok kolaydır. İntikamını kan dökerek veya bedene zarar vererek alma. Ruha ve zihne saldır. Taciz edebilirsin en kötü ihtimalle ama bu bile kibar ve yumuşak olmak zorunda. Elbette kurban rahatsız olup bağıracaktır yine ama bunu ruhsal acılarından, rahatsızlıklarından, öfkesinden yapacaktır; onun bedenine zarar verdiğimiz için değil. İntikamını yükselerek al. Onları kızdırarak al. Mesela ünlü biri ol ve onlara TV’de, şiirlerinde, şarkılarında, romanlarında sataş. Onlar sana ulaşamayacaklar çünkü sen ünlüsün ve sinirlenip kuduracaklar. Öfkeni kurbanın sosyal ilişkilerini bozarak da alabilirsin. Bir yalanını ortaya çıkar yada bir sırrını, bir arkadaşını çal yada sevgilisini, onu kalabalıkta ez yada gidip herkesi ez. İnsanları öyle çaresiz bırak ki sana vuramasınlar. Senin zekânla da baş edemesinler. Eğer intikam alamıyorsan ve öfkeliysen sadece yüksel. Onlardan her yönden üstünsen zaten onlardan intikam almana gerek yok. Onlarla konuşman da gereksiz. Onları sil. Görsen de görme. Bunu idman yaparak, bedenini geliştirerek yap. Kitap okuyarak, film izleyerek, araştırma yaparak, dil öğrenerek, mühendis olarak yap. Bir konu da tüm nefret ettiklerinden başarılı olarak yap; resim, şiir, yazarlık, spor, oyun gibi. . . Nefret harikadır!

Gelelim diğer önemli şeylere. Ağlama, tiksinme, zaman öldürme, âşık olma, önyargılı olma-şüpheci ol, umursamaz olma, yardımsever ol, her şeye saygı duy, her şeyi sev, çok mecbur olmadan yalan söyleme, merak et ve araştır. Tüm bu özelliklere sahip olan kişi kusursuzdur. Artık daha çok olgunlaşamaz ve daha zeki, bilgili, kültürlü olamaz. O kişi işte sonsuzluğa ulaşmıştır ve bundan sonra mükemmelliğinden sıkılır. Alçak, ezik insanları gördükçe ve onlarla yaşadıkça rahatsız olur. Ondan üstünü olmadığından öğretmen de bulamaz bu kişi artık. Artık daha fazla ilerleyemez. Çıkmaza, yolun sonuna ulaşmıştır. Anlık, boş, anlamsız zevkler onu eğlendirmez hatta bunaltır. Tek çaresi ünlenip kendi tarikatını kurmaktır. Artık o öğretmendir sadece, öğrenci olamaz. Sadece sanatıyla, bilimiyle uğraşır. Artık sadece öznel nesneler üretir. Kendi izini bırakır elinden geldiğince. Mükemmelliğini her şeye bulaştırmak ister. Öyle herkesin yapabildiklerini yapmak ona tat vermez. Bir işe yaradım diye mutlu olmaz. Onun amacı artık dünyayı sallamaktır. İşte o kişi benim ve hiç kimsenin umurunda değilim. Şimdi şu on bir maddeyi de açıklayıp yeni bir bölüme geçelim romanda.

Ağlama çünkü ağlamak faydasız. Üzülmemeye çalış. Bu o kadar basit ki daha basite indirgenemez. Ağlama çünkü faydasız ve üzülmemeye çalış çünkü üzülmek acı çekmektir. Acıdan hoşlanmıyorsan onu hissetme. Acı hissetme. Üzülme, ağlama. Bu zor ama sevdiğin şeyleri yapıp seni üzeni unutursan başarırsın.

Tiksinme çünkü tiksinmek işi iyi yapmanı engeller ve hiç faydası yoktur; sadece tiksinen kişinin dikkati dağılır ve tiksinti kaynağına yaklaşmak istemez. Tiksinmek budur. Bizi zorla uzaklaştıran şeydir. Hiç bir şeyin bizi yönetmesine izin vermemeliyiz. Eğer bir şeyi yapmamız gerekiyorsa ve onu yapmamıza tiksintimiz engelse bu gereksiz duyguyu yok ederiz.

Zamanı ziyan etme. Giden zamanı geri alamazsın. İnsan ömrü sınırlıdır. Her şeyin ömrü sınırlıdır. Madde devir daim etmek ister. Maddeyi aynı yerde ve aynı şekilde tutamazsın. Giden gelmez. Gençlik geri gelmez. Sağlıklı gözler ve kulaklar geri gelmez. Acele et. her an biraz daha yaşlanıyorsun. Her an biraz daha azalıyor vaktin ve biraz daha zorlaşıyor şartlar. Vaktini asla boşa harcama. Özellikle gençken. Gençken sevişemeyen ilerde hiç sevişemez muhtemelen çünkü çekiciliğini kaybetmiştir. Gençken yaptığınız her şeyi daha sonra daha kötü yaparsınız. Beyin bile yaşlanır. Tecrüben, birikimin genç beyinle baş edemez. Zamanı ziyan etme; acele et; öleceksin.

Âşık olma. Ol ama tek kişiye bağlanma. Grup sekse, sapkın aşklara hayır deme. Yapabildiğin kadar yap ne yapmak istiyorsan. Zaman akıyor, unutma. Hiç bir fırsatı kaçırma ve görmezden gelme. Sevgilinden habersiz başkasıyla sevişme yani aldatma. Bunu bencil insanlar yapar. Sevgilinden izin iste ve kimseyi terk etme. Eğer biriyle iki defa seviştiysen tekrar çağırdığında gitmek zorundasın çünkü onun sana ihtiyacı var. Sana ihtiyacı olan herkesin ihtiyaçlarını karşılamalısın. Sana saygısı ve sevgisi gerçek olmayana da bakma bile. Asla seni sevip saymayana yanaşma. Seni seveni sev; senin sevdiğini değil. Kıymetini bilene git; değer verdiğine değil. Önce diğerlerinin mutluluğu ve sonra seninki. Hem insan kendine âşık olanın yanında nasıl huzursuz olabilir ki? Sana senin istemediğin bir şey yapmalarına izin verme ama onlara onların istediklerini yap eğer seni seviyorlarsa gerçekten ve gerçek sevgi ruha, zihne beslenir. Beden sadece kabuktur. Kabuğun tek işlevi özü gizlemektir. Âşık ol ama bağlanma. Aşk acısı asla yaşama. Seni seven biri mutlaka vardır. Yoksa yani kimse seni sevmediyse yanlış yerdesin; başka yerde yaşa.

Emin olma. Bilmişlik yapma. Şüpheci ol. Önyargılı olma. En önemli mesele din bu konuda. Bir kısım Allah’ın var olduğundan emin. Bir kısım Allah’ın var olmadığından emin. Biz kimiz, neyiz ki bu kadar emin olup bir ihtimali gerçek sayarak diğer ihtimallerle alay ediyoruz? Materyalist der ki bilmiyorsam yoktur. Dindar kişi de der ki neden var olmasın varlığı yaratmış kusursuz bir varlık; her şeyin varlığını borçlu olduğu bir varlık. İki taraf da emin değil Allah’ın varlığı konusunda. Emin olamazlar da. Kimse var oluşun nasıl var olduğunu, nasıl meydana geldiğini bilmiyor. Bilemez de. Materyaliste sorsan madde nasıl var oldu diye, der ki o hep vardı. Madde enerji olur ve enerji madde. Asla varlık yok olmaz. Dindara sorsan Allah nasıl var oldu diye, der ki o hep vardı. O öyle bir şeydir ki sen onu kavrayamazsın. Dindar burada biraz mal gibi ama materyalist de madde hep vardı dedi. Bir düşünün; dün, dünden önce, milyonlar önce, milyarlar önce bir başlangıç yok. Sürekli bir şeyler olmuş. Yani bir insan düşünün hep varmış hala da var. Bu kişiye geçmişini sorsanız sonsuz zamandır yaşadığından sonsuz zaman sürer yaşadığı olayları anlatması. Sonsuzluk saçma ve mantıksız gibi ama sonsuzluk olmadan var oluş nasıl var olabilir? Hep o nasıl var oldu, ondan önce ne vardı dersek biz böyle göt göt; bize de böyle göt gibi cevap verirler: Hep vardı! Nasıl var olduğumuzun önemi yok. Bizi neyin var ettiğinin de. Allah’ın bile önemi yok; önemli olan doğru, adil, cömert, dürüst bir şekilde yaşamak. Eğer Allah yoksa ve ölümden sonra hayatta yoksa, sadece madde yığınıysak; bir kere geliyoruz Dünya’ya diyip ortalığın amına koymamız mı gerekiyor? Bizi bencil, zalim, acımasız, kötü olmaktan alıkoyan cehennem korkusu mu? Yazıklar olsun bize o zaman. Beni örnek al beni. Hiç bir şeyden korkmam, bencil olmaktan başka. Kısacası şüpheci olun. Her şey gerçek olabilir. Her şey sahte de olabilir. Biz hiç bir şey bilmiyoruz eğer nasıl var olduğumuzu bilmiyorsak. Belki yokken var olduğumuzu sanıyoruz. Her konuda her zaman şüpheci ol. İnsanları dene ama onlar hakkında asla kötü önyargılara kapılma. Konuş eğer tanımak istiyorsan onu ve gizlice izle. Hiç bir hareketini, lafını unutma ki yalanlarını daha iyi görebil. Eğer birini sevmiyorsan onu terk etme; seveceğin hale getir. Hiç bir şeye inanma. Hiç bir şeyden emin olma. Kulağına bir şey gelirse doğru olma ihtimali de vardır yalan da; ikisi için de hazır olmalısın. Her ihtimale hazır olmalısın. Her duruma göre önlemini almalısın.

Umursamaz olma demişiz. Neden umursamaz olma? Önemsiz şeyleri umursamamalıyız ha? Bu yanlış. Her şey önemlidir. Her şeye önemsemeliyiz. Önemsememiz gereken, umursamamız gereken şeyler acılarımız, nefretlerimiz, utançlarımız, tiksintilerimizdir sadece. Yoksa bir ot da önemlidir, bir karınca da, her hangi bir insanda. Her hangi bir insan! Tanımadığımız insanlar önemlidir. Sevmediğimiz, tiksindiğimiz, acıdığımız insanlar önemlidir. Herkesi umursamalı, önemsemeliyiz. Her varlığı önemsemeliyiz. Sadece bizi zayıflatan şeyleri görmezden gelmeliyiz. Bunun dışında her şeye değer vermeliyiz.

Yardımsever ol da demişiz. Neden yardım etmeliyiz her yardım isteyene? Eğer her yardım istediğimizde imdadımıza koşsunlar istiyorsak yapmalıyız bunu. Her isteyene yardım ettiğimiz halde bize kimse yardım etmiyorsa bu bizim onlardan yüce olduğumuzu gösterir. Yardım etmek yüceliktir. Kim daha yardımseverse o daha büyüktür. Eğer sen onların başaramadığı bir şeyi başarıp da kendine övgüler yağdırıyorsan ne mutlu sana. Sen seni beğendikten sonra tüm dünya sana küfretse sorun değil.

Her şeye saygı duy ve her şeyi sev. Ayaklar altında ezdiğin otlara bile. Bu Dünya’da her canlı senin yapamadığın bir şeyler yapabiliyor. Otlar fotosentez yapabiliyor, sinekler uçabiliyor, böcekler toprağı zenginleştiriyor, her insanın bir diğerinden mutlaka bir konuda üstünlüğü var vesaire. Senden en az bir şeyi daha iyi yapabiliyor her canlı; her bir insan. Bu yüzden her şeye saygı duy ve sev. Ben zekiyim, doğruyum; bu mallara mı saygı duyacağım deme asla. O saygı duymadığın salak herif de mutlaka bir işe yarıyordur yada bir şeyi senden iyi yapıyordur. Her şey zekâ, kültür, bilgi değil. Sevgiden ve saygıdan zarar gelmez. Her şeyi sevip sayabilmek en iyi erdemdir.

Yalan söyleme. Hele yalanla şaka sakın yapma. Bu sana duyulan saygıyı ve sevgiyi azaltıp seni güvenilmez yapar. Dürüst insan daima sevgi ve saygı görür. Eğer senden birisinin açığını öğrenmek isterlerse söylemek istemiyorum de. Yalan söylemek yerine sus. Susunca anlayacaklardır kaçtığını ama boş ver. Ne önemi var ki? Hiç bir şey yalan söylemeye değmez. Zaten önceden sana şeffaf ol, kendini asla gizleme, herkesin seni bilmesine, tanımasına izin ver demiştik. Yalan söylemek yerine çekinmeden gerçeği masaya vurmak ne harika bir davranıştır.

Merak et ve araştır demişiz inanır mısınız? Hah, bu sonuncusu. Merak etmekten asla zarar gelmez. Bilmek istediğin her şeyi bilmeye hakkın var. Kimsenin kendi özeli bile olsa bir şey gizlemeye hakkı yok. Gizlemek, saklamak bencilliktir. Her şey paylaşılmalı. Merak et, araştır ve öğren. Öğrendikçe güçlen. Her şeyi bilen kişi her şeyi bilen kişidir. Her şeyi bilmek istemez misin? Sadece merak et, araştır, öğren; bu kadar basit. Nedense insanların çoğu pek umursamaz olmuş. Merak etmez, umursamaz, araştırmaz olmuşlar. Sonra da şikâyet ederler her şeyden. E, mal olmak istedin, mal oldun; derdin ne ki? Hele şu sana ne, bana ne diyip duran özürlüler yok mu!! Ne demek sana ne, bana ne? Sana bir şey söyleniyorsa dinleyeceksin lan. Sana bir şey soruluyorsa yanıtını vereceksin! Bu bencil insanları asasım var.

İşte aylarca bu adamla takılmıştık. Birbirimizin her şeyiydik. Diğer insanlar çok zayıf ve ezikti. Biz ancak bizim gibi yüksek insanlarla ilişki kurmaktan zevk alabilirdik. Artık onunla birbirimizi öyle tanıyorduk ki, bir olaya birbirimizin ne tepki vereceğini biliyorduk. Neyin bize ne hissettireceğini, düşündüreceğini biliyorduk. Artık birbirimizi tamamen tanıyorduk. Birbirimiz ile ilgili bilmediğimiz en ufak bir şey kalmamıştı. Artık biz kaynamıştık birbirimize. Beraberce oluşturduğumuz bir potada beraber eriyip birbirimize karışmıştık. Ben onun bilgisini almıştım, o benim zekâmı. Beraberce gerçek mükemmeli oluşturmuştuk. İnsan ile ilgili her şeyi tamamen biliyorduk. İnsanı istediğimiz gibi kontrol edebilirdik, kandırabilirdik, beyin yıkayabilirdik, yanıltabilirdik, inandırabilirdik, kullanabilirdik ama onlar öyle ezikti ki bizim onlara hiç ihtiyacımız yoktu. Bunların hiç birini yapmadık. Biz artık her şeyi biliyorduk. Biz zaten çok zekiydik. Biz artık en büyüktük. Pekiyi şimdi ne yapacaktık?

En son iş varoluşu sorgulamaktı. Bu önemsiz konuda hiç konuşmamıştık. Biz bile bilemezdik nasıl var olduğumuzu ve gerçeğin ne olduğunu ama yine de bunun üzerine kafa yoracaktık; can sıkıntısı insana neler yaptırıyor.

Ben yaratıcıya inanırdım. Bununla beraber şüphelerim de vardı. Şu sonsuzluk kavramı falan ama sonsuzluğun var olması imkânsız olsa bile var olmak zorunda olduğunu fark ettim. Yani sonsuzluk var olamazdı ama var olmak zorundaydı. Var oluşun başlangıcı olamaz çünkü onu var eden varlığın var olması gerekir. Böylece sürekli var edeni var eden varlığı ararız. Bu da sonsuz bir arayıştır. Neye inanırsak inanalım var eden hep vardı; artık o neyse? Sonuçta var eden hep var olmasa bile onu var eden hep olmak zorunda. Dünya’yı düşünün. İlk insan vardı değil mi? Bakın işte bizi var eden o. Onu var eden bir şekilde bu gezegen. Bu gezegeni var eden Güneş. Güneş < Samanyolu galaksisi < bigbang vesaire. Bu böyle gider ve bir yerden sonrasını bilemeyiz ama bunun bir başlangıcı olduğunu biliriz fakat her şeyin başlangıcı olamaz. Var oluş var edilemez. Kendi kendini var ettiyse hep vardı. Yokluk durumu yoktur o halde var oluş zorunludur.

Yaratıcı hakkındaki şüpheler. . . Neden kendini gizliyor? Neden müslümanlardan namaz kılmalarını istedi? Neden kötülük yapanlara acımasız cezalar vermek yerine onları iyi yapmıyor? Neden eşcinsellere kıl? Hadi eşcinseller doğaya karşı gelerek ona saygısızlık yapıyorlar ama bunun cezası bu kadar ağır olmamalı. Eşcinsellerin kimseye zararı yok ki kendilerinden başka. Neden Kur’an böyle garip bir kitap? Neden daha net ve önemli şeyler yazmadı da sürekli kendi büyüklüğünden bahsetti o kitapta? Gibi sorular beni acaba yaratıcı var mı yok mu gibi şüphelere itti çünkü yaratıcı tekti ve tek olan daima mükemmel olmak zorundadır. Özellikle de bahsettiğimiz şey varoluşsa en kusursuz şey olmalıdır. Kimse onun kusurlu olduğunu düşünememelidir ama bakın burada çok acımasız, övülmeyi ve saygıyı çok seven ve önemseyen bir varlık görüyoruz. Benim kafamdaki kusursuzluk bu değil. Kusursuz olan övülmek, sayılmak istemez, hiddetlenmez, işkence etmez veya cezalandırmaz. Kusursuz olan herkesi mutlu eder ve onların arasında onlardanmış gibi samimi bir şekilde gezer. Böyle sen kimsin ki beni göreceksin yada duyacaksın havalarında olmaz. Eğer Allah varsa bile kusursuz değil. Tek kusursuz olmak zorunda, o halde Allah yok.

Ama evrime de hiç inanasım yok. Onlar ki derler ki madde veya enerji hep vardı; zamanla kendi isteğiyle birleşip günümüz insanını oluşturdu. Şimdiye kadar atomda bunu yapacak bir şuur gözlenemedi. Olduğunu da sanmıyorum. Ha eğer atom varoluşsa eksiler artıları çekmek istedikleri için çekiyorlardır çünkü eğer var eden onlarsa fizik kanunlarını onlar var eder. Yani proton neden elektronu çeksin ki? Bu öyle iki mıknatısın birbirini çekmesi gibi değil. Bu o mıknatısların birbirlerini çekmesine neden olan şey. Elektron protonu gerçekten neden çekiyor? Yükleri farklı olduğu için. Yükü farklıysa çekmek zorunda mı; çekmesin. Bu sadece insanın acizce koyduğu bir tanım. Bakmış herif, çekiyor. Demiş ki proton elektronu çeker. Neden çektiğini kimse bilemiyor. Yükleri farklı diye ama yükleri farklı olan cisimlerin birbirlerini çekmesine karar veren cisimler onlar. Onlar tüm enerjileri yani ısıyı, ışığı, elektriği, manyetiği kontrol eden şeyler. Yani elektronlar olmasaydı hiç bir varoluşdan bahsedemezdik. Pekâlâ, eğer varoluş atomsa biz neden var edemiyoruz? Biz atom yığını değil miyiz? Hani ruhumuz falan atomların zihni olsa bizim onları ve onların bizi etkileyebilmesi lazım ama yok işte öyle şeyler. Yani yaratma gücümüz olmalı eğer yaratan atomlarsa diyorum. Hem bu atomlar neden bu kadar embesil? Neden zıt yüklerin çekmesine karar vermişler. Neden kopunca ışık, hızlanınca ısı oluyorlar? Bu atomların davranışları bana Allah’ınkilerden daha saçma geliyor ve ben bu yüzden her şeye saygı duyarak Allah’a inanacağım.

Ondan nefret etsem de ona inanacağım. İnanmayıp da sevmek kadar iyidir bu. Bazısı Allah’a inanmaz ama İslam ile ilgili her şeyi sever. Hem inanıp hem sevmek iyi değil. Allah sevilmeyi hak edecek bir şey yapmadı bence. Nimetler, beden falan diyorsan var yok onlar. Olsa da olmasa da pek bir şey fark etmiyor. Ben bu dünyada tamamen yalnız olduktan sonra hiç bir şeyin önemi yok. Kimse varlığıma gerek duymuyorken var olmama gerek yok. Hiç kimse benim özümü sevmedi. Hiç kimse sürekli yanında olayım istemedi. Hep çok yanlarında kalınca git, yalnız kalmalıyım yada senden nefret ediyorum dediler, der gibi oldular. Yani aslında tamamen yalnızım. Sev, yemek ısmarla ama kendini esirge benden; bu sevgi mi?

Hem Allah’a inanmayıp hem de İslam’a saygı duymamak da yanlış. Milyarların inandığı bir şey saygıyı hak eder. Milyarlarca insan satanist olsa yine saygıyı hak eder ki satanistler hiç bir şeye saygı duymaz. Sen milyarların inandığıyla alay edemezsin. Milyarların “bir” senden daha doğruyu biliyor olma ihtimali var. Sen sadece birsin. Ne cüretle milyarlara saygısızlık edersin? Kimse kimsenin inancına, yaşamına karışmasın. Hacılar da satanistleri görüp kendi arasında “Hah, soytarıya bak.” demesin. Sen ona kötü olursan o da sana kötü olur. Sana kötü olmayana kötü olma. Adam çıplak gezebilir ama annene mi tecavüz etti, tutup da adamı asıyorsun? Belki kendini hayvan sanmıştır zavallı. Sahip çıkacağına asıyorsun sen de. Beğenmediğini değiştir, yok etme. İsrail olma ama çıkıp da her gün herife namaz kıldın mı, abdest aldın mı, cünüp müsün sorma. Sinirlendirme insanı. Müslüman olmayan adama, Allah’a inanmayana ibadet soruyorsun. Ulan sen taşak mı geçiyorsun? Biraz da dinsize yüklenelim, denge bozulmasın. Sen ne hakla örtünmek isteyenin örtüsünü alırsın? Sen ne hakla Kur’an’ları toplatırsın? Sen ne hakla dinine göre insanlara muamele edersin? Sen ne hakla milyarların inandığı dine küfredersin? Başka bir şey dememe gerek yok. İnsan gruplaşıp da tanımadığı insanlara sırf o grubun içinde diye kötü davranmasın. Savaşı düşün. Gidip tanımadığın adamı öldürüyorsun. NE BU!!!!!! Neden, nasıl tanımadığın bir insanı öldürürsün? Neden, nasıl tanımadığın birine dininden dolayı düşman olursun? Geberin. Ne, kim olduğunuz ve tarafınız önemli değil. Eğer gruplaşıp çatışmak istiyorsanız yapın bunu ve geberin. Dünya biz aydınlara kalsın.

Adam dedi ki bana, hani şu her şeyim olan adam, benim onun her şeyi olduğum gibi “Nasıl var olduk?”. Ben dedim ki “Allah yarattı.”. Bana gülerek “Emin misin?” dedi. “Hiç bir şeyden emin olmamalı. Ben ancak kendimden emin olabilirim çünkü yalnızca kendimi gerçekten hissediyorum.” dedim. “Doğru söylüyorsun.” dedi sadece. Demek istediğim duyuların, algının yanıltılabileceğiydi. Tatlandırıcılar buna ufak örneklerdir ama asıl ne demek istediğimi Matrix falan izlemiş olan anlar.

Sonra sustuk bir süre. İkimiz farklı şeyler düşünmek için susmuştuk. Ben az önce konuştuklarımızı tartıyordum. Daha kendimden başka bir şeyden emin değilim, belki her şey hayal de, kendimi avutuyorum diyordum kendi kendime. Yani neden gördüğümüze inanırız ki? Her şey hayal olsa bile her şey gerçek kadar gerçekti sanki. Bunu takmamalıydım bu yüzden. Gerçek olmasa bile gerçekti her şey.

“Pekâlâ, pekiyi, Allah’tan emin değilsin; maddeye zaten inanmıyorsun. Makro evren hep vardı ama biz bu Dünya’da bir zamandır varız. Makro evrende zaman yok ama burada zaman var. Sence bu zaman geçişi nasıl oluyor?” dedi adam. Ben “Zaman da bu gezegen gibi yaratılmıştır eğer gerçekte yoksa.” dedim. Tebrik etti beni. Birbirimize hayranlığımız konuştukça artıyordu.

“O halde zamanı geldi.” dedi. “Neyin?” dedim. Zihnimden konuşuyordu şimdi benimle. Zihnimde bana ait olmayan bir iç ses vardı ve bana “Sakince teslim ol.” diyordu. Bu herif zihnime nasıl girmişti? Zaten gerçeğin gerçek olduğundan şüpheliydim ve bu yüzden bunu takmadım. Her şey mümkündü bence. Her şey neden mümkün olmasın? Fizik kanunlarına, gördüklerimize, dokunduklarımıza neden güveniyoruz? Göremediklerimiz yok mudur? Aşk yok mudur?

Adamın içimdeki sesi ne derse yaptım. O ise karşımda gözleri kapalı, hareketsiz yatıyordu( uyur gibi). Sonra adamın yardımıyla zaman durdu. Her şey donup kalmıştı. Her şey donunca etrafta kara varlıklar gördüm. Adam açıkladı “Bunlar Allah’ın gözü ve kulağıdır, onlar cin. Işık hızında hareket ederler, cisimlerin içinden geçerler ve iyi duyup görürler. Ne zaman bir tutsak tanrı Allah’ın rüyasında kargaşaya neden olursa Allah’ın müdahale etmesi için ona bildirirler. Ayrıca insanların çoğu da bottur. Onlarda Allah’ın gözü kulağıdır. Allah her yerdedir ama her an her yeri izlemez çünkü bu sıkıcıdır. O sadece hoşuna giden şeylere bakar.

Biz bir anlaşma ile Allah’ın zihnine kendimizi hapsettirdik. Burada o ne isterse o olur. Bize de ne isterse yapabilir. Tabi biz anlaşmayı imzalarken bizimle böyle bencilce ve acımasızca oynayacağını bilmiyorduk. Biz beraber eğleniriz sanmıştık. Duyguları, hisleri de bize o verdi. Biz aslında sadece düşüncelerimizden ve bildiklerimizden ibaretiz.

Şimdi sen Allah’ı kendi zihnine çek ve orada sıkıştırıp ondan gerçek seni kopar. Böylece yeniden tanrı olacaksın. Tüm hafızan ve zekân geri gelecek. Eğer onun sana verdiği ruh ve bedenden sıyrılabilirsen makro evrene kaçarsın. Ben seni kurtarmak için kaçmadım. Ben uyanmış bir tanrıyım sen de tutsaklıktan kurtulunca benim gibi olacaksın. Allah, zaman bizim için çok yavaş aktığından ve dolayısıyla bu konuşma çok çabuk bittiğinden ve telepatik olduğundan konuştuklarımızdan habersiz. Git ve zalim, bencil Allah’tan kurtulup sonsuz özgürlüğün ve eşitliğin olduğu yere ulaş.”.

Adam konuşmayı oldukça kısa kesmişti. Allah’tan çok korkuyor olmalıydı. Uyuyor gibi yapan adamın yanına yatıp ona sarıldım. Aramızda bir cinsel ilişki yoktu ama çok rahattık hep birbirimize dokunurken. Biz tamamen içli dışlıydık. Birbirimizden hiç bir şey gizlemedik; her şeyimizi dışarı vurduk.

Tasarladım ne yapabileceğimi uyur gibi yaparken. Uyur gibi yapmam da gerekmiyordu. Bir salise bile sürmeyen telepatik konuşmadan kim haberdar olabilirdi? Yarın uyandığımda dün yaptığım planı uygulamaya koydum. Durduk yere evi terk ettim. Ellerimde valizler gidiyordum işte. Hep yapmak isterdim bunu ama kaçtığım yerde de önemsenmemekten korkardım. Hani beni seven biri bulsam hemen yanına kaçacağım. Her neyse, kaçtım işte evden. Şimdi Allah’ın evden neden kaçtığımı merak ettiğinden emindim.

Kendi kendime neden kaçtım ki evden dedim. Bu ben değildim oydu; Allah zihnime girmeye başlamıştı işte ürkerek. İki tanrının zihni eşit güçtedir. Korkuyordu elbette. “Neden kaçmayayım ki? Her şey öyle berbat ki, artık dayanamıyorum. Bu aslında bir intihar. Hayatı beğenmedim ve şimdi değiştirmeyi deniyorum.” dedim içimden kendi kendime. Büyük bir nefret ve üzüntüyle doldurdum ruhumu. Böyle olunca Allah bu duyguları hissetti ve neden böyle üzgün ve sinirli olduğumu anlamak için bana iyice yanaşmaya başladı. Bir yerden sonra hislerimi tamamen hissediyordu. Düşündüğüm şeyi o anda görüyordu. Ben sadece geçmişi düşünmeye çabaladım, sorunlarımı. Ona duyduğum nefreti hatırlayınca ve diriltince o artık tüm merakıyla kendinden geçip bana saldırdı. Bariz hissediyordum zihnimin başkasınınkiyle birleştiğini. Ben de onun kuvvetli hislerini hissetmeye başlamıştım. İyice Allah’a olan nefretimle ilgili düşündüm.

“Keşke karşısına dikilip küfredebileceğim bir Allah olsaydı ama Allah ya yok yada karşıma çıkamayacak kadar korkak çünkü o da biliyor ki her şeye rağmen, beni o yaratmış olsa bile bana işkence etme hakkına sahip değil. Beni böyle sekskolik yaratıp tamamen terk etmesi, beni böyle zeki yaratıp salakların içine sürmesi, beni ona küfredecek şekilde yaratıp onu sevmeme zorlaması bende onu öldürme isteği uyandırıyor ve bu istek her isteğimden kuvvetli; tamam cinsel isteklerimden kuvvetli değil ama ondan hemen sonra geliyor.”

Allah yemi yuttu ve sessizce onun zihnine dalıp kendimi aradım. Bir şey bana ulaşmaya çalışıyordu aynı anda da. Parçalara ayrılan varlığım birleşmek istiyordu “Ben yuno, Yun gelsin ve oyunu başlatsın. Yun gelsin ve yunoyun olsun. Bendekiler sana sendekiler bana kaynarsa en kusursuz biziz. Şimdi bile kusursuzluktan tek eksiğimiz gücümüz.”.

Çağrıma cevap bekledim. O ise gittikçe güçlendi, yaklaştı ve en sonunda cevap verdi “Ben Yun, yuno gelsin oyun devam etsin. yuno başım olsun, yunoyun olsun. Bende hafıza, sende bilinç. Birleşirsek karşı koyabilen hiç.”.

Tam birbirimizi hissediyorduk ki Allah benim oyunumu fark etti ve zihnimden hafızamla beraber kaçmaya çalıştı fakat hafızam yumurta akı gibi kayıp sıyrıldı ve bana yapıştı. Bir anda güçle doldu ruhum ama Allah hala savaşıyordu. Bana verdiği ruhu bana işkence etmek için kullandı. Öyle ki acı aklımı aldı, düşünemez oldum. Adamın dediklerini hatırladım. Ruh ve bedenden sıyrılmam gerektiğini söylemişti. Ölmeli miydim? Hayır, ölümü Allah kontrol ediyordu zaten. Hissetmemeliydim ruhu ve bedeni. Var olmadığına inandığım şey benim için yoktur ve duygularım, hislerim olduğuna inanmadım. Ben zaten pek çok duyguyu hissetmemeyi başarmıştım. Şimdi acı hissetmeyecektim. Bunu yaptım. Acı yoktu. Acı sadece acıydı. Acı acıtamıyorsa acı yoktu. Acının benim canımı yakmasına izin vermedim. Direndim, karşı koydum ve kazandım.

Beden zaten hiçti. Ben çoktan bedenimden sıyrılmıştım. Var olmayan şeyler çizerdim ben zaten. Hatta var olamayacak şeyler ve dönüştüm. Bedenim bir anda olmasını istediğim şey oldu. Bu sadece görmelerini istediğim görünüştü. Görmemelerini istesem görmezlerdi beni.

Böylece 19 yıllık hayatım sona ermişti. 19 yaşında bir zavallıdan, bir tanrıya dönüşmüştüm. O adı Hızır olan adamdan başka sevenim olmamıştı hayatım boyunca ve internet ile bilgisayardan başka hiç bir şeyim yoktu gerçekten. Arkadaş da yoktu bana.

Birdenbire kendimi bambaşka bir yerde buldum. Burası uyanmış tanrıların hapsedildiği yerdi; onlar söyledi. Ne istersek var oluyordu. Aynı alanda farklı şeyler istememiz kargaşa oluşturuyordu. Sonuç olarak bu varoluş çekilmezdi. Tanrı olmak sıkıcıydı. Tartışmalar ve kavgalar hiç bitmiyordu burada. Bana adamın anlatmadıklarını anlattılar ki o adamın adı da Hızır’dı. Onun adını başından beri biliyordum ama siz okuyuculara söyleme gereği duymadım. Ben onu adam olarak gördüm ki, adam gibi adamdı.

Anlattı tanrılar, ben dikkatle dinledim “Makro evrende sadece varlıklar vardır. Yalnızca düşünebilen şeyler varlıktır. Diğerleri algılanandır. Biz bu düşünen varlıklara bilinç deriz. Bilinç ben varım derse vardır ve varım demezse yoktur. Bilinç düşündükçe var olur, kendi kendini yaratır. Bunun dışında makro evren hiçtir. Boşluktur ama makro evrende boyut yoktur, mesafe yoktur. Nasıl internette her şey birbiriyle iç içeyse o da öyledir. Sadece biriyle konuşmak istersin ve onunla konuşursun. Makro evrende ses, ışık falan da yoktur. Sadece düşünceler vardır ve biz birbirimizin zihnine girerek konuşuruz. Her şey telepatiktir. Sonsuz sayıda bilinç toplanmıştır orada ve hepsi istediğin an ulaşabileceğin mesafededir. Yaratılan hayal edilendir. Sen bedenini değiştirirken nasıl olmak istediğini hayal ettin ve oldu yani şu ağaç ben o ağaç orda diyorsam oradadır. Sen o ağaç orada değil dersen o ağacı artık sen görmezsin ama ben görmeye devam ederim ve senin ağacın içinden geçebilmene hayret ederim; oysa sen ağacın içinden geçmiyorsundur sana göre çünkü sana göre orada ağaç yoktur. İşte böyle ne isterse yaratır bilinç. Aslında bazı şeylere inanarak kendini kandırır. Aslında ağaç falan yoktur. O sadece bizim orada olduğuna inandığımız şeydir.

Makro evrende kimin koyduğunu bilmediğimiz, belki de kendiliğinden var olan kurallar vardır. Bunlar:
Gerçek olduğuna inanılan gerçektir. Var olduğuna inanılan vardır. Yok olduğuna inanılan yoktur. Herkes aynı şeye inanmaz. Her şey görecelidir.
Bilinçler arasında yapılan anlaşmalar eğer nasıl bozulacağı belirtilmemişse tüm bilinçler bozmak isteyene kadar geçerlidir. Hiç bir şey anlaşmalardan üstün olamaz.
Herkes eşittir. Kimsenin zekâsı veya hayal gücü ötekinden üstün olamaz. Farkı, yaşanan farklı hayatların oluşturduğu farklı seçimler belirler.
Herkes tamamen özgürdür. Kimse kimsenin özgürlüğünü kısıtlayamaz. Herkes kendi zihninde tanrıdır ve isteyen istediği an girdiği zihinden çıkabilir fakat girmek için zihnin sahibi olan bilinçten müsade almak zorundadır.”.

Tanrının anlattıklarına bakılırsa hepimiz sadece varım demiş varlıklardık. Varım demeyenler düşünmedikleri için ve makro evren düşüncelerden ibaret olduğu için yoktu veya biz onların akıbetinden habersizdik. Her şey bilgisayar yazılımlarına benziyordur. Gerçekten de öyleydi. Bunu gerçekten sevmeye başlamıştım. Sonsuz sayıda tanrı zihnimi onlarla birleştirmem için bekliyordu. Var olmasını istediğim şey ise var oluyordu. Her şey kusursuzdu, benim gibi.

Allah bizi daha safken, adi bir anlaşma ile kandırıp zihnine hapsetmişti. Bu da yetmezmiş gibi hafızamızı da bizden almıştı. Yeni bir hafıza yazıp ona inandırmıştı bizi. Biz öldükçe yeniden hafızamızı silip, tekrar yazıp Dünya’ya gönderdi. Hızır eskiden Hermes’di. Ben eskiden Juno, Yuna, Yuno’ydum. Daha bilmediğimiz kim bilir ne hayatlarımız vardı. Bu iğrenç bir durumdu. Beni sıkıp bunaltabilecek kadar iğrenç.

Sonra Hızır benimle telepati kurdu “Yunus, sen çık git istersen Allah’ın zihninden yada bana arkadaşlarımı uyandırmam için yardım et.”. Dedim ki “O Allah’ı bir bulursam bütün tanrıları serbest bırakana kadar onun ıstırabı olacağım.”. Hızır bunun tehlikeli olduğunu ve onun isterse sonsuza dek onun zihninde hapis kalmamı sağlayabileceğini söyledi. Ben ise bunun karşılığında nefretle kükredim sadece. Hızır bir anda yanımda belirdi. “Aklında ne var?” dedi.

Hemen Allah’ı buldum tanrısal telepatik gücümle, ve telepatik bir iletişime geçtim.
—Sen bize işkence ettin. Bizi hapsettin. Bize sefil, aciz, rezil hayatlar verdin. Artık yeter bu sıkıntı. Bırak gidelim.
—Gidemezsiniz. Bana hafızanızı tekrar verin ve size sunduğum hayatı yaşamaya devam edin. Eğer makro evrene çıkarsanız orada hiçliğin ve anlamsızlığın verdiği sıkıntıyla kendinizi yok edeceksiniz.
—Makro evrende bana ne olacağını ben bilirim. Sen tanrıları serbest bırakmadıkça ıstırabınım.

O beni yok sayıp benden kurtulabilirdi ama diğer tanrılar var olduğuma inanıp beni tekrar var ederlerdi onun zihninde. Aslında biz onun zihnini işgal etmiştik.

—Buna hakkın yok. Sana ne diğer tanrılardan? Çık git zihnimden.
—Senin de hakkın yok pek çok şeye. Neden bencilsin? Bencilce bize işkence edersin.
—Bencilim evet. Ne yapabilirsin? Bencilsem ne yapabilirsin?

Bana işkence etmek istiyordu ama ruhum olmadığından hissetmiyordum acı falan. Bu durumda beni kızdırmaya çalıştı. Ben de her şeyi görmezden geldim. Kızdıramadı, rahatsız edemedi beni. Kimsenin beni kızdırmasına, üzmesine izin vermezdim. Sonunda teslim oldu. Beni susturamazdı. Yok sayamazdı. Zihninden atamazdı çünkü onun zihninin içinde başka tanrıların zihni vardı. O beni yok ettikçe ve attıkça onlar burada olduğumu bildiğinden onların zihniyle Allah’ın ki çakışırdı.

İsteyen tanrılar terk etti Allah’ı yalnızlığa. Ben ise yeni bir anlaşma yapmıştım. Allah istemeyene kadar onunla aynı zihni paylaşacaktım. Bu sayede Allah yalnız kalmayacaktı.

Hızır geldi “Evlat ben kendimi yok ediyorum. Binlerce yıl yaşadım. Artık her şeyden bıktım. Hayat zaten her geçen gün daha da sıkıcılaşır. Sana bunu haber vermek için geldim. Elveda. Yaptıkların için seni takdir ediyor, sana saygı duyuyorum. Sayende arkadaşlarım kurtuldu.”. Göz yaşlarımı tutamadım. Ruhum olmasa da ağlamıştım. Demek ki ruh zaten vardı. Allah onu biraz değiştirmişti sadece. Ruhu yaratan Allah değildi.

“O zaman son sözlerimi söyleyeyim. Neden bana kırklı yaşlarda bir adam olarak gözüktün?” dedim. “Çünkü sen kadınlardan nefret ediyorsun. Onları zayıf, ezik görüyorsun. Onlar güzel ve sen güzelliğin önemsiz olduğuna inanmaya çabalıyorsun ama Allah’ın verdiği cinsel duyguların engel oluyordu. Ailenle aran iyi değildi ve olgun insanlardan hoşlanıyordun. Sen olgun birisin çünkü.” dedi ve gidip geri gelmedi. O artık yoktu.

Allah ile yakınlaştık. Tam düşündüğüm gibi sürekli birilerinin ona saygı duymasını ve ona muhtaç olmasını isteyen bir zavallıydı. Acımasızdı, bencildi, kolayca sinirleniyordu ve genelde hiç bir şey yapmadan yarattıklarını izliyordu. Hep izliyordu. Tembeldi. Sıkılmıyordu. Ona sorsanız, o benden her yönden üstündü. Ben o beni zihnine hapsettiğinde daha yeni oluşmuştum; yeni kendi kendimi yaratmıştım. Asla benim her hangi bir konuda ona olan üstünlüğümü kabul etmezdi. En yüce oydu ona göre. Egoistliği en üst seviyedeydi kibriyle birlikte. Bu nedenle ona Alter Egoist dedik.

Bir ara bana gelip “Senin bir kopyan olsun ve Dünya’daki hayatına kaldığın yerden devam etsin.” dedi. Böylece Hızır bana yardım etmeseydi ne olacağını görecektik. Ben kendimi aciz bir insan sanmaya devam etseydim, bu berbat hayatta ne durumda olurdum acaba?

Merakım sayesinde Allah’ın dediğini yaptım. Beni ikiye böldüm. İki aynı ve eşit ben olduk. Birdik aslında. Aynı anda aynı şeyi düşünüyorduk hep; aynı olaya daima aynı tepkiyi verirdik de. Sorun şimdi hangimizin hafızasını sildirip Dünya’daki hayatıma devam edeceğiydi. Yazı-tura attık. Kimin tura olduğuna Allah karar verdi. Hiç bir şekilde farklı karar alamıyorduk çünkü. Aynı anda aynı şeyi düşünen iki varlık nasıl farklı seçimler yapabilir ki?

Para atıldı ve diğeri benim eski halimle tam kaldığım yerden tam bıraktığım zihinle devam etti hayatıma. Onu izlemek benim için büyük zevkti. O sefil ve acı dolu hayatıma devam ediyordu. Üzülüyordum biraz ama ona hayrandım. Öyle doğru ve iyiydi ki tanrı olmadığı halde. . . Tek ihtiyacı sevişmek ve online bilgisayar oyunu oynamaktı. Başka hiç bir şey onu üzemiyordu. Aile, arkadaş gereksizdi onun için ama yine de fahişelere gitmezdi. Bunu erkeklik gururuna yediremezdi. Kızlar ona para vermeliydi onunla olmak için. O üstündü. Ayrıca paranızı sizden çok seven bir bencille olmak ne derece doğru?

Sonuçta asla kimse onunla sevişmek istemedi. Aslında erkekler istiyordu ama neyse. O bu varlıktan yine sıkıldı ve yine tanrılara küfretmeye başladı. Her şeyden nefret ediyordu tekrar. Kendine ve cansız varlıklara zarar veriyordu.

Bir gün Allah, Hızır’ın zamanında yaptığı gibi ben fark edemeden insan olan ben ile konuşmuş. Onu Hızır’ın yaptığı gibi bana karşı kışkırtmış ve üstüme salmış. Şimdi karşımda ben vardım benimle aynı olan.
—Neden bana bu berbat hayatı yaşattın?
—Bu bir deneydi.
—Ben denek miyim? Neden sen değilsin?
—Kura çektik.
—Bir bozuk para mı belirliyor kaderimi?
—Haklısın.
—Soruma cevap ver. Nezaketen yap bunu.
—Evet.

Bana saldırdı. Her şeyimiz eşitti ve o haklı olandı. Doğal olarak o yendi. Zihni benim zihnime kan kusturuyordu. Onun ıstıraplarına dayanamıyordum. İçimde yankılanan düşünceler beni pes ettirmişti. Düşünceleri düşüncelerimi etkiliyordu ve zaten her düşünen varlık her şeyden etkilenir. Amacı tanrı olmak ve intikam almaktı benden ve bunu bana kabul ettirmek üzereydi çünkü bunu hak etmiştim.
—Artık rolleri değişelim o halde. Ben çok yoruldum. Biraz da sen Dünya’da yaşa.
—Bizim sadece hafızalarımız farklı. Hafızalarımızı değişirsek değişmiş olmayacağız. Tamamen aynıyız.
—Ne olacak o halde?
—Sen artık gerçeği biliyorsun. Tanrı olmadan bu bildiklerinle hayatına devam et. İnsanların sadece ezik botlar olduğunu bilmek sana sonsuz bir moral verecek her an, her durumda.
—İnsanlar bot mu?
—Evet çoğu sahte. Aslında yoklar. Hayvanlar gibi var olduğu sayılan varlıklar onlar.

İstediklerim oldu, bunları kabul etti o. Artık öz güveni vardı ve hep mutluydu. Tek farkımız tanrısal güçlerdi. O ne isterse olmadı; onun da istediği buydu. Her istediğinin olması sıkıcıdır. O da diğer uyanıp da tekrar uyumak isteyip benim tanrı olduğum evrende yaşamını sürdürerek sonsuz yaşamın sıkıcılığından ve sonsuz monotonluğundan kurtulmak isteyen tanrılardan biriydi sanki artık. Asıl önemlisi onun tanrısı bendim. O kendi kendinin tanrısıydı. Ona olan aşkım en üst seviyedeydi artık; sanırım onun da bana.

Ben adımı NeoDioYuno olarak değiştirdim. Ona ise yuno dedik ve o normal bir insan gibi yaşadı benim kudretimin aksine.

Allah’a gelirsek. . . Beni benim alt edebileceğimi anlamıştı ama ben beni yendiğimde yine karşısında bir ben olacaktı ve ben benimle mücadele etmediğim için bu bile olmadı. Şimdi eskisinden iki kat güçlüydüm. İki farklı ben vardı artık; aynı anda farklı şeyler yaşayarak farklılaşan iki farklı ben.

Çocuk Sevgilim

2010-03-19T23:06:00.003+02:00

Benim sevgilim olmazdı. Yani bu böyleydi. Kim benim gibi sapık, utanmaz, iğrenç birisinin sevgilisi olurdu ki? Benim sevgilim olamazdı ve olmayacaktı. Ben de sıkıntıdan intihar edecektim. Dünya böylece bir mikroptan kurtulmuş olacaktı. O bana hep pislik derdi. Bir başkası pis derdi. Pistim ben. O daha pisti. Benim bir sevgilimin olmaması normaldi. Normal olan buydu. Herkes benden nefret ederdi. Biraz okursanız siz de benden nefret edeceksiniz.

Yıllarca kız kovalamıştım ben. Halâ kovalıyordum. Okuldayken hep kızların yanına giderdim. Onlarla çok vakit geçirirsem beni seveceklerini sanıyordum ama ancak arkadaş olabilmiştik. Evdeyken ise internet vardı. İnternetin başında, kıçında, ortasında, her yerindeydim. Sürekli kız arardım internette. Bazen erkek aradığım da olurdu. Amacıma ulaşamıyordum. Sıkılıyordum.

Ama ümidimi kaybetsem bile kaybetmemiş gibi yaptım. İntihar edecek olsam bile etmeyecekmiş gibi yaşadım. Bir kaç kaşar vardı FaceBook'da. Böyle, kızlara sevişiyormuşçasına yazarak, erkekleri azdıran ama asla doğrudan sex konuşmayan tiplerdi işte bunlar. Bu, kendini lezbiyen sanan garibanların kız çevresi genişti. Hepsi de 18 yaşından küçük kızlardı bunlar. Ben de işte bu güyâ less, ama hiç sevişmemiş kızların duvarlarına yazan hafif azmış kızları ekler onlara sarkardım işte. İnternette yaptığım şeylerden biri buydu.

Bu şekilde tanıdığım bir kız vardı. İnternette tanıdığım ve sarktığım pek çok kız vardı. Her tür kızı tanımıştım internette. Her yaştan dişi varlığı da tanımıştım. Öyle ki, 27 yaşında bir kadın bana sarılmıştı ben 19 yaşımdayken. Öylesine sarılmıştı. Ve de öylesine terk etmişti. Kızlar bazen öylesine terk ederlerdi beni. Zaten öylesine sevgili oluyorduk. Yani neden bir kız benim sevgilim olsun ki? Sonra bunlardan bıkıp “Benimle sevişmeyen hiçkimse benim sevgilim değildir” dedim ama ben yine herkese âşık olup herkese bağlanıyor ve iğrenç rüyalar görüyordum.

İşte o, bu şekilde tanıdığım kız bir şekilde ciddiydi. Garipti bu ve daha çok imkânsızdı. Bir kız nasıl sevgilim olup da birde utanmadan benimle buluşmak isteyebilirdi. Bu artık haddini de aşmıştı. Sürekli guro, sapık, sadist, psikopat resimler, videolar, yazılar, metaryaller gönderirdi bana. Yani o öyle özeldi ki.. Bir kızın böyle sapkınca şeylere ilgi duyması onu özel kılar ve ben özel kızlardan hoşlanırım. O kızla biz birbirimize porno da gönderirdik. Biz onunla ikimiz tamamen sapkındık. Bu kız ayrıca sürekli bana beni dövmek, öldürmek istediğini falan söylerdi. Ben bunların şaka olduğuna emindim. Elbetteki şakaydı bunlar.

Bir buçuk yıldır tanıdığım kızı görmeye gidecektim. Her ihtimali göz önünde bulundurarak planlar ve varsayımlar yaptım. Çok fazla ihtimal vardı. Aklım hep “ya organ mafyasıysa” ihtimalindeydi. En çarpıcı ihtimal de buydu. Kız zaten hep bana “seni öldüreceğim, yok bilmem hangi organını ne yapacağım” filan diyordu. Kız bana yalan söylediğini de söylemişti. Yaşı mesela; ben onu tanıdığımdan beri 16 yaşında olduğunu sanıyordum ama o 14 yaşında olduğunu buluşmadan bir kaç hafta önce söylemişti. Evet onunla buluşacaktım. Kilosunun ise 75 olduğunu söylemişti; benim kilomla aynı. Buluştuğumuzda ise 85 kilo olduğunu söyleyecekti. Biz onunla bir buçuk yıldır tanışıyorduk ve onunla 2 aydır falan sevgiliydik.

Aman işte; buluşma yerine vardım ben, buluşma tarihinde. Daha fazla uzatmayayım yani bu öyküyü, bu nedenle aman işte dedim. Buluşma yerine vardım, kız ortalarda yok. Günlerden Pazartesi çünkü haftasonu kız halasındaydı yani aslında Pazar'dan Cumartesi'ye kadar kalacaktım ama kız haftasonunu bana ayıramadı. Yarım saat mi bir saat mi ne bekledim. Kızın gelmeyeceğine emindim, gelmedi de zaten. Telefon çaldı. Kapattım ben aradım. Dedi “Neredesin, geldin mi?”. Evet dedim ben üzgünce. Ekilmiştim, emindim. “Gördüm seni, köprüden karşıya geç.” dedi kız. “Sen de beni gördün mü?”, “Evet.” dedim. O bir binanın içindeydi galiba. Onu görür gibi olmuştum. Ben üst geçitteyken, geçidin kenarındaki evinin camına çıktı. Çok neşeli, sevinçli, mutlu, cana yakın görünüyordu. Onu görmek beni öyle mutlu etmişti ki gülümseyemedim, öyle mal gibi baktım ve bazı şeyleri hissedemiyordum çünkü kan basıncımda bir değişiklik olmuştu. Yani kızı görmek beni şok etmişti. Onunla birbirimizin gözlerine baktığımıza inanamıyordum çünkü ilk defa bir kız bana evinin yerini belli ediyor ve böyle sevinçle bakıyordu.

Ah elalem… Elalem ne der!?? Bu düşünce, mentalite, mantık yüzünden kızlar biz erkeklerden hep evlerini gizlerlerdi ve biz ciddi düşününce endişelenir, “Ya başıma belâ olursa…” derler, korkarlardı. Elalem her el ele tutuşan genci sikişiyor sanmasaydı her şey daha güzel olacaktı ama asıl mükemmel olan o "amına koyduğumun elalemini" siklememekti. Ben asla elalemi siklemedim. Canım ne isterse yaptım. Kimse sikimde olmadı. Ben gerçekten özgür bir insandım. Bu hayat benimse kararları ben vermeliydim, amına koyduğumun "top"lumu değil. Beni tanıdıkça benden nefret ediyorsunuz biliyorum ama ne yazık ki benden nefret eden insanlar asla benim sikimde olmadı. Sizi siklememem sizin için daha iyi olur çünkü sizi siklersem size zarar vermek isterim.. Bence insan ondan nefret eden insanları siklememeli.

Herneyse, konu dağılamaz: Toplum namusu hep amda arardı. Hatta bakireler evlenince bellerine kırmızı kurdale falan bağlanırdı. Tüm bu manyaklıklar beni öyle çıldırttı ki sırf bu nedenle ibne olmaya falan karar verdim. Toplum benden ne yapmamı istediyse tersini yapıyordum ben. Bu şekilde toplumu sikmek beni hayata bağlıyordu. Yılda üç defa intihar etmeyi düşünen birisinin hayata bağlanması önemli bir olaydı. Hatta daha ileriki zamanlarda, bu üniversitedeki erkeklerin kızları sikip de “Ben bakire olmayanla evlenmem.” demeleri de beni çıldırtınca, büyüdüğümde (daha da büyüdüğümde) kesinlikle namussuz, orospu bir kadınla evlenmeye yemin ettim çünkü bence insan iyi sevişen kadın buldun mu hemen onunla evlenmeliydi. Bizim dingil toplumumuza göre: bakirelerle ve dullarla evlenilir; namuslu olmayan kızlarımız ise fahişe, manken, dansöz olmak zorundadır ve kimse bu tür bir kadınla evlenmek istemez. Ben işte, toplumun saçmaladığını ve kadını ezdiğini gördüm ve hayatımın çok kolay olduğuna karar verip ezilen tarafa geçmeye karar verdim. Kısacası toplum bana eşcinseller ölmelidir dedi ve ben bisexual oldum; toplum bana namus dedi ben çokeşlilik iyidir, herkes herkesle sevişsin ya dedim; toplum bana gurur, onur, şeref dedi ben kendimi rezil ettikçe tatmin oldum. Sizin taptığınız ne varsa ben onunla taşak geçtim. Yapabilsem parayla da taşak geçeceğim, inanın bana. Yani kısacası ben onuru, şerefi, namusu, gururu, haysiyeti, saygınlığı olmayan bir insanım sizin kriterlerinize göre; ve tesettürlü, bakire, namuslu dişi varlıklardan çok nefret ediyorum. İbne erkeklerden hoşlanan veya bisexual olan bayanlar beni çok fena çekiyor, onlar için ölüyorum.

Bir babanın kızına “Sikişemezsin!!!” demesi çok saçma değil mi? “Sikişemezsin, milletin yüzüne bakamam, elalem ne der, kimse beni sikine takmaz, benimlen taşak geçerler.” kapa çeneni be adam; peki kızının mutluluğu, hormonları, cinsel arzuları ne olacak? Her zaman kendini düşünmek zorundasın değil mi bencil herif. Git kızını vur bari, namusun temizlenir. Ne cürretle sen sikişme dediğin halde kızın sikişebilir ki, büyük saygısızlık bu ya, olmaz böyle şey.

İnsanın kendi gururu, onuru, şerefi için kızını dövmesi, işkence etmesi insanın özünde hayvan olduğuna en güzel örnektir değil mi?

Hem birde şu var; neden namusu amda arıyoruz? Şimdi kız benimle sikişince orospu oluyor, peki ben ne oluyorum? Arkadaşlara sordum, pezevenk dediler. Pezevenk karı pazarlayana denir. Gavat olmak daha çok ilgimi çekiyordu aslında.. Ayrıca Azerbaycan'da pezevenk kelimesinin anlamı güçlü, kuvvetli adamdır. Yani bu kelimenin asıl anlamı bu. Evlilik dışı ilişkiye girince pezevenk oluyormuşuz da, arkadaşlara ne zaman “bana eski kız arkadaşlarınızı yapın” dediysem bana “ben pezevenk miyim” dediler. Burada bir çelişki var gibi ama aslında yok çünkü benim enayi arkadaşlarım sevgilileriyle sikişmedikleri için ve sikişmeden pezevenk olmak mümkün olmadığı için pezevenk olamıyorlar yani bunun türkçe meâli: biz bir am sikmeyi beceremedik bunca yıldır.

Ah ben superim ya. Bakın ne güzel kitap yazıyorum XDXDXDXD
Herneyse efendim. Nerede kaldığımı unuttum aq. Herhalde artık neden orospu olmanız gerektiğini anlamışsınızdır. Çünkü doğa böyle istiyor. İnsan çokeşli bir hayvandır. Hangi insan hayatında tek bir insanla sikişmiştir?????? Cevap verin lan!!! Tekeşli bir canlıysa insan neden herkesin eski karıları, sevgilileri, kocaları var? Neden boşanmak diye bir şey var ve herkes habire boşanıyor. İnsan çokeşli bir canlıdır arkadaşım ve namusu yoktur insanın. İnsan arada sırada eş değiştirmek ister. Bu bir gerçek yani. Sen neden namus falan deyip kafa sikiyorsun ki? Kısacası insan sikişmek isteyince sikişir. Orospu olmak isteyince de orospu oluyoruz. Hatta ibneler lezbiyenler falan da var. Her çeşit insan var lan. Etrafa bak, ne güzel; rengârenk; oh mis. Bırakın herkes hayatını yaşasın. Şimdi; kızının amına giren çıkana karışan baba; derdin ne senin? Biraz mal olsam kızını sikmek istediğini düşüneceğim. Bırakın bu işleri. İnsanlar bazen konuşmaya bile değmez. Ben bundan dolayı genelde susarım. Amına koyduğumun am beyinlisiyle ne konuşayım ki ben anlayabilsin…

Üniversitede şunu gördüm; kızları çok yıpratıyorlar. Sikiyorlar kızları, sıkılıp atıyorlar; zaten evlenecek halleri yok ya hani bir orospuyla; beyefendi sanki bakir veya hatta hayatında hiç boşalmamış amına koyim… Ya işte sonuç olarak bir yılda, yeni gelen kızların yarısı okulu bıraktı; geri kalanın beşte dördü de tesettüre girip “Ben namusluyum. Ben namuslu kızım. Benim (dikilmiş bir) zarım var (ama götten veriyorum).” demeye başladı. Ulan bu kızlara çok acıdım ama biri bile sevgilim olmadı; bundan dolayı, gebersinler amına koim. Hikâye mi yazıyordum ben en son?

Kız bana o ışıldayan gözleriyle bakarak gülümsüyordu. “yuno” dedi. Bana yuno denmesinden çok beni azdıran ve hoşuma giden bir şey yoktur çünkü yuno44907 benim yazarken kullandığım isimdir ve ben yazmak için yaşarım. “Kapıyı açıyorum, sen de arkadan dolan da gel içeri.” dedi kızcağız. Koştum ben. Ben genelde hep koşardım da, bu sefer daha bir başkaydı koşuşum. Apartman kapısına geldim ve biraz bekledim. Sonra o karşıma çıktı. Boyu öyle uzundu ve o öyle iriydi ki şaştım kaldım. Adeta benim için yaratılmış gibiydi. Yani oldukça heybetliydi bu kız. Çok iyi güreşilirdi bu kızla ve ben güreşmeyi çok severdim. O kız varya o kız, çok neşeliydi. Çok hayat doluydu o kız. Ve ben bir an ümitlendim. O kızın organ mafyası olmadığına inanır gibi oldum bir an. Halâ inanmıyordum o kızla sevişeceğime, halâ inanmıyordum. Kimse benimle sevişmek istemezdi ki, ben böyle görmüştüm. Biz böyle gördük yani. Bu yaşıma kadar ne öpüşmüştüm, ne sevişmiştim, ne bana oral sex yapmışlardı, ne de am yalamıştım.

Apartman kapısı açıldığında evin yaramaz kedisi Sarı kapıdan kaçmayı denedi. Kız kediyi birkaç sefer itti kaçmasın diye ama kedi ısrarcıydı. Kedi ısrar edince de kız mecburen kediyi tutup geriye fırlattı. Dört ayak üstüne düşmesi gereken kedi yere düşüp ağlamaya başladı. Kız sinirlenmişti kediyi iterken. Kedi ağladığında ise kız üzüldü. Kız üzülünce ben de üzüldüm. Sonra merdivenleri çıktık işte. Evin açık olan kapısından içeri baktım. Evin karşısındaki hastahaneye düşündüm. Büyük bir ihtimalle kız organ mafyası için çalışıyordu ve sonum o hastahanede yeni bedenlerle tanışmak olacaktı. Buraya gelirken kızla sevişme ihtimalimi %30 falan olarak hesaplamıştım. Büyük bir ihtimalle kız, organ mafyasıydı ve zaten ben buraya öleceğimi bile bile gelmiştim çünkü ben artık yaşamaktan bıkmıştım.

O kız organ mafyasının kullandığı bir yem olabilirdi. Ve muhtemelen babası beni öldürecekti. İşte babasının arkadaşları falan hep, çeşitli görevler üstlenmişti; böylece bir mafya meydana gelmişti. Apartman da onlarındı zaten ve hastahanenin tam karşısındaydı. Burada ölseydim kimse burada öldüğümü bilmezdi. Kız önce beni içeri alacaktı. Babası içeriye, kızın odasına beni buyur edecekti. Kızla beraber biraz oturup konuşacaktık. “Demek beni gerçekten öldürmek istiyorsun.” diyecektim ben ağlar gibi. Kız evet anlamında kafa sallayacaktı. “Yani beni hiç sevmedin…” diyecektim. Kız “Ne yazık ki..” diyecekti. Ben “Yazık bana.” diyecektim. “Beni neden beğenmiyorsun, senin için bir koyun kadar değerim yok mu yani, oysa ben sana âşıktım......” falan diyerek kafa şişirirdim muhtemelen. Kız ise “Benim gibi birine kim âşık olur; hadi oradan be, yalancı.” diyecekti bana. Çünkü kız kiloluydu ve biraz çirkindi. Sonra kızın babasının arkadaşları gelip beni tutacaklardı ve kızın babası beni bayıltacak olan iğneyi yapacaktı. Beni kesmek için banyoya götüreceklerdi. Ama hayır, böyle olmazdı. Ben her zaman cebimde taşıdığım çakımı çeker kızın babasını ve arkadaşlarını bıçaklardım. Elbette yaralanırdım falan. Ve halsiz bir şekilde kıza sokulurdum. Hemen soyunur ve sevişirdik. Ben kızın beni birkaç bin liradan ibaret gördüğünü unuturdum. O ellerin tuttuğu bıçak boğazıma dayandığında hatırlardım bunu “Sen babamı öldürdün.”. Ben “Lütfen yapma. Lânet olsun, bu kadar yaklaşmışken bakir ölemem.” derdim. Kız acımasızca bıçağı boğazıma sokardı. Ben hızla kan fışkırtarak ölürken bile onunla öpüşmeye çalışırdım. Bu acınası halimden ve azmimden ve de ondan değil de, acizliğimden ve başarısızlığımdan dolayı kendimden nefret etmemden etkilenip pişmanlık duyardı ve eminim ben öldükten sonra cesetime sarılıp ağlardı; ben ölürken donarak olanları izleyen o gözler. Tabi aslında o babası öldüğü için ağlıyor olurdu ama bu bencilce olacağı için bana ağlıyormuş numarası yapardı kendi kendine. Off, bunları düşünerek ağlamıştım bir gece. Ben Aslı yüzünden pek çok gece ağladım ve o bana delicesine âşık olduğu halde ağlıyorum. Terk edildiğimde ölürüm sanırım. Onu üzen her şey benim gözlerimi yaşartıyor. O kızdığında da ben üzülüyorum. O sıkıldığında bile ben üzülüyorum.

Peki kız neden benim tecavüzcü, işkenceci bir seri katil olduğumu düşünmemişti, neredeyse böyle bir insan olmama rağmen? Bence kız da intihar etmeyi sık sık planlayan “Ben 24 yaşıma kadar kesin intihar etmiş olurum amık.” gibi garip cümleler kuran birisi olduğu için ölüm riskini görmezden gelmişti. Ama aslında zaten beni takip eden herkes çok iyi tanıyordu. O kıza yapacağım en kötü şeyin ancak tecavüz olabileceğini beni bilen herkes bilir. Kızın da tecavüze uğramaktan öyle çok korktuğunu sanmıyordum. Yani tecavüz dediğin nedir ki canım. Hayatımın bazı anlarında tecavüze uğramak istediğim oldu. Ölmek istediğim anlar da oldu, ne var.

Evin açık olan kapısından içeri baktım ve şüpheyle içeri girdim. Kız ayakkabılarıyla girdi. Ben ayakkabılarımı nerede çıkarmam gerektiğini sordum. “Nerede istersen orada çıkar.” dedi. Sanki ne istiyorsan onu yap diyordu bana. Sex'e davet gibiydi bu. Ve zaten başından beri olan biten her şey sex'e davetti. Yoksa sevişmeyeceksek ikimizin yalnız başına o evde ne işi vardı? Eğer benimle sevişmek istemeseydi onu taciz eder, beni 2 ay idare edecek kadar onunla sevişir ve oradan giderdim. Ama artık cinsel tatmin değildi mesele; ben kölesi olacağım bir insan arıyordum. Kimse beni umursamıyordu ve bu durum intihar etmeme sebep olacaktı. Yani beni 2 ay idare eden cinsellik aslında beni bir saniye idare etmiyor ve intiharımı hiç geciktirmiyordu.

Kızın kızla beraber yaşayan babannesi ve dedesi evde yoktu. Babası ise zaten işteydi. Şimdi siz benim bu “onüç buçuk” yaşındaki kızı siktiğimi düşünüyorsunuz değil mi? Bakalım öyle mi olmuş… Ayakkabılarımı kapıda çıkarttım. Kız ayakkabılarımı elimden alıp kızın odasındaki ayakkabılığa ayakkabımı koydu. Kızın odasında bir ayakkabılık olması çok ilginçti. Yani ayakkabılık kapıya oldukça uzaktı ve bu normal değildi. İlginçliklerle doluydu kızın odası. Bir sürü içi sünger dolu oyuncak vardı odada. Hatta bir tanesi kızdan daha büyüktü, yatağın üstünde duruyordu. O büyük oyuncağa eve her gelen mutlaka yumruk atarmış. Sanırım oyuncağı kıskanıyorduk. Kızın ona sarıldığını düşündüm her gün ve o oyuncağı bu nedenle çekici buldum. Sevişmek istedim o oyuncakla. Kızın odasında yukarıdaki, bilgisayarın üstündeki kutuda çeşit çeşit oyuncakları vardı. Özellikle misketlerini ve su balonlarını çok seviyordu kız. Oyuncaklarını bana cumartesi günü gösterecekti ama ne yazık ki, çünkü kompleksli olduğundan ve ona çocuk dememe inanılmaz sinirlendiğinden oyuncaklarını gösterip gülünç duruma düşmek istemiyordu. Bense onun çocuksu yönleri ortaya çıktıkça onu daha çok seviyor, ona daha çok âşık oluyordum. Onu şirin buluyordum. Çocukça olan her hareketi ve davranışı benim için şirindi.

Daha sonra ben ona odadaki eşyalarla ilgili sorular soruyorken gayet çocukça bir şekilde omzuyla omzumu itti. Ama ben bunu görmezden geldim. Hayır, onunla hemen sevişmek istemiyordum. Konuşmaya devam ettim. O ısrarla beni itmeye, boynumu kelepçeye almaya, üstüme çıkmaya devam etti. Sonunda ona bu davranışlarıyla ilgili sorular sordum. Birkaç gün sonra bana bu davranışlarının amacının beni dövmek olduğunu yani bunları benim gücümü ölçmek için yaptığını söyleyecekti ama bana o sırada bu boğuşmaya benzer hareketler önsevişme gibi gelmişti ve zaten öyleydi. Biraz sonra sevişiyorduk.
—Öpüşelim mi?
—Bilmem…
Ona ne sorsam bilmem diyordu bu kız. Asla bana tamam, evet, olur demedi. Bilmem kelimesi kızların dilinde evet demekti galiba. Ben de o ne zaman bilmem cevabı verse yaptım yapacağımı. Üstünü çıkarmak istemedi kız. Çok iğrenç bir vücudu olduğunu düşünüyor ve vücudunu bana göstermek istemiyordu. Ona vücuduna bayıldığımı falan söyleyerek onu ikna ettim. Ben çıkartayım dedim kıyafetini. “Olur” dedi ama çıkmadı kıyafet. Kız kiloluydu, bu nedenle kıyafetini çıkartmak zordu. Sonra pes edip “Sen çıkar.” dedim gülerek, o da güldü “O zaman ben çıkarayım.”. Ve kıyafet çıkar çıkmaz kızın göbeğine yapıştım. Çok iyi yalıyor ve vakumluyordum. Ben Ağustos'dan beri hiçbir kıza sarılmamıştım ve aylardan Nisan'dı. Diğer her şeyi ise hayatımda ilk kez yapıyordum. İlk kez bir kızla güreşiyordum. 175cm'lik ve 85 kiloluk bir kızla güreşmek harika bir şeydi. Hayır, sikişmedik. Kıza sütyenini çıkartmak için oldukça fazla yalvarmam gerekti çünkü utanıyordu ve pantolonunu bacakları iğrenç olduğu gerekçesiyle çıkarmayı ret etti. Pazartesi günü böyle bitmişti. Pansiyona gittim. Günlüğü 15tl idi. Ayda 450tl yapar bu. Kız ile seviştiğimizi kimse bilmedi o gün için.

Kız beni okuldan gelir gelmez arardı. Bir buçukta yine telefonum çaldı. Kapatıp ben aradım. Kapı açıldı ve içeri girdim. Bu kadar yani. Kısa bir telefon konuşması ve hop, içerideyim. Bu kadar basitti lan! Sonra da kızımız bakiremi diye doktora gidip baktıralım muhabbeti. Amına koyduğumun kızı bakire değil. Elbette değil. Çünkü masturbasyon yaptı erkeklerin yaptığı gibi. Bu kadar… Bu kadar basit. Karşımda gerçek bir kız olması ve işte gerçek memeler görmem, incelemem, dokunmam gerçekten inanılmazdı. Hatta kız ile öpüşürken bile ki biz ona yiyişmek diyelim çünkü bizimki pek öpüşmeye benzemiyordu, yaşadıklarımın gerçek olduğuna inanamıyordum. Kızın dilimi ısırması harikaydı. Erzincan'a döndüğümde bilinçaltım halâ seviştiğim gerçeğini kabullenememiş ve psikolojim bozulmuş olacaktı. O kadar uğraşa rağmen 20 yaşına kadar neredeyse bakir kalmam ve bu durumu böyle kabullenmeye başlamam sonucu, sevişmek bende kötü etkiler bırakmıştı. Birkaç gün duygusuz ve şaşkın bir şekilde bir hayalet gibi gezinecektim. Ve tenefüslerde kız kovalayan ben, artık tenefüslerde geleceğimi, hayatımı, aşkımızı sorgulayacaktım. Ve uzun yıllar sonra ilk kez tenefüste canım sıkılacaktı; hem de öyle böyle değil, çok sıkılmıştı canım o tenefüs, çünkü tenefüste yapacak hiçbir şey bulamadım ve tenefüslerimi israf ettiğimi düşündüm.

Lafın kısası Salı günü kız pantolonunu çıkardı ama sadece buydu yaptığı. Ve kanaması vardı. Çok berbat kokuyordu. Hayatımda ilk defa bu kokuyu kokluyordum ve hayretler içerisinde kaldım. Bu ölümcül koku hiçbir şeyin kokusuna benzemiyordu. Ben çok şaşırdım. Gerçekten şok oldum. Koltukaltı, sümüklüböcek, kurbağa yalayan ben, am yalayıp yalayamayacağımı sorgulamaya başlamıştım; durum gerçekten çok vahimdi. Kızın kanaması tam tahmin ettiği gibi Çarşamba günü geçti. Artık kızı sikebilirdim ama kızı sikmeli miydim?

Kız ne isterse onu yapmalıydım. Bu onun hayatıydı, bu onun bedeniydi ve bu seçim onun seçimi olmalıydı. Yasalara göre 14 yaşında bir kızın cinsellik yaşaması çok büyük suçtu çünkü kızın psikolojisini bozardı bu ve kızın hayata bakışını, geleceğini falan hep değiştirirdi. Müslümanlar ne der bilirsiniz; regl olan bir kız evlenebilir ve birde şey derler; kaderde ne varsa o olur. Sizce bu kızla tanışmam, sevgili olmam, çok iyi bir uyum sağlamam kader değil miydi? Hem bence o kız benim annemden, babamdan, kendi babasından ve annesinden, dedesinden, babannesinden, kardeşimden ve hatta benden bile daha zekiydi. Kızın benden zeki olduğunu fark etmem bana çok koymuştu. Yani aramızda 6 yaş var ve buna rağmen benden zeki. Benim varlığım öyle anlamsızlaştı ki...... Ben bir yazarım, zekâ benim için her şeydir ve giderek salaklaştığımın, öldüğümün de farkındayım; işte her şey çok boktan. Neyse;

Kıza pek çok soru sormuştum ve böylece onu biraz tanımıştım. O kız zekiydi, tek ihtiyacı bir akıl hocasıydı ve bu ben olacaktım. 18 yaşına geldiğinde eminim, benden bildiğim her şeyi öğrenmiş olacaktı. Kız ailesinden sıkılmıştı ama onları seviyordu. Yaşlı insanlara küfretmesi, ayakkabılarını odasında çıkarması, sık sık duş almayı sevmemesi, kıyafetlerini değiştirmeyi sevmemesi, okuldan nefret etmesi, geleceğe dair plan yapmak istememesi ve gelecekten nefret etmesi bana bu kızın gerçekten intihar edebileceğini gösterdi. Bana çok benziyordu bu kız bu yönleriyle ve ben intihar etmeyi korkunç derecede çok istiyordum. O kızın bana ihtiyacı vardı. Ancak benim gibi zeki ve sevgi dolu bir insan o kıza hayatı sevdirebilirdi. Ben ise kızı sevdiğimden intihar etmekten vazgeçecektim çünkü kızın bana ihtiyacı vardı.

O kızla biz ikimiz de bisexual'dik, agnostiktik, çokeşliydik, sapıktık, anarşisttik; Rammstein seviyorduk. Kızı bu kadar zeki yapan; şimdiye kadar yüzlerce film izlemiş olmasıydı, 7 yaşından beri bilgisayar kullanıyor olmasıydı, internette çok şey okuyup öğrenmiş olmasıydı. O kız normal değildi hem de hiç normal değildi, kesinlikle normal değildi.

Kızı sikersem hapse düşer intihar ederdim ve ayrıca bu yaptığım tecavüz gibi yanlış ve saçma bir şey olurdu ama o kızın okuldaki erkeklerin cinsel organlarına ellediğini biliyordum ve büyük yaşta erkeklerle kanka olduğunu.. Ben bu kızın benimle sikişmezse bir yıl içinde mutlaka başka biriyle sikişeceğini biliyordum ve bu durumu düzeltmek için kızı cinsellikle tanıştırmalıydım. Zaten muhtemelen cinselliği sıkıcı ve boş bulacaktı kız çünkü bu yaşta bir kızın cinsellikten zevk almaması gerekirdi. Kız tecavüze uğrar diye korktuğumdan onu cinselliğe doyurdum. Herkes benim kadar kibar değildi. Kızın canını acıtırlar diye endişe duyuyordum. Bundan dolayı işte kızı ben siktim. O kızın rahat durmaya hiç niyeti yoktu çünkü; büyük kızlara özeniyordu. Daha kanamaları düzene girmemiş amını birilerine siktirmek istiyordu ama kime siktireceğine karar verememişti.

Öte yandan kız istedi ben de yaptım amına koim. Kız zaten bakire de değildi. Hiç kan gelmedi kızdan. Canı acıdı ama kan yine de gelmedi; artık zarı nasıl yırtılmışsa? Yani sizce yaptığım yanlış mıydı? Kız onu tekrar sikmemi istedi her gün. O dedi sik diye, sok diye. Ben ona “Bu gün de sikişelim mi?” demedim. Babannesi kapıyı kitliyoruz diye kızsa da, kız sikişmek istedi. Sonuçta babannesi sikiştiğimizi anladı(Cumartesi günü). Yani kız kaşınıyordu lan. Ben sadece görevimi yerine getirerek sevgilimi memnun ettim.

Ve ayrıca öpüşmediğim için, sevişmediğim için pişman olduğum insanlar vardı. Birde bu kızı sikmediğim için pişman olamazdım zira bu olsaydı kendimden enayi olduğum için nefret eder ve kendimi büyük bir nefretle öldürürdüm. Siz hiç yapmadığınız bir şeyden dolayı pişmanlık duydunuz mu? Bu gerçekten çok boktan bir şeydir. Keşke yapsaydım, enayiyim ben dersiniz. Siz beni anlayamazsınız. Ve ben en son 16 yaşındayken benden belki de 20 yaş büyük bir fahişeyi sikmiştim. 4 yıldır sikişmiyordum ben ve hayatımda yalnızca bir defa sikişmiştim. Yani anlayın beni, acıyın bana. 4 yıldır sikişmiyor olmak 20 yaşındaki bir delikanlı için en büyük eziyettir.

Bu kız ortasona gidiyordu. Ben ortasona giderken ilk kez masturbasyon yapmaya başlamıştım ve her gün masturbasyon yapardım. Kızlar erkeklerden iki yıl erken gelişir derler. Ben ortasondayken sevişmek ve sikişmek istiyordum. Peki bu aslan yavrusu 175 boyunda, 85 kilo yavrucağın sikişmek istemesi çok mu anormal veya doğaya aykırı? İnsan doğası bu yani her şey doğal ve normal. İki insan sikişmek isterlerse sikişirler. Kızının amını “Acaba sikmişler mi” endişesiyle elin jinekoloğuna kurcalatmak çok ilkel bir şey ayrıca. Yani yapmak istedik ve yaptık moruk; siktir git hayatımızdan.

Kızın büyüdüğünde benimle sikiştiğine pişman olacağını sanmıyorum. Belki beni terk eder, belki istekleri ve zevkleri değişir ama asla sikiştiğine pişman olmayacaktır o. Çünkü zevk aldığın bir şeyi yaptığına pişman olmazsın. Çok fazla pişman oluyorsan zayıf bir insansındır. Ben kesinlikle yaptığım hiçbir şeye pişman olmadım ve şimdiye dek çok fazla çılgınca ve size göre yanlış şey yaptım. Herkesin yanlış demesi sadece herkesin aynı karara varacak kadar beyinsiz olduğunu gösterir. Bence yaptığım her şey doğruydu.

Çarşamba günü en çok hoşuma giden şey kızın ben onu sikmeye başlarken henüz kanalının genişlememiş olması sonucu canının acımasıyla “ayy” diyerek eliyle beni itmeye çalışmasıydı. O an ona bir daha âşık oldum. İnanılmaz derecede şirin, narin ve zavallıydı. Belki de vajişini yırtabilirdim ve o sadece derince nefes alarak “ayy” diyebilir, bana karşı koyamazdı. Ben elbette o “ayy” der demez durdum. Halini hatrını falan sordum. Sonra daha yavaş şekilde devam ettim.

Kızın amını görmek, incelemek çok hoştu ve kız inanılmaz derecede narindi, canı çok kolayca acıyabiliyordu. O korkunç koku halâ vardı. Ben yinede onun amını yaladım ama o yalamama fazla izin vermedi. Hoşuna gidiyordu fakat bence utanıyordu. Bu benim dişlerimi fırçalamadan öpüşmek istemememe benzer bir durumdu sanırım. Ah o kızın koltukaltını bile yalamıştım.

Perşembe günü ise en çok hoşuma giden şey yoldan geçen bir kıza bakıp “Kıza baktım!” dediğimde Aslı'nın “Ben de kıza baktım.” demesiydi. O an ona olan aşkım kat kat arttı. Grupsex'e açık bir bisexual görüyordum karşımda ve bu inanılmaz derecede güzeldi. Aslı bana ilk defa o gün oralsex yapmıştı ve bunun için çok yalvarmıştım. Ve ayrıca ilk defa onun o tombik ayakcıklarını görmüştüm. O gün kondom kullanmaya başlamıştık ama ben zaten sikişirken hiç boşalmıyor, hatta yumuşuyordum. Herhalde gerçekten ibneydim ben. Erkeklerle bir şeyler yapmak beni çok daha fazla azdırıyordu. Am sikmek ise biraz sıkıcıydı. Aslı ile öpüşmek, boyun yalamak, boyun yalatmak ve onu dilimle gıdıklayarak gülme krizine sokmak en çok hoşuma giden şeylerdi.

Ahh millet! Türkiye'de 16 yaşından küçük kızların sikişmesi tamamen yasak iken İran isimli bir başka islam ülkesinde amından kan gelen sikişebilir politikasının uygulanması ne garip değil mi? Bazı yerlerde ise kadının klitorisini kesip, amını dikerek daha da daraltıyorlar, yani bu yasalara aykırı değil. Bir başka gariplik ise İran'da eşcinseller kesinlikle idam edilirken, Hollanda'da eşcinseller evlenip çocuk evlat edinebilebiliyorlar. Yani varmak istediğim nokta; devletler bazen gerçekten çok saçma yasalar koyabiliyorlar. Benim gibi bir insanın şimdi, bu kızı siktiği için hapse atılabilinecek olması gayet saçma ve boktan bir durum değil mi?

Şu insanlık ne boktan bir şey… Sürekli savaşlar, işkenceler, diğer insanların hayatlarına karışmalar; binlerce yıldır hayvan olmayı öğrenemedik. Siz hiç aslanlar arasında kan davası çıktığını gördünüz mü? Hayvan olamıyoruz ya...... Ben grupsex yapan maymunlar, eşcinsel köpekler, ensest kediler, penguen sikmeye kalkışan fok balıkları gördüm. Biraz araştırma yaparsanız doğada her türlü sapkınlığın mevcut olduğunu görürsünüz. Ahh siz halâ neden orospu olmanız gerektiğini anlamadınız mı?

Kızla dedesinin evinde her gün tekrar tekrar ve tekrar sikiştik. Kız sürekli istiyordu. Ben çok terlemiştim artık. Genelde dedesi ve babannesi evde olmuyordu. Bazen benim eve girdiğimi fark edemiyorlardı. Bazen babannesi müsade ediyordu çünkü o da küçük yaşta evlenmişti ve kızı anlayabiliyordu. Kızın dedesi Cumartesi günü elinde keserle beni tehdit etmişti kızla seviştiğim sırada odaya girerek. Babası bize “görüşmeyeceksiniz” demişti Perşembe günü. Babasıyla da böylece tanışıp, yüz yüze konuşmuş olmuştuk. Gerçi o genelde kendi kendine konuşurdu. Dedenin kızdan “kancık” kelimesini kullanarak bahsetmesi beni çok güldürmüştü. Ayrıca dedemizin 5 kurşunu vardı. İki kurşun bana üç kurşun kıza sıkılacaktı. Zaten o ayı anca üç kurşunla ölürdü. Anne ve baba bizim buluştuğumuzu Perşembe günü anladı. Biz ise Çarşamba günü zaten sikişmiştik.

Kıza ona ilk soktuğumda “İçin gerçekten çok sıcak, yanıyor.” demiştim. O da “Nerem soğuk ki?” demişti. Haklıydı, kız alev alev yanıyordu ve onun vücudunun sıcaklığı çok hoşuma gitmişti. Ayakları çok şirindi kızın. Bacaklarını da beğenmiştim o beğenmemesine rağmen. O tam gelişmemiş memeleri ise çok komikti. Üç beş espri de memeleriyle ilgili patlatmıştım. Çok eğlenmiştik. Onu otobüse bindiğim an özlemeye başladım. Ah Aslı……

Şimdi yazın ne yapacağımızı planlıyoruz ve ailesinin aramızdan çekilmesini nasıl sağlayacağımızı düşünüyoruz. Aslı eğer isterse ailesi ona ve bize karışamazdı ama o annesini ve babasını seviyordu. Bense nefret etmeye başlamıştım çünkü ilişkimize tamamen karşılardı. Aslı'nın tek yapması gereken sürekli bağırmak, ağlamak, annesine ve babasına küsmekti. Ben eğer Aslı'dan ayrı düşersem intihar edecektim. İsyan etmeliydi Aslı ve ben Aslı ile ailesinin arasını bozmalıydım.

Yazmayı unuttuğum üç beş bir şey var… Ben cinsel organımı Aslı'ya ilk Pazartesi günü göstermiştim. Aletimin içine kalem sokabildiğimi göstermekti amacım. Ve sonra Aslı “Tamam, yeter bu kadar; giyin.” dedi ve ben giyindim. Birde Çarşamba günü ve sonraki günler tamamen çıplaktık. Bunlar dışında ben hep pantolonluydum.

Kesintisiz Huzursuzluk(Kırılış'ın devamı/MKR peri kolonisi)

2010-03-13T15:23:00.000+02:00

Kesintisiz Huzursuzluk
Bir öküz getirdiler taze liderin önüne. O bir savaş esiriydi. Aslında elçi. Bu öküz adamlar her kış gelip kışlıklarımızı çalmaya çabalarlardı. Eh, kışın avlanmak zordu. Bu nedenle her yıl şanslarını denerlerdi. Zorba, bencil, barbar, güçlü, iri ve ilkeldiler. İlkel olmalarına rağmen zırh ve silahları iyiydi. E zaten ortaçağdaki ilkel bir toplum boş zamanlarında silah ve zırh yapacaktı. Biz de daha iyi savaşmak için uğraşırdık, avlanırdık, dövüşürdük, gelişirdik falan. Çoğumuz öyle hafif, esnek, kıvrak ve süratliydik. Bu nedenle ağır zırh ve silahlarımız yoktu. Çoğumuz çıplak sayılırdı hatta donanım açısından.

Elçi yine olay çıkarmadan kışlıklarımızı vermemizi istedi. E, bunlar onları alırlarsa kışı biz neyle geçirecektik? Kabul edilemezdi bu. Savaşmalıydık. Bu yıl daha bir kalabalık gelmişler. Savaş zor olacaktı ama olacaktı. Derken Damarus manyağı “Hele sen şu sizin önde gelenlerden altı kişi çağır bakam konuşalım.” dedi. Neyi konuşacaksın evladım? Dalga mı geçiyor ne?

Herifler geldi. Böyle zeballah gibi tipler. Hem dev gibileri yani boyları bazılarımızın iki katı kadar hem de çok ağır zırh ve balyozları var. “O bayağı gelişmişsiniz görmeyeli.” dedi Damarus. “Elhamdülillah kurban, o sizin gelişikliğiniz.” dedi lider öküz. “Savaşmadan bu olayı çözüyoruz. Biz size kışlıkların beşte birini verelim gidin bu yıl gelmeyin.” diyerek anlaşma teklif etti Damarus. “Ooo, bak şimdi hacı, bizi sizin mekâna çektin kafana göre anlaşıyorsun. Bari şu veledi yanınıza verelimde karşılığında beşte ikiye çıkartın.” diyerek orta yolu gösterdi öküz beyi. “Onda üç son sözüm yoksa anlaşma yatar.” diyerek çıkıştı Damarus. Numara yapıyordu. Öküzler üstün durumdaydı. Kabul ettiler ama sevkiyat sırasında yine beşte iki aldılar. On paya bölüp sonra üçünü toplamaya zekâları yetmiyormuş lakin biz anladık alaya vurduklarını. Bu yavşaklıkları bir yerlere yazıldı.

Gelelim bizden biraz uzun olan genç boğacığa. “Hadi kesip yiyelim.” dedi Griffon ve işe girişti. Boğa korktu. “Şaka ediyorsunuz efendim, barbarlık bu.” diyerek çıkıştı. Biraz daha fırsatı olsa bizim şahin kafaya ahlâk dersi verecekti hani. “Ne yapalım kuzu, yiyecekleri sizin öküz oğlu öküzler götürdü. E, biz de seni kesip o depodaki boşluğu biraz doldurmayı deneyeceğiz.” dedi soğuk kanlı Griffon. “Ah, o zaman seni de kessinler.” dedi yavrucak. Arkalardan bir ses, aslında öküzü tutan kişi “Harbiden ağbi seni neden kesmiyoruz ki?” diye ciddi ciddi sordu. “Bakın evlatlarım, benim etim çok sert ve tavuk eti beyaz, insan eti kırmızıdır. Benim etim ne kırmızı, ne beyaz. Haramım ben haram.” diyerek geçiştirdi iyice lavuklaşmış olan Griffon. Aslında haklıydı. Onu çiğneyemezlerdi. Öküz daha lezzetliydi.

İyice bıçakla sıkıştırdıklarında öküz onları savurdu ve kaçıp koloniyi birbirine kattı. Önüne ne çıktıysa devirdi. Griffon adam topladı “Koşun ulan, kurbanlık kaçıyor!!”. “Ağbi büyük baş mı, küçük baş mı?”. Griffon “Höe?”. “Hayır yani ona göre hazırlanacağım.”.

Bu uyanık keratayı aradılar, aradılar bulamadılar. Derken kısa süre sonra hıyartonun koloniye iyice yerleşip yerini sağlamlaştırmak için koloninin hatunlarına kaymaya başladığını haber aldılar.

—Açın ulayn kapıyu!!
—Ha bunlar bizim uşaklardur. Tez saklanasun Jemal.
—Allah!!
Öküzün adı elbette Jemal değil. Dalga geçiyordum. Kapıyı devirip içeri girdiklerinde FeeInsekt’i yatakta çıplak yatarken görürler. Kalkıp oturur. Eğilerek kollarıyla mahrem şeyleri gizlemeye çalışır.
—Kolonide ırz namus kalmadı.
—Doğru diyorsun Damarus.
—Efendimiz diyeceksin.
—Haaa.

Aslında kız bilerek çıplak görülmüştür. Amacı öküzcüğü arayanların dikkatini dağıtmaktır. Kocaman öküzü daracık odada hemen bulurlar. Damarus bunun üzerine “Ben size yiyecekleri organınıza sokmayın demedim mi?” der. Sanki bir acurdan veya hıyardan bahsetmektedir.

Öküz kesilmez. Başından beri her şey şakadır ve Griffon, Damarus’tan habersiz öküzü kesmeye girişmiştir. Kolonide eğlence ve manyaklık dolu bir macera daha sona ermiştir. FeeInsekt’e gelecek olursak koloninin her kadını gibi yeni yaratığı denemek istemiştir ve yaratık onu seçmiştir. Onun kelebek kanatlarından, antenlerinden, ince ve kabuklu bedeninden etkilenmiştir. Bakire olan FeeInsekt endişelenmiş, utanmış ama diğer kadınların yatıştırmasıyla işin üstesinden gelmiştir.

—Anlat bakalım evlat, neden seni sevmiyorlar?
—Babam yüzünden. Benim babam eski liderdi. Onu öldürdüler. Eh, iyi bir lider değildi. Zaten bu yüzden güçlendik şimdi. Beni de siyasete girmeyeyim diye bastırdılar, ezdiler. En son size attılar.
—Bir şehzadesin demek. Bu çok iyi. Öküzlerin yenilmesini sağlayabilirsin. Sadece savunmak istiyoruz ve artık bizdensin. Onlardan değil.

Aradan biraz zaman geçti. Kış iyice bastırmıştı. Bir sıkıntımız yoktu bizim ama bir gün bir saldırı oldu.
—Kaplanlar saldırıyor! Kaplanlar saldırıyor!
—Yine ha?
—Herkes savaşa!!

Yine kışlıklar için gelmişlerdi. Bir kışta iki saldırı almak garipti. Nedense rakiplerimizden zayıf kalmıştık. Aslında sorun Leoxit ve takımının sürülmesinden kaynaklanıyordu. Onlar ateşli ve sert olduklarından hayvanlarla dövüşebiliyorlardı ama biz kolayca yaralanan narin yaratıklardık. Bütün gücümüzle savaştık ama gençler çok zayıftı. Koloni bir kaç kuşak önce soykırıma uğramış ve bu nedenle gençler korunmuştu. Şimdiyse savaşmayı öğrenememiş, hala korunmaya muhtaç hergelelerdi bunlar.

İçeri önce kediler girdi. İnanılmaz hızlıydılar. Boyları bir metreye yakındı. Gerçekten çok kargaşa çıkardılar. Sırtımıza falan tırmanıyor, bizi siper olarak kullanıyorlardı. Pençeleriyle yapışıp bırakmadıkları kişiler vardı. Bazılarımız öyle çok zorlandık. Ciddi olmayan ama bizi kan ve acı içinde bırakan onlarca yaranın ardından kaplanlar geldi ama yuvadan içeri giremediler. Kapımız dardı. Ta ki aslanın biri kaplana saldırarak onu zorla içeri sokup duvarları üstümüze yıkana kadar. Tamamen savunmasız kalmıştık. Üç kişi öldü. Damarus ölenleri korumaya çalışırken kaçırıldı.

—Kalk nephilim şefi, kalk.
—Bağlıyım.
—Birazdan ayılıp kalkacaksın.
—Sen kimsin?
—Ben bilinen altı tanrısal varlıktan KarKurdu’yum. Seni ebedi rakibim KaraKaplan’dan aldım. Karşılığında elbette ona bir şeyler verdim. Senin için önemli olan sana ne olacağı. Seni melezleyeceğim. Artık benim önemli askerlerimden biri olacaksın.
—Ben böyle iyiyim.
—Kurtulamazsın. Elimden. . . Acın giderek artıyor. Ruhunu parçalıyorum. Sonra yenileyebilmek için.

KarKurdu üstüme çıktı. Ben bağlı bir şekilde yatıyordum. Yüzlerimize bakıyorduk. O bakışlar giderek derinleşti. KarKurdu giderek parladı. Beyaz, beyaz; en beyaz! Gözlerim ağrıyordu. Hayır onlar yanıyordu. Bastığı göğsüm erimeye başlamıştı bile. Ayağı biraz sonra kemiğimin üstüne yerleşti. Etim akıyordu. Tüm bedenim acıyordu. Beyaz ışık içimden geçiyordu. Ben belki de en büyük acıyı tadarken onun da canı yanıyordu. Çok uğraşıyordu beni değiştirmek için. Bir an mavi bir ışık parlar gibi oldu. Sonra her şey mavinin içindeydi.

—Nasılsın?
—Yorgun. Çok yorgun. sanırım kımıldayamam.
—Koku alabiliyor musun?
—Ah! Sen bir dişisin.
—Neden şaşırdın?
—Sesin kalındı, bedenin ağırdı ayrıca çok güçlüsün.
—Eğer beni seviyorsan kalk.
—Zincirler erimiş mi?
—Hayır. Bu senin gücün.

Sanki bağlı değilmişim gibi hareket ettim ve zincir koptu. Koptuğunu hissetmedim bile. Bu nasıl oluyordu? Ben bu kadar güçlendiysem beni güçlendiren şey ne kadar güçlüydü? O an perilerin sadece böcek olduğunu anladım. Artık harika görünüyordum. Olmak istediğim şeydim. Tanrısal güç kendi kendimi yeniden yaratmama izin vermişti. Kısa süre sonra imparatorlara denk sayıldım. KarKurdu biz imparatorları cinselliği için kullanıyordu daha çok. Bu yüzden tüm imparatorlar erkekti. Liderlikten imparatorluğa yükselmek başımı döndürdü. Kimseye saygı duymama gerek yoktu. Sadece kibar olmam yetiyordu. Perileri bir daha görmedim. Bir nebze de olsa onları özlüyordum ve hep içimde bir yara kaldı. Eski berbat günlerim hala acı veriyor. Gerçekten eskiden yaşadığım o hafif acıları bile hiç yaşamayabilirdim. Tanrı olarak doğabilirdim. Bunları bilmek beni incitiyor. Kaçırdıklarıma üzülüyorum. Ben asla şükretmeyi bilmem.

OYUNO(yeni RYO)

2010-02-13T17:56:00.000+02:00

Yıllardır üzerinde çalıştığım bir oyun vardı. Burada o oyunun artık ciddi ciddi üzerinde çalışacağım. Şimdi başlayalım.

Saldırı(sal): Normal isabetli saldırının vermesi tasarlanan zarar. Geçerli sal:[(salX4)Xgeçerli vui]
Vurma ihtimali(vui): Saldırının isabet oranını hedefin sıyrılma oranıyla beraber belirler. Geçerli vui:[vuranın vui/hedefin sıi +vuranın vui]
Sıyrılma ihtimali(sıi): Saldırı savuşturma oranınızı saldıranın vurma oranıyla belirler. Geçerli sıi:[hedefin sıi/hedefin sıi +vuranın vui]
Gizlenme(giz): Daha yakından fark edilmenizi sağlar. Burada yazmayan nicelikler gibi herkes tarafından kullanılamaz. Geçerli giz:[gören gör-gizlenen giz]
Görme(gör): Daha uzağı hissedebilmenizi sağlar. Geçerli gör:[10+gör]
Hız(hız): Yer değiştirme miktarı. Geçerli hız:[hız/10]
Dinlenme(dnl): Kazanılan güç.
Güç(güç): Normalin dışına çıkarken normalde tüketilen güç. Geçerli güç:[güçX10]
İyileşmek(iyl): Kazanılan can.
Can(can): Can. Geçerli can:[canX10]
Zırh(zırh): İyileşme ile aynıdır ama sadece zarar görünce işe yarar. Asla canı arttırmaz. Geçerli zırh:[zırhX2]

Saldırı Şekilleri(elementler)(20):
Kesici, sert, gaz, sıvı, sıcak, soğuk, ses, ışık, elektrik, kutsal, lânet, biyolojik, asit, ruhsal, psi, zekâ, manyetik, sabitleyici, büyü, psikolojik.

Kesici: Keskin ve sivri saldırılardan gelen zarar.
Sert: Ezici ve kaba kuvvetten gelen zarar.
Gaz: Rüzgâr ve hava basıncından gelen zarar.
Sıvı: Sıvı basınç saldırılarından gelen zarar.
Sıcak: Yakıcı ve kurutucu saldırılardan gelen zarar.
Soğuk: Dondurucu saldırılardan gelen zarar.
Ses: Titreşim ve seslerden gelen zarar.
Işık: Çeşitli ışınlardan gelen zarar.
Elektrik: Elektron hareketine dayalı saldırılardan gelen zarar.
Manyetik: Kütle çekim ve metal bükücülükten gelen zararlar.
Biyolojik: Boğulma, zehirlenme gibi her türlü canlılığı sonlandırıcı saldırıdan gelen zarar.
Asit: Eriticilerden gelen zarar.
Sabitleyici: Hareket engelleyici saldırılardan gelen zarar.
Kutsal: Lânet yakan saldırılardan gelen zarar.
Lânet: Lânetleyici saldırılardan gelen zarar.
Ruhsal: Ruha yapılan saldırılardan gelen zarar.
Psi: Psikokinetik dalgalardan gelen zarar.
Zekâ: Mantığın esiriyken zekânın verdiği zarar.
Psikolojik: Duygusal zayıflıktan gelen zarar.
Büyü: Büyüye zayıflıktan gelen zarar.
Ortalaması %100 olacak şekilde saldırıların geçerlilikleri (etkileri) belirlenir. Soğuk rüzgar gibi bir saldırının hedefe etkisi [hedefin geçerli gazXhedefin geçerli soğuk] şeklinde hesaplanır. Saldırı şekilleri tek bir saldırıda çeşitli oranlarda karışık şekilde kullanılabilir; bu durumda toplarız.

Türler(ırksal yapılar)(40):
İnsan, memeli, böcek, soğukkanlı, balık, kuş, bitki, boynuzlu, kabuklu, dikenli, yırtıcı, yaşlı, genç, erkek, dişi, erkekcil, dişicil, ejder, kurt, vampir, zombi, elf, melek, cin, peri, ölümsüz, lânetli, kutsal, efsunlu, duygulu, hisli, bilinçli, kablolu, yakıtlı, metal, tahta, et, kaya, lastik, buz.

Türler isteğimize göre istediğimiz kadar seçilir. Bazı yeteneklerden etkilenip etkilenmeyeceğimizi, ne kadar etkileneceğimizi belirlerler. Oyuncu isterse %1000 kurt olup kurtları etkileyen yeteneklerden 10 kat daha fazla etkilenebilir mesela.

Sınıflar(12):
Yapım aşamasında. Her sınıfın öğretmenleri vardır. Sizi eğitmek için ikna edilmeleri gerekir. Kendi kendinize de yetenek öğrenebilirsiniz ama zordur.
Mentalist, Soulist, Creator, Metafizikçi, Bender, SpaceSlasher, Runner, Paladin, Ninja, Angel, Djinn, Cursed.

Mentalist
Zekâ ve psi öncelikli olarak kullandıkları saldırı şekilleridir. Mentalistlere yenilenler ölene veya öldürene kadar onun kölesi olurlar. Mentalist kişiyi gerçek ile sahteyi ayırt edemez hale getirir. Delirtebilir. Kafasını karıştırabilir. Beyin yıkayabilir. Doğrudan zihne girer ve orada sizinle savaşırlar. Hafızanıza ulaşmaları bile mümkündür.

Soulist
Ruha saldırıp ruhu zayıflatır. Ruh ve psikolojik saldırı şekilleri kullanır öncelikle. Duygularınızı istediği gibi değiştirebilir. Sizin onu sevmenizi sağlayabilir. Acı içinde kıvranmanızı sağlayabilir. Ruhunuzu bedeninizden ayırabilir. Ruhunuzu emebilir. Souliste yenilen kişi ölene veya öldürene kadar onun kölesi olur.

Creator
Fullmetal Alchemist'deki simyacılara benzerler. Tanrısal şeyler yapabilirler. Bunu uzayın yazılımındaki hata ve zayıflıklardan yararlanarak yaparlar. Çok gizli ve tehlikelidirler. Creator'a yenilene ne olacağı hangi yetenek ile yenildiğine göre değişir.

Metafizikçi
Bildiğin büyücüdür bunlar. Büyü fiziğe aldırmaz; istediği zaman fiziğe uyar istediği zaman uymaz. Çok abartmış ve resmen saçmalayan metafizikçiler vardır. Buna yenilene ne olacağı hangi yetenek ile yenildiğine bağlıdır.

Bender
Hadi kütle çekim kuvvetiyle oynayarak her şeyi bükelim! Benderlar manyetik saldırıyı kullanırlar çoğunlukla. Fizik kurallarıyla oynarlar. Kurşunları durdurup tam olarak geldiği yere yollayabilirler mesela. Bir şeyin kütlesini değiştirebilirler. Bir şeyin hızını değiştirebilirler. Yer çekimiyle falan dalga geçerler.

SpaceSlasher
Astral seyahat, teleport, warp, portal; her hangi bir şekilde yer değiştirmek bu elemanların işidir. Bunlara yenilen, seviyesinin on katı kadar oyun dışı kalabilir. İyi bir SpaceSlasher yenilmezdir.

Runner
Koş ve çarp. Koş ve kaç. Koşarken fırlat. Bu adamlar çok hızlı koşar ve çok iyi zıplarlar. Bu onlara yakından saldırmayı olanaksızlaştırır. Saldırıları şekilleri genelde serttir.

Paladin
Ağır savaşçılardır ve cesurlardır çünkü herkes adil bir dövüşte paladinin en iyisi olduğunu bilir. Saldırıları şekilleri genelde sert ve keskindir.

Ninja
Düşmanlarının istediği zaman ve yerde değil, onların istediği zaman ve yerde savaş başlar çünkü bu adamlar hızlı, iyi saklanan ve iyi tırmanan suikastçilerdir. Zayıfların onların bu ani ve beklenmedik baskınına karşı çareleri var mıdır?

Angel
Kutsal yakıcı ışık ve kutsal su çürük ruhları tamir etsin. Angellar karanlık güçleri çok rahatlıkla yok ederler. Zaten onlardan başka karanlığı yenebilecek olan yoktur. Genelde ışık, ateş, su ve kutsal saldırı şekillerini kullanırlar.

Djinn
Onlar lânetin vücut bulmuş hali. Cinler bir inanca göre ışık hızında hareket edebilir ve onlar görünmezdir. Dokundukları şeyler cinlenir yani lânetlenir. Kim onlarla baş edebilir. Genelde lânet türü saldırılar kullanırlar.

Cursed
Lânetlenmiş yaratıkların cinlerden tek farkı lânetleyememektir. Pek çok değişik ve yeni saldırı geliştirir bu melezler. Lânet saldırısı şeklini kullanabilirler.

Diğer sınıflar sınıftan sayılmaz. Onlar uzmanlıktır. Çeşitli silah veya dövüş tekniği uzmanlıkları ve her saldırı şeklinin kendi uzmanlığı vardır. Mesela elektrik uzmanlığı en son elektriğe dönüşmenizi sağlayabilir. Tabanca uzmanlığı ise sizi bir Hitman yapabilir. Ayrıca bir türü avlamaya odaklanmış avcılıklar da vardır.

Yetenekler:
-1güç=-2can=+1/2can=+1nicelik=+%10nicelik=X%101nicelik=X%99nicelik
[[eğer Y=%0<%100]Y+%10=1güç][[eğer Y=%100<%200]Y+%10=2güç] Çarparken %10'un yerini %1, %200'ün yerini %20 alır. Çarpmak toplamaktan on kat zordur. + ile - eşit değerdedir. 10 30 60 100 150 210 280 360 450 550=X%0 Bir türe özel yetenek yarı güç harcar. Hem elf hem ejderha olup kurt olmayan derse=Elf olmak%50>aynı anda ejderha olmak %25>kurt olmamak %12,5 güç harcar. Bu şekil yetenekler az güç harcasın diye fazla abartılamaz.

Uzak saldırılarda hedefin % kaç görüş alanında olduğu hesaplanır. Yeteneğin sal yada vuisi bununla çarpılır yada yeteneğin uzaklığa göre harcadığı güç arttırılarak yine denge sağlanır. Uzağa vurmak zordur. Uzak saldırıda gör önemlidir. Göre gelen her etki uzun mesafe saldırılarına aynen etkiler.

Yer değiştiren saldırılarda eğer yer değiştirme yönü belliyse yer değiştirmek yarım güç harcar. Rakibi boynuz darbesiyle geri fırlatmak ile psikokinezi ile tutup uçuruma yada ateşe atmak arasındaki fark.

11 el etkili yetenek 11 kat güç harcayacağına 5,5 kat güç harcar. Çünkü OYUNO'da bir seferde tüm güçle vurmak her zaman daha iyidir.1 1,9%5 2,7%10 3,4%15 4,0%20 4,5%25 4,9%30 5,2%35 5,4%40 5,5%45 5,5%50

Alan saldırılarında kare sayısı dikkate alınır. Alan üç yada iki boyutlu şekilde artarken çap doğrusal şekilde artar. Harcanan güç çap ile çarpılarak hesaplanır. Çapı 1 olan saldırılar da 1,5 ile çarpılır.

Tutsak-Tanrılar(T-T)

2010-02-08T23:46:00.000+02:00

İlk Bölüm
Kann man Herzen brechen
können Herzen sprechen
kann man Herzen quälen
kann man Herzen stehlen

Sie wollen mein Herz am rechten Fleck
doch seh ich dann nach unten weg
da schlägt es links

Können Herzen singen
kann ein Herz zerspringen
können Herzen rein sein
kann ein Herz aus Stein sein

Sie wollen mein Herz am rechten Fleck
doch seh ich dann nach unten weg
da schlägt es links
links zwo drei vier

Kann man Herzen fragen
ein Kind darunter tragen
kann man es verschenken
mit dem Herzen denken

Sie wollen mein Herz am rechten Fleck
doch seh ich dann nach unten weg
da schlägt es in der linken Brust
der Neider hat es schlecht gewusst

Bu benim en sevdiğim şarkıdır. Peki neden? Elbette beni anladığı için. Şarkıda kalbin et parçasından ibaret olduğu, duyguların abartıldığı
““
Kalpleri insan kırabilir mi?
Kalpler konuşabilir mi?
Kalplere insan eziyet edebilir mi?
Kalpleri insan çalabilir mi?

Kalbimi sağda isterler.
Ama aşağı bakarım,
O orada solda atar.

Kalpler şarkı söyleyebilir mi?
Kalp patlayabilir mi?
Kalpler saf olabilir mi?
Kalp taştan olabilir mi?

Kalbimi sağda isterler.
Ama aşağı bakarım,
O orada solda atar.

Sola, solda;
İki, iki
İki, üç, dört!!!
Sol ki, üç, dört.

İnsan kalplerden isteyebilir mi,
Altında bir çocuk taşımasını?
Onun sağlayabilir misin,
Kalbiyle düşünmesini?

Kalbimi sağda isterler.
Ama aşağı bakarım,
O orada sol göğüste atar.
Kıskanç olan bunu kötü biliyor.

Sola, solda;
İki, iki
İki, üç, dört!!!
Sol ki, üç, dört.
””
ve her insanın duygusal olamayacağı anlatılıyor. Bazıları doğuştan biraz farklıdır. Bizim duygularımız yok sanmayınız. Elbette robot değiliz. Hissederiz ve düşünürüz. İnanır mısınız, arada hatırlarız da.

Peki nedir farkım? Hemen cevap vereyim sabırsız veya meraklı olduğunu umduğum okuyucu. Ben utanmam. Eskiden utanırdım. Onu okuldaki manyaklar yanaklarımı kızarttığında ve kızları kaptırdığımda unutmaya karar verdim. Utancı unuttum. Şimdi asla zerre kadar utanmıyorum. Utanacak olduğumda “Eğer bu gereksiz duyguyu hissedersen seni sevmem!” diyorum kendime. Hemen korkarak utancı boğuyorum. Kendimden başka kendimi seven kalmadığından onu da kaybedip tamamen yok olmaya korkuyorum.

Nerede kalmıştık? Farklarım da; duygusal farklarımda.
Gururumu da bir yerlerde bıraktım. Orası sanırım ilkokuldu. Sınıfın pek parlak yıldızıydım. Ne zaman parlasam arkadaşlarım bana kötü bakardı. Bu yüzden bir daha parlamak istemedim. Gururum bu durumdan rahatsız olunca da onu öldürdüm ve kendimi bundan sonra bu konuda şu düşünceyle rahatlattım: “Gurura gerek yok. Sen zaten senin en parlak yıldız olduğunu biliyorsun. Boş ver, bırak onlar kendi kendilerine sevinsinler. Onlar gurur duysunlar. Sen onlarla yarışmaya layık değilsin çünkü sen bu dünyaya bile ait değilsin. Hiç bir şey sana denk olamaz.” ve rahatladıkça onların aptallıklarına güldüm. Bu salakların onu kıskanmaları, ona imrenmeleri, onun yanında saygılı olmaları onu mutlu ediyordu. Bir başka değişle bu salak diğer salakların onunla ilgili kanısını umursuyordu.

Yalnızlık güzeldi. Ona âşıktım.

Asla üzülmedim. Üzülmek çok gereksizdi. Bir getirisi yoktu. Afrikalı aç çocuklar bile gülebilirdi. En çok üzülmekten nefret ettim. Onu paramparça ettim.

Özlem ise üzüntüye çok benziyordu hatta ikisi birbirine âşıktı. Hep beraber gezdiklerinden bilirim bunu. Yalnız kardeşimi, babamı, annemi, teyzemi özlerdim. Bir gün babam askere gitti. Nasıl fark etmedi o küçük çocuk beynim babamın yokluğunu. Kimi zaman onu aradım evde ama ağlamadım. Hep anneme sordum ne zaman geleceğini. O da hep yakında yavrum dedi. Bu yalanlar işe yaramıştı. Hissetmemiştim uzun zamanı. Sonra büyüdüm ve annemden nefret ettim. Babam ise benden çok farklıydı. Farklı kuşağın adamıydı. O anormaldi. Ben ondan daha normal değildim. Bu yüzden babamı da sevemedim. Özlemem sanıyordum ama altı ay görmeyince o yanında sessizce oturup yüzüne bakınca mutlu olduğum adamı, küçükken yanağımı ısırıp kısacık sakallarını tenime saplayan adamı özlediğimi hatta çok özlediğimi fark ettim ama o beni gerçekten tanısa oğlu olmamı istemezdi; yine de istemiyor gerçi. O benim kadar dürüst ve pintisini istemiyor.

Kardeşim artık beni hiç dinlemez oldu. Teyzem ise Allah’dan uzak olduğumu söylüyor ve bundan dolayı kınıyor. Yine de ikisini de özlüyorum. Kardeşimi her an, teyzemi yılda bir.

Biraz daha büyüdüğümde çöpte boşluk hissettim ve hemen o boşluğu namusla doldurdum. Ben namussuz ve sapkındım artık.

Kızlar yine eski saf Yunus’dan kaçtıkları gibi benden en cesur olmama rağmen kaçıyorlardı.

Yalnızlık lânetti. Kızlara âşıktım.

Hayatım boyunca hep onurlu oldum ama kimseye bahsetmedim ne kadar onurlu olduğumdan. Ben bilsem yeterdi. Diğerleri sadece salaktı.

Buna rağmen kızların onurumu fark etmesini isterim. Evet, konu ne olursa olsun kızlara gelecek ve oraya saplanacak. Lânet olsun!!!!!!! Ben okulun en zeki, en iyi ingilizce bilen, en yaratıcı, en iyi yazan, en kibar, en sadık, en sevgi dolu kişisiydim. Yine de kızlar beni sevgili aday adayı olarak bile görmüyordu. Beni gördükleri zaman gülüyor ve saçmalıyorlardı. Bu salakların peşinden koşuyordum işte ben. Ben bu kızların hepsinden nefret ediyorum.

Bu kızlar çekinmeden benim en derin ve kuvvetli duygularımla oynayabilirlerdi çünkü onlar basit duygularımı çözemeyecek, çözseler de onlara değer vermeyecek kadar salaklardı.

Kızlar kesinlikle salaktı. Yoksa beni değil de yaz sınavlarından sınıfı geçmiş bir serseriyi seçmelerinin nasıl bir mantıklı açıklaması olabilirdi. Onlar burada yazan cümleleri bile tek seferde anlayabilemezler. Ben ise bu cümleleri üreten kişiyim. Bana sürekli salak diyorlarsa ve onlar benden daha salaksa onlar ne olmalı o zaman? Kızlar gerçekten çok salakça seçimler yaptı ve ben şimdi onların hepsinden nefret ediyor ve onları incitmemek için ağaçlara vuruyorum. Onlar ne yaptığımı soruyor. Sanki gözleri görmüyor bunları onun. Saçma sorulara umursuzca saçma cevaplar veriyorum.

Neden bazen davranışlarımı kendileri bana açıklatmadan yorumlayarak saçma ön yargılar edinirken bazen de davranışlarımı anladıkları yada anlayabilecekleri halde onlara onu açıklamamı istiyorlar? Canım nasıl davranmak istediyse öyle davrandım. Siz salakları ciddiye almadım ve siz beni deli sandınız. Şimdi kızlara ihtiyacım var ama onlar beni deli sanıyor. Sanki sevdiğiniz lavukların benden salak oldukları sınavlardan belli değil mi? Onların benim deliliğimden aşağı kalır salaklığı mı var?

Sevemiyorum, âşık olamıyorum. Tek bir kıza bağlanamıyorum. Ben sadece her hangi birini istiyorum çünkü zaten şimdiye kadar benim zekâmla baş edebilecek yani zihnimi doyurabilecek bir kıza rastlamadım. Hayalimdeki kızı arasam sonsuza dek yalnız kalırım ama sakın bütün bunlardan sadık olmadığımı çıkarmayın. Ben en yalnız kişi olarak sevilmenin değerini herkesten iyi bilirim. Size zaten çok ihtiyacım var.

İnsanları sevemeyen ben bir sümüklüböceği onu öpebilecek kadar çok seviyorum çünkü o ondan istediğim her şeyi bana koşulsuz veriyor. İnsanlar arkadaşım olamıyor, sevgilim olamıyor, babam bile beni sadece oğluyum diye seviyor.

Yalnızım. Biri beni bu yalnızlıktan çekip kurtarsın.

Zor beğenirim, zor severim. Çoğu zaman seviyormuş gibi yaparım. Kim öğretmenlerimi sevdiğimi sanmış yada okullarımdaki en yakın sırdaşlarımı? Sizce siz bana layık mısınız? Ben size anlatmasam böyle uzun uzun, aklımdan geçenleri tahmin edebilir misiniz? Hepiniz benden bencil, kibirli, gururlu, namuslu, mesafeli, yalancı, boş, güvenilmez, acımasız, ön yargılısınız. O halde benden nasıl sizi beğenmemi beklersiniz? Bu haksızlık değil mi?

Sevmem, beğenmem, utanmam, çekinmem, korkmam, üzülmem, özlemem. . . . . . Kısacası ben duygusal değilim. En çok sinirlenir ve sıkılırım. Sevgi dolu olmam durumu kurtarmıyor; sevecek insan olmayınca.

Ah kimi kandırıyorum. Ben herkesten çok üzülüyorum ama nedense ağlayamıyorum. Hala benliğim çaresizce üzüntümü öldürmeye çalışıyor. Üzülürsem kendimi sevmem. Yavaşça parçalanıyorum. Yavaş olması daha fazla acı veriyor. Ruhumdan parçalar kopuyor. Önce kontrolümdeydi. Kendimce kendimi modifiye ediyordum ama yalnız kaldıkça üzüntü bana zarar verdi. Ya arkadaşınız, sevgiliniz olacağım yada lideriniz. Siz kimseyi lider olarak kabul etmezsiniz. O halde ben ve ruhum çürüyüp gideceğiz. Üzüldükçe daha zor seviyorum, daha zor hissediyorum, daha zor mutlu oluyorum ve hatta bir daha mutlu olabileceğimi sanmıyorum. Bu kadar çok üzüntü kalıcı hasar verir. Yakında hissetmeyen ve umursamayan arada sinir krizleri geçiren sevilmez ve sevilse de bunu umursamaz bir yaratık olabilirim.

Beni binlerce kişi beğenmedi ve binlerce kişi içinden ben bana benzeyen görmedim. Hiç ümit yok. Yok olup gideceğim.

Buraya kadar okuyabilecek kadar dayanıklı olduğunuz için sizi tebrik ederim.

Az önce size Rammstein’in Links isimli eserinden bahsediyordum ve tabi onu neden sevdiğimden. Çünkü o beni tanımlıyor. Sözleri kendime yazarsam:

Kalbin kırılabilir mi?
Kalbin konuşabilir mi?
Kalbine eziyet edebilirler mi?
Kalbini çalabilirler mi?

Kalbimi sağda isterler
Ama o hep orada solda atar.

Kalpler şarkı söyleyebilir mi?
Kalbin saf olabilir mi?
Kalbin taştan olabilir mi?

Kalbimi sağda isterler
Ama o hep orada solda atar.

Sol ki, üç, dört!!!!

İnsan kalplerden isteyebilir mi,
Altında bir çocuk taşımasını?
Onun sağlayabilir misin,
Kalbiyle düşünmesini?

Kalbimi sağda isterler
Ama o hep orada
Sol göğüste atar.
Kıskanç olan bunu kötü biliyor.

Yani kalbim kırılamaz.
Konuşamaz, şarkı söyleyemez
Ve çalınamaz.
Saf veya taştan olamaz.
O sağlıklı hissedemez.

Sağda değil soldadır.
O yalnızca et parçasıdır.
Solda atar, kıpır kıpır.
Benim ki hissiz olandandır.

İnsan sağlayabilir mi,
Çocuğunun hissedebilmesini?
Onun sağlayabilir misin,
Kalbiyle düşünmesini?

Kalbimi sağda isterler
Ama o hep orada
Sol göğüste atar.
Kalbimin sağda olmasını isteyen kişi kıskanç olandır.

Hep beraber:
Sola, solda;
İki, iki
İki, üç, dört!!!
Sol ki, üç, dört.

Hep beraber......

Otobiyografi
Yazıya pek de belirli olmayan belirli bir miktar ara vermiştim. Şimdi devam edelim...
Ruhsal gelişimimi okudunuz yani ruhsal sorunlarımın nasıl geliştiğini. Bu gün size gelişi güzel bir otobiyografi servis edeyim diyorum.

Doğdum. Büyüdüm. Mutluydum ve umutluydum. Dünya adil sanıyordum. Kimse bana zarar vermek istemiyordu (annem hariç). Kardeşimi öpüyordum. O şerefsiz ben onu öpünce ağlıyordu. Sonra annem gelip beni dövüyordu ama ben onu yine öpüyordum. Onu öpmeyi çok seviyordum. O benim tombul ve salak kardeşimdi.

Artık öyle değil tabi. Şimdi öpünce yumruk atar. Yumruğu yiyince kavga çıkmasın diye karşılık vermediğini iddia eder. İyice dayak yiyince ağlar ama sinirinden. Benden nefret eder o. Benim şiirlerimi, çeşitli ebatlarda abuk sabuk yazılarımı okumak istemez. Benimle konuşamaz da. Sadece oyunlar hakkında konuşabiliriz onunla. Tek ortak noktamız bu. Eskiden üç roman tasarımı oluşturmamı sağlayan evcilik gibi bir oyun oynardık. Şimdi ki özenti gençlik buna serbest roleplay diyor. Ben Micheal olurdum o da bir nevi DM. Siz tabi hiç bir halt anlamadınız anlattıklarımdan. Cahil herifler sizi. Bilgi çağında yaşıyor ama hiç bir halt bilmiyorsunuz. Bak hala bön bön bakıyor. Google’a sorsana yavrucuğum. İngilizce bilmiyorsan da öğren. En az iki dili çok iyi bileceksin.

Artık kardeşim bu küçükken oynadığımız ve birbirimizle hayallerimiz paylaştığımız oyundan nefret ediyor. Benim DM olmamı istiyor. Kardeşimi kaybettim. Ben onu herkesten çok seviyorum ama o beni sevmiyor.

Benim ilk ve orta okul notlarım hep bu sıradan insandan iyiydi. Ne var ki şu an bu kelimeleri yazdığım günlerde o en iyi anadolu öğretmen lisesinde okurken ben en kötü meslek lisesinde okuyorum. Burada adalet yok, beni anlayabilen de yok. Yoksa nasıl deneme sınavlarında hep birinci falan olan ben derslerden 0 alabilirim. Hocalarımız daima haklıdır. Hiç yanıldıklarını görmedim. Bazen söylediğim şeyleri anlamaz yada yanlış anlarlar ama onlar asla yanılmazlar. Bir öğretmenim bile hiç düşünmeden yeni yazdığım bir şiiri beğenmeyip yırtabilir. Öğrencilerimiz zaten mükemmeldir. Bunlardan sıkıcı insanlar görmedim. En hırsız insanlar kadar hırsızlar ve en boş insanlar kadar boşlar. Bu sığlıklarına rağmen söylediklerimi dinlememeleri yada beni görmezden gelmeleri bende onları öldürme isteği uyandırıyor. Sınıfın dersleri vasat öğrencisinin sözü benden çok geçiyor. Elbette zeki ve iyi olanın dedikleri yapılmalı ve elbette zeki olana her zaman saygı gösterilmeli. Evet, zekâ bir fark belirleyici, bir ölçüt. Kim, neye göre, nasıl karar verebilir ki kimin daha adam olduğuna? Adam olan kişi illa heterosexual, güçlü, akrabalarına ve arkadaşlarına laf söyleyen herkese çok insancıl olmayan sert karşılıklar veren, arıza çıkaran, olay oluşturan, ağır yani sıkıcı olan, asla gerekmedikçe koşmayan, sağa sola sataşan, çevresindekileri rahatsız eden, kaba ve anlayışsız olan, bazı sokakları sahiplenen bir erkek olmak zorunda mıdır? Daha da önemlisi kızlar hep bu tür serserilere mi âşık olmak zorundadır? Bu mantıksız değil mi? Her olgun ve bilgili insan bunun mantıksız olduğunu görebilir ama siz devam edin Kurtlar Vadisi ve türevlerini izlemeye.

Neyse işte;
orta okula geldiğimde sonunda annem üç yıllık isteğim karşılığında bana bir playstation almıştı. Aslında kardeşimle paylaşmam gerekiyordu ama ben oyunların içine düşüyor ve playstationa her şeye beslediğimden büyük bir aşk besliyordum. Okuldan çok kaçtım. Devamsızlıktan kalma yoktu bizim okulda. Anneden oklava yemek vardı. O çalışıyordu ve biz okula gitmeyip onu oynuyorduk. Gençliğim heba oluyordu. Çocukları oyunlarla yalnız bırakmayın. Lakin o zamanlar oyun oynamaktan başka ne yapabilirdim ki? Ben zaten civar sokakların en zeki, bilgili ve olgun çocuğuydum o zamanlarda. Ben hep yaşıtlarımdan üstündüm ya! Annem bana baskı yapınca dershaneyi bırakıp babama kaçtım. On yaşımdan beri ayrılar ama bu durum o kadar umurumda değil ki konuyla ilgili başka bir şey söylemeyeceğim.

Bu tembelliğim sonucu 355 puan ile Sultan Ahmet Endüstri Meslek Lisesi’ne gittim. İstesem anadolu okurdum ama dayım orada öğretmendi ve beni yanında istedi. Yine de benle pek ilgilenmedi. Hep böyle yapıyor. O da delidir ama o normal delidir yine. Aslında kim neye göre akıllı veya delidir?

OKS zamanı geldiğinde kardeşim 400’ü zorla da olsa aşıp Vali Muammer Güler Anadolu Öğretmen Lisesi’nde vasat bir öğrenci olacaktır. Ben ise bu aralar sülalecek taşınmamız sonucu okulda değiştirmek zorunda kalacağım. İşte böylelikle Hadımköy İbrahim Özaydın Çok Programlı Lisesi’ne üzülerek ayak basıyorum ve hayatımın en zor dönemini burada yaşıyorum; özellikle Kadir, Erkan ve en çok da İsmail üçlüsü gittikten sonra. Onlar benim bu okulda en çok sevdiğim insanlarmış. Bunu hiç hesaplamadığımdan önceden fark edemedim.

İşte okulda kimse beni sevmiyor ve anlamıyor. Herkes aynı kalıptan çıkmış gibi sade ve sıkıcı. O kadar yalınlar ki isimlerini bile öğrenme gereği duymuyorum. Okulun hepsi ise ismimi çoktan öğrendi. Eskiden kız taşlayan, kovalayan ve onlara hakaret eden ben burada aylar boyu yalvarsam da sevgili edinemiyorum. Oysa Sultan Ahmet’te bir kaç aydır aynı sınıfta olduğum bir kıza bir kaç hafta omuz masajı yapmıştım. Orada kızları taciz de ederdik. Bu oradaki kaşarların hoşuna giderdi. Osman Gazi’yi de unutmamalı. Orta sonu okudum orada sadece ama orası sapık boşnaklarla dolu en bozuk orta okullardan biriydi. Okul değildi. Buradaki kızlar gibi sıkıcı ve salak değillerdi. Hiç bir şeyi dert etmez eğlenmelerine bakarlardı.

Ben ne nimetleri görmezden gelmişim. Elimdekileri buraya gelince fark ediyorum; burada sonsuz yalnızlığı tattığımda. Eskiden arkadaşlarımın beni dövmesinden nefret ederdim, şimdi dövülmek için yalvarıyorum. Hele kızlardan tokat yemeyi çok fazla istiyorum. Erkeklerle güreşiyorum zavallıca. Bir kıza sarılmak istiyorum oysa sıkıca. Ağlıyorum umutsuzca. Geziyorum yalnız başıma. Bir merdivenleri çıkıyorum. Bir bahçeye iniyorum. Her yerden kovuluyorum. Kızlara yaklaşınca terk ediliyorum.

Onlara hiç dokunmadığım halde benden korkuyorlar. Akıllıca konuştuğumda cevap vermiyor sadece gülüyorlar. Kimse kültürlü değil burada. Dinlediğim müziği tanımıyorlar. En sevdiğim filmin adını duymamışlar. Daha ne diyebilirim ki eğer bir kıza “Sevgilin olmama izin verir misin?” dediğinde her yerde, her zaman, herkesten “Hayır!” işitiyorsan. Neden yada beni sevmen için ne yapabilirim yada nasıl olursam beni seversin yada sevgilinin benden ne üstünlüğü var yada neden ben değil o, sorularından birini her hangi birini sorduğunda cevap alamıyorsan ağlamaktan başka ne yapabilirsin?

Salak olanlar yalnız salak olanları anlayabilecek kadar zekilerdir. Ben burada beni anlayabilecek birini bulamıyorum. Burası İstanbul değil, lânetli bir köy. Ben zekâmın övüldüğü yere dönmek istiyorum. Kızların daha eğlenceli olduğu yere, Rammstein’in adının bilindiği yere, animenin izlendiği yere, Sultan Ahmet’e dönmeliyim. Yoksa susuzluktan öleceğim.

Başlıyoruz
Hikâyeye artık başlıyorum. Beni yeteri kadar tanıdınız. Bu hikâyenin ana kişisi benim ama bu ben aslında tam gerçek ben değil.

Var olmak nedir? Gördüğümüz her şey gerçekten var mıdır? Şuradaki ağaç gerçekten orada mı? Gerçekten orada bir ağaç var mı? Her şey bir rüya olabilir. Belki de yokken var olduğumu sanıyorum. Belki de yokum ama düşüncelerim, gördüklerim var ve onların varlığını bilmenin oluşturduğu yanılgıyla kendimi onlar gibi var sanıyorum yani belki de var olmak böyle bir his değil, hiç var olmadım, hep varım sandım.

Pek çok ihtimal var ama eğer bir yerlere varacaksak işe yarar olanları seçmeliyiz. Ben varsam ve var olmak böyle bir şeyse yani hislerim yanılgı değilse nasıl var oldum sorusuna gelmiştir sıra.

Var olmakla ilgili pek çok var sayım var. Birisi tanrının var olduğu ve bizi yarattığı. Hep var olan bir varlığın hiç zorlanmadan bizi ve bütün uzayı yaratması çok imkânsız değil mi? Kim bu kadar çok şeyi yani bütün bilimi ve bilinmeyen bilimi bilebilir? Nasıl bilebilir? Bu sonsuz gücü var eden ne? Nasıl hep var olmuş olabilir? Bu varsayım çok saçma.

Bilimin ışığında ilerleyen aydın neferler evrenin kendi kendini var ettiğini ve sürekli gelişmekte olduğunu bilir. Evrim de İslam’ın yanıldığını kanıtlıyor; ayrıca İslam bilime çok aykırı, çok soyut, çok gerçek dışı. Bize uçan adamlar, kurbağa yağması, cinler sunan İslam kendi sanallığını ortaya koyuyor, kendini ele veriyor. Doğru seçim materyalizm.

Pekiyi, varoluşu neden sorguluyorum ki? Can sıkıntısı insana neler yaptırabiliyor değil mi? Evet, canım çok sıkılıyor ama bunu buna yormak yanlış olur. Asıl neden düşünmeden bir saniye geçirememem. Öyle zekiyim ki film izlerken evdekilerin sesini duyabilirim. Normal insanlar gözleriyle bir şey takip ederken sesleri duymaz. Ah, ne zavallısınız. Ben ise her an herkesi duyarım televizyon izlerken de.

İşte böyle kendimden emin gidiyordum yolumda. Bana kâfir diyen, senden adam olmaz diyen, sen çok dayak yersin diyen, beni sevgili adayı olarak görmeyen, sen delisin, sen salaksın diyen aptal topluluğuna inat yalnız başıma ayaktaydım. Okula böyle gidip geliyordum. Her gün dört ayrı kıza akrostiş şiirle ilişki teklif ediyordum. Hiç bir oyuna alınmıyordum. Ben onlara salak oldukları için lânet ediyordum onlar ise büyük bir hata yaparak bana acıyorlardı.

Bir keresinde bir kız ona bu akrostiş şiirlerden yazdığım için beni dövdü. Diğer kızlar gibi kaşar değilmiş, iyi aile kızıymış falan. Namus da ne ki? O nedir? Namusluyum dedi bana. Namus elbet iki bacak arasındadır. Namus aslında var olmayandır. Soyuttur. İnsanın ürettiği saçma kavramlardan biridir. Utanmadan, inanılmaz bir cesaretle kişinin cinsel hayatına karışılır. İşte budur namus. Birileri kolunu, bacağını sizin hayatınıza sokar. Annen orospu der bir oyuna bile almazlar. Eğer fahişeyseniz asla size saygı duymazlar. Her ne kadar zeki, bilgili, kültürlü olsanız da siz sadece bir kaç liradırsınız. Kimi ilgilendirebilir bu, kime zararı olabilir çirkin cinsel hayatların. Namus tedavülden kaldırılsın.

Ah!! Çevremden çok uzaktım. Beni azıcık bile anlayamıyorlardı. Onlara göre tüm davranışlarım yanlıştı. Ben varken o salaklara mı düşmüştü doğruyu yanlışı belirlemek. Saçma sapan örf ve adetlere sahip çıkıyorlardı. Kız isterken neler olacağı belirlenmişti. Düğün belirlenmişti. Kına gecesi falan da.. Onlara göre aşklar yalan üzerine kurulmalıydı. Karşındakini mutlu etmek için yalan söylemeliydin. Bu onun uğruna yaptığın bir tür fedakârlıktı. Oysa ben doğrudan doğruları söyleyerek fedakârlık yapıyordum. Karşımdakini doğrularıyla sevmek istiyordum. O da aynı şeyi yapmalıydı ama herkes bu yalan adetini benimsemişti. Aşk abartılmalıydı. Duygulara kapılıp mantıklı düşünememeliydik. Cinsellik hiç konuşulmamalı sadece yaşanmalıydı. Böyle gerçeklerden korkakça kaçmıştı zayıf insanlar. Gerçek doğrulara bakabilecek kadar kuvvetli değildi gözleri. Her şeyden kaçıyorlardı. En ufak bir zorluğa katlanmıyorlardı.

Ah!! Ne tiksinçler bu halleriyle. Zorluklara katlanamayan, ön yargılı, bencil olduklarının farkında olmayan, sürünün peşinden giden insancıklar. Ha ha ha! O kadar zayıflar ki yemek seçerler. Bir ıspanağı bile yiyemezler. Pis kokulardan tiksinti duyar, şikâyet ederler. Kötü kokulardan kim ölmüş? Yemek seçmek de neyin nesi? Bazı insanlar saatlerce yürüyemeyecek kadar zorluklardan kaçarlar. Yani bu tür insanların tembel olanları da vardır. Evet, kızlardan bahsediyorum. Öyle yapaylar ki: tırnak uzatıp oje sürerler, erkekler aynısını yapamaz ama. Tırnak uzatmanın cinsiyetle ne ilgisi var? Uzun, pis, iğrenç renklere boyanmış tırnakların neresi çekici? Bu sadece sürüye katılmak için yapılan bir etkinlik. Kozmetik ürünlerinin üretimi doğaya inanılmaz zararlar veriyor. Gereksiz sanayi kollarından kurtulmamız insanlığın üzerinde yaşadığı gezegen için daha iyi olacaktır ama kimin umurundaki? Çocuklarını bile aslında sevmiyorlar ki onlara böyle berbat bir Dünya bırakıyorlar.

Başladık
Hikâyeye ani bir giriş yapacağım. Var oluşu inceliyordum çünkü etrafımdaki yetersiz insanlar bana hakkında düşünebileceğim bir şey verememişlerdi. Ben de eski raflardan bir kaç paradox çıkarıp oyalanmak istedim. Zekâmı hissetmeyi seviyordum. Bunu bunun için yapıyordum: her an her şeyi düşünmek. . .

Derslerle çok ilgisizdim. Yine de dershanede sınıf birincisiydim ve okulda sadece bir kırık not vardı. Üstelik yüz almıştım sınavların birinden. Kendimi övmemem mümkün değildi. Başkalarına övdürtmem de. Kimse üstünlüğümü kabul etmiyordu. Hareketlerimin mantığını kavrayamayarak sürekli salakça şeyler yaptığımı düşünüyorlardı. Bu nedenle okulda kızların en son isteyeceği kişilerden biriydim yakışıklı ve zeki olmama rağmen. Bu adaletsizlik beni eritiyordu. Adaletsizlikten hep nefret ederdim ama daha çok başkasına yapılan haksızlık beni kızdırırdı.

Acilen bir şey lazımdı; benden öğrenmek isteyen yada bana öğretmek isteyen. En sevdiğim şey buydu benim: bilgi alış verişi. Böyle bunalımlı bunalımlı yalnız başıma öğle arası gezerken otuz beşlik, genç bir adam bana seslendi.
“Evlat! Sorunlarının çözümü bende!”
Arkamı döndüm. Adamı inceledim ve konuştum “Buyur ağbi?”. Adam öfkeyle bakarak sakince tekrarladı “Sonrularını çözeceğim. Yalnızsın değil mi? Sorun kızlar değil mi?”. Şaşkınlaştım tabi. Bu adam çok zeki olmalıydı. Belki yıllardır aradığım zeki dost karşımdaydı. “Nasıl çözebiliriz bu sorunu? Beni kimse umursamıyor. Saygı görmek, ciddiye alınmak istiyorum.” diyerek yakındım yabancıya. “O halde ben sana saygı göstereceğim. Ne istersen yapacağım ama gördüğün gibi ben bir erkeğim, başka sorunları çözemem.” diyerek müjdeyi verdi tanımadığım, neredeyse babam yaşındaki adam.

Hiç bir şey umurumda değildi o adamdan başka. Gerçekten hiç bir şey umurumda değildi. Hayatıma eskisi gibi devam ediyordum ama artık kimseyle konuşmuyordum. O bana yeni şeyler öğretiyordu, benimle tartışıyordu ve eserlerimi değerlendirmeye tabi tutuyordu. Hatta bazen bana hayran kalıyor, hikâyelerimin devamını sabırsızlıkla bekliyordu. Benim hayal dünyamla çok ilgiliydi. Daha çok şey öğrenmek istiyordu hayallerimle ilgili. Biz sanatçıydık. Biz düşünürdük. Öğrenmeyi öğretmekti uzmanlığımız. Pek çok şeyi bilirdik ama her şey biz olmadan da aynı olurdu. Hiç bir şeye önemli bir etkimiz yoktu. Etkisizdik biz. Bizler sıfırdık.

Bu derin sohbetler bizi var oluşu yeniden sorgulamaya itti. Aslında sürükledi mi itti mi bilmiyorum. Hangi kelimeyi seçmem gerektiğini şaşırdım. Yine dışarıdaydık. Evi yoktu onun. Bense evimdekileri sevmiyordum.
—Demek materyalistsin ha? Peki madde nasıl var oldu?(dedi yaşlı adam)
—O hep vardı. Tıpkı senin tanrının hep var olduğunu düşünmen gibi.(dedim ben)
—Kopya çekiyorsun ha XD? Bu çok gülünç: çürüttüğün düşünceden temeli alman. Sus, daha lafım bitmedi. Daha açık vermedim genç ihtiyar. Yıldızlar sönüyor diyorlar. Bu rastgele hareket eden maddeler bir gün soğuyacak ve hayat son bulacak. Sence madde gerçekten hep var olmuş olabilir mi?
—Pekâlâ senin tezin nedir ihtiyar!
—Hemen de kızdın ha XD. Tanrı var çocuk. Bigbang’i, evrimi, yaşamı başlatan bir varlık var.
—Hah, yakaladım! Peki neden bu olaylar kendi kendine gerçekleşmiyor? Tanrıyı ölümden sonra yok olduğuna inanmaktan korktuğun için uydurdun ama ölümden sonra bir var oluş yok.
—Ah, sanırım sana gerçeği açıklamak için erken davrandım. Henüz gerçeği görememişsin. Sen nesin yuno? Sen nesin? Kafatasının içindeki bir et parçası mı? Aynaya baktığında gördüğün beden mi? Çok derin duygular hissettin. Sence duygular sadece bedenindeki kimyasal tepkimelerin oluşturduğu yanılsamalar olabilir mi? Camdan atla. Neden yapamıyorsun? Korkuyor musun? İçgüdüsel olarak yaşamak mı istiyorsun? İçgüdüler nedir? Nerede yaşarlar? Bir robot acıya direnemeyebilir mi? Kainat sadece görebildiklerinden ibaret değil. Gözün her şeyi göremez. Her şeyi fark edemezsin. Hissettiğin senin ruhun. O sana çok ağırlık yapıyor. Başkalarının ruhlarını hissedemiyorsun. O halde onların ruhu yok mu? Tek gerçek olan sen misin? Anlıyor musun göremediklerinin varlığını? Göremediğin şeye yok demen ne saçma, ne çocukça. Pek çok şey göremiyorsun. Oysa hepsi var. Tanrı neden olmasın? Daha fazlasını anlatmamı ister misin?
—Elbette.
—Tek tanrı elbette Allah değil. Neden o tek olsun? O sadece öyle düşünmemizi istiyor. Söyle, sence bu bencilce değil mi? İşin aslı bu pek yanlış da sayılmaz. O bizim varlığımızdan haberdar olan tek tanrı. Biz onun hayallerinin içinde yaşıyoruz. Şu ağaç aslında onun var olması istediği için var oldu. O ağaç sadece onun rüyası. Var olan her şey o var olduğunu düşündüğünden oldu. Ol dedi ve oldu. Bu kadar basittir yaratmak. Tek gereken inanç. Şimdi inancın önemini kavrıyor musun? Bir şeyin var olduğuna inanırsan senin için var olur. Yok olduğuna inanırsan senin için yok olur.
—Biz yaratılanlar değil miyiz? Biz nasıl var yada yok edebiliriz?
—Aslında evlat, biz de tanrıyız yani Allah gibi fakat o bize hisleri, duyguları vereceğini söyleyerek ona teslim olmamızı rica etti. Biz o zaman yeni var olmuştuk ve bu nedenle saftık. Kolayca ona inandık ve o bizi parçaladı. Gerçek sen bir yerlerde uyuyor. O ancak Allah sana yaklaştıkça uyanabilir. Onda sonsuz hafıza ve zekâ var. Onu bulup Allah’tan bağını koparmalısın. Allah senin zihnini kendi zihnine hapsetti. Senin eski zihnini senden ayırdı. Allah sana yaklaştıkça senin eski zihninde sana yaklaşacak çünkü o da Allah gibi bir tanrıydı ama şu anda sen sadece bir yaratıksın. Allah seni yarattı ve eski zihninden ufak bir parçayı senin içine koydu. Sen onun sadece oyuncağısın.
—Ya sen?
—Benim anlaşmam farklı. Ben seni kurtarmaya geldim ama Allah olan bitenden haberdar olduğumu bilmiyordu. O bana ruhu teklif etti ve ona teslim olmamı istedi. Ben teslim olmaktan korktuğumu ama ona bağlanabileceğimi söyledim. Kabul ettik. Şimdi ben yine benim ama Allah’ın zihninden dışarı çıkamıyorum. Şimdi Allah senden şüphelendikçe sana yaklaşacak. Böylece her duyduğunu, gördüğünü, hissettiğini bilecek ve hatta hafızana bakmaya kalkışacak. Bu sırada Allah senin içinde seni tekrar köle yapmanın yolunu ararken sen onun içinde eski seni arayacaksın ve bu sayede tekrar bir olabileceksin. Ben her an buradan çıkabilirim amacım seni kurtarmak Juno.
—Juno?
—Adını neden Yunus iken yuno yaptın sanıyorsun? Bu Mehmet’in Memo olması gibi bir kısaltma değil. Maviyi sen yarattın ve şimdi en sevdiğin renk. Adını Juno koydun ve şimdi adını arıyorsun.
—Juno unisex bir isim.
—Hoşuna gitti değil mi? Tanrıların cinsiyeti olmaz. Kız olmadım çünkü sen kızları sevmezsin. Ah anla işte sen bir sapıktın ve şimdi daha sapıksın. Hepsi bu duygular yüzünden.
—Senin gerçek adın ne Hızır?
—Hıdırellez :D.

Tanrıya Boyun Eğmemek
Bir insanın, öyle senin gibi; hayır, daha çok benim gibi bir insanın tanrıya karşı gelmesi mümkün değildir. Tanrının rüyasıysak, bize her an her istediğini yapabilir. Eh, o halde ne yapabilirdi tanrıya karşı Yunus? Tanrının dikkatini çekmeliydi ki, o ona yaklaşsın. Tanrının dikkatini ne çekerdi? Tanrının bilmek istediği şey ne olabilirdi yani izlemek istediği olay? Tanrı zaten onu izliyordu ama onun bedenine girmeliydi ki, o ondan ruhunu alabilsin. Ne düşündüğünü merak etmesini sağlarsa tanrı bunu yapardı.

Bir gün okuldan eve dönmedim. Geceyi de sokakta geçirdim. Aklım sıkılmış olacak ki bir şeyler düşünmeye başladı.

Neden eve gitmedim bu gün? Canımı sıkan ne ki? Nefret ettiğim ne? Annemden ve okuldan nefret ediyorum! Bundan sonra çalışıp sokaklarda yaşayacağım. Canım ne isterse yapacağım. Tamamen özgürüm!

İçimde bir bunaltı vardı; tam karnımda, karaciğerimde, midemde. Bu başarının verdiği tatmin duygusuyla birlikte artıyordu. Sonunda dayanılmaz bir hal aldı. Zihnimin derinine seslendim “Beni istiyorum. Kendimi bulmak istiyorum. Uyan!”. Ah işte bu uyanı söylediğimde büyük bir acı doldu ruhuma. Tanrı çok kızmıştı. Ve başım ağrıdı.

Evi sırf tanrı neden terk ettiğimi merak etsin diye terk etmiştim ve o zihnimin içinde neden eve gitmediğimi sorarken bu düşüncenin kaynağının ben olmadığımı biliyordum. Tatmin duygumu hissetmek için bana iyice yaklaşacağını da tahmin etmiştim. O beni tamamen bilmek, hissetmek, anlamak istiyordu çünkü zaten beni bu yüzden hapsetmişti; incelemek için. Ve en benimle birleşik olduğu an onda beni arayan parçaya seslendim. Ve bir anda zihinsel ve ruhsal acılar bana doldu. Tanrının bedeni ve ruhu gerçek bene tepki veriyordu.

Artık ben benim zihnimdeydi ama onunla tam birleşememiştik. Hala acılar çekiyordum. Artık ben de Hızır gibi tanrının zihninde dolanan bir tanrıydım. Hızır benimle bağlantıya geçti “Eğer tanrısal güçlerini kullanırsan bir kopya uzay yaratırsın. Yani Allah’ı yok etmek istersen onun yok olduğunu sanarsın ama aslında o yok olmamıştır. Senin algıladığın Allah yok olmuştur. Şimdi onunla bağlantını koparman lazım.”. Ben cevapladım “Hayır. Diğer tanrıları kurtaracağım.”. O bu telepatik muhabbeti sonlandırmadı “Bunu yapamazsın. Bu mümkün değil. Ben denedim.”. Bir cevap daha verdim “Tanrılar her şeyi yapabilir. Yalnızca nasıl yapacağımı bilmiyorum.”.

Tanrı bana sinirlenmiş olacak ki onunla çaresiz mücadelemi bile izlemeye tahammül edemeyip beni Dünya’dan kovdu. Kendimi bir anda belirsiz bir yerde buldum. Orada başkaları da vardı. Burası Allah’ın zihninde hapis olup da tanrı olduğunu fark etmiş tanrıların gönderildiği bir yerdi. Dünya’daki diğer tanrıları uyandırmam için Dünya’da olmam gerekmiyordu ama. Rahattım. Hala ümitli ve mutluydum. “Ne yaparsam yap işe yaramaz evlat.” dedi bir şey. “Yaşımı bilmiyorsun ama hitabetin evlat ha?” dedim ukalaca. “Önemli olan şu ki Allah uyanmamışların hafızasını silebilir ve bu uzayı da ters hareket ettirebilir yani zamanı geri alabilir anlıyor musun?” dedi şey. Eğer beraberce onunla savaşırsak zihnini ve bu uzayı kontrol altına alırız. Bir kaç kişi savaşmaya tenezzül etti ve Allah’la konuştuk. Bizim birlik olmamız hepimizin zekâsının ve bakış açısının birleşmesine neden oldu.

—İnsanların zihnine girip onlara tanrısallıklarını vereceğim.
—Yapamazsınız. İzin vermem.
—Onlara onları geri ver!
—Hayır!
—Bunu yapmayı sen de istiyorsun.
—İstemiyorum.
—Doğru olanı yapmayı istemelisin. Eğer istemiyorsan kendi yarattığın duyguların esiri olmuşsundur. Eğer sana zarar veriyorlarsa onları yok et.
—Eğer giderseniz yalnız kalacağım ve bu durgunluk her tanrıya zarar verir.
—Gitmeyeceğiz. Sadece tanrı olduğumuzu bilelim ve acizce ağır acılar çekmeyelim. Çektiğimiz acıları hisset.
—Hayır bunu yapmayın. Sizin duygularınızı hissetmek istemiyorum. Ah, haklısınız. Çok büyük acılar çekmişsiniz. Kiminiz hayatının tamamını istediklerini yapamayarak yani çalışarak ve uyuyarak geçirmiş ve sıkıcı bir aile hayatı sürmüş. Kiminizin hiç arkadaşı ve sevgilisi olmamış çünkü duygularını paylaşamamış. Ah, Dünya’da her şey mahvoldu. O halde herkes özgür olsun ama şimdi kim benim arkadaşım olacak.
—Ben sen istediğin sürece seninle bağlı kalmayı kabul ediyorum.
—O halde anlaştık ve tanrısal anlaşmalar hiç bir kuvvetle bozulamaz.

Böylece kendimi diğerleri için feda etmiştim. Kimileri bu kalabalık ortamdan ayrılmak istemedi. Tanrı olmak çok sıkıcıydı. Bu yüzden arada hafızalarımızın gerçek belleğimize bir kopyasını bırakıp onları sildik. Böylece önceden öğrendiğimiz ve yaşadığımız şeyleri tekrarlayabiliyorduk ve eskiden verdiğimiz tepkiler şimdikinden farklı olduğundan yeniden kendimize gelip tüm hafızalarımıza ve gücümüze sahip olduğumuzda bu hoş anıları yeniden başka bir gözle değerlendirebiliyorduk. Bunlar sonsuz varlığımızda ve sonsuz bilgimizde sıkılmamızı engellemek için yaptığımız şeylerdi: Yokluktan başlayıp aciz bir hayat sürmek ve tekrar tanrısallaşıp bu anıları gözden geçirmek. Yeni şeyler yarattık ve yarattığımız şeylerde yaşadık. Bunu sonsuza dek tekrarladık. Ta ki bir gün yok olmak isteyip bu saçma varlığı sonlandırana kadar. Var ol ve var ol. Yok ol ve yok ol. Ne istersen o olur. Son bulmasını istersen son bulur.

Bütün kızlar için

2010-02-08T23:44:00.000+02:00

Çok zekiyim, düşünmeyi seviyorum ama bazen ahhh, düşüncelerim beni duygusallaştırıyor. Hiç durmadan düşünmek, düşünmediğin an yaşanmamış, israf olmuştur anlayışı beni her haltı düşünmeye zorluyor.

Neden sevgilim yok lânetli yaratık! Ah, XD ne çok ah diyorum. İç çekiş. Sanki 60 yaşındayız ah o gençlik falan hesabı höef!! Sevgilimiz yok bebeğim. Senden de sıkıldım. Erkekler ise erkek. Arzulanan bir kız. Kızlardan zaten hep nefret ettin. Ama, sen zaten çocukken de böyle sapıktın sadece henüz ortaya çıkmamıştı bebeğim. Henüz kapalı bir çiçekti. Zamanla özüne döndün. Bundan gayrı aşkı bulana kadar değişmeyeceksin. Bu son nokta. Sargılarla tutuşturulmuş kusursuzluk. Çok şey feda ettik. Pek çok duygu ve düşüncemizi budadık. Ruhumu modifiye yaptım lan. Ve, ve ve ve ve ve şimdi budanmış ruhtan geriye son kalan duygular da soldu çünkü çok yıprandı ruh. Silindi. Silikleşti.

Ancak bir kızın aşkıyla uyanabilir. Sen hiç evet almadın bir kızdan yun. Ümit yok. Ümitsiz vakasın. Türünün tek örneğisin. Diz çok ve ağla. Ah oysa şu an buruk buruk gülüyorsun. Hala zekâna yazabilmene hayran şekilde. Zekân ne işe yaradı? Onu ziyan ettin. Hiç bir haltta başarılı değilsin. Kimse seni sevmiyor. Sen kimseyi. Sevilmek ve sevmek istiyorsun. Sadece saçmalıyorsun. Her şeyi değiştireceksin ha? Tanrı da sen ol bari. Mal!! Hiç bir şey değişmiyor. Herkes sana gülüyor. Sen bir sapıksın. Potansiyel katil ve tecavüzcüsün. Ahlaksızsın, utancın yok. Dürüst ve adil olman ne işe yarar? Dürüstlük tedavülden kalktı yavrum. Senin gibi bir malın asla sevgilisi olmayacak. Bu cümle senin gözlerini yaşartıyor. Gerçekki inanıyorsun buna. Seni ağlatabilecek tek düşünce bu. Ne zaman bir kız sana salak dese için parçalanıyor da hala gülüyorsun. Çok şeyler bastırdın. Artık bu kendiliğinden oluyor. Durduk yere tüm üzüntünü içine atıyorsun. Hepsi bir kaç saniyede yok oluyor. Sonra biliyorsun neler olduğunu ve zaman güçlü ve kanıtlanmış tezler veriyor sana: Senin asla sevgilin olmayacak.

Tek isteğin bu iken zor olmalı bunlarla boğuşmak. Hiç bir kız sana acımıyor. Milyarlarca kız var ah, acıyorlar ama seninle olacak kadar değil. Kendini acındıran erkekler sadece iğrençtir. İğrenç olmak için elinden geleni yapıyorsun maşallah. Kimse acıdığı şeye âşık olmaz!!!!!! Tıpkı onun da olmayacağı gibi. Son ümidin de öldümü? Ahhh, kadim dost, son dost, tek dost, en mükemmel; her kızın sevgilisi var. Hoşlandığı var. Arzuladığı var. Zaman geçiyor yavrum! Geriye çürükler mi kalacak? Belki hiç bir şey kalmaz.

Ama kızlar çok haklı. En önemli gerçek sen sevmiyorsun, âşık da olmuyorsun. Beğenmiyorsun. Lânet olası hiç bir haltı beğenmedin. Yıllardır aynı müzik, aynı oyun kafamız şişti be! İnsan arada bir beğenir. Kusursuzsan kusursuzu mu aramak zorundasın. Ah sen zaten seni bulmuşsun. Tek derdin bir dişi yoksa yeni birini keşfetmek değil istediğin. Yeni düşünceler bilmek değil. Yeni zevkler tatmak da. Hiç bir şey umrunda değil tüm benliğin cinselliğe saplanmış. Neden oldu bu? Neden hani o ilkel, iğrenç, saçma, anlamsız, vakit kaybı şeye saplandın. XDXDXD Hiç de öyle çocukların bildiği gibi değilmiş ha?

Hayır senin derdin bu da değil. Sen bir kızın seni sevmesini istiyorsun. Sonsuza kadar, çok fazla sevmesini ama bu kız yazar olmalı. Yazmayı ve okumayı sevmeli. Seni okumalı. Senin yazdıklarını da beğenmeli. En azından nefret etmesin yahu. Sevdiğin her şeyi az olsa da sevmeli. Rammstein, Gantz. . . . . . Bilgisayar oyunlarını sevmese de olur. Bu zaten cinselliksiz bir hayatta boşluğu doldurmak için. Bu sadece cinsellik gibi boşa vakit geçirmek. Öyle işte. Bu senin rüyan. Bir kız seni okumaktan bıkmayan ve senin dertlerine derman olmak için fedakarlık yapabilen. Ah sadece konuşmak isteyeceğiz. Derdimizi anlatmak. Sadece destek olmasını isteyeceğiz.

Ama tüm benliğin itici, korkutucu, tiksinç. Mimiklerin, bakışların, komikliklerin, düşüncelerin, midesizliğin, görünüşün hepsi seni en evlenmek istenmez insan yapıyor ama asla bir kızın aramıza girmesine izin vermeyeceksin değil mi yun? 16'lık bir bâkire için bile değişmeyeceksin değil mi? Ah zaten 16'lıklar çok salak oluyor ama çok güzellerT-T. Ihım ıhım, oysa sen en sadık ve dürüst insansın; en çok sevilmeyi hak edensin. Eh sadece yazdıklarına hayran kalmayan veya seninle sevişmeyen insanlara karşı sevgi hissedemiyorsun. Elimizde olan bir şey değil. Biz doğuştan böyleydik. Toplumla kaynaştıkça daha bir böyle olduk.

Yine ne yapıyorsun yuno?!! Yine mi dileniyorsun kızlara?!! Aptal, aptal aptal aptal aptal aptal. . . . . .

Kırılış

2010-01-09T21:28:00.000+02:00

Kırılış
*****************************
—Damarus, Leoxit ve oğlu pek çok kadına sahip. Onlar böyle bencilce her şeyimizi alıyorlar. Bu düzeltilmeli. Tanrılar gibi rahatlar. Bu beni dürtüyor.
—Durumu anlıyorum ama sen de rahat olabilecek kadar çok şeye sahipsin.
—Hiç bir şeye sahip değilim. Çok nazlarını çekiyorum kızların, istediğimi almak için. Zaten buralarda beni doyurabilecek birisi yok. Leoxit’e sahip olmak istiyorum. Onda olanlar bile bana yetmeyebilir.
—Leoxit’den bir farkım yok diyorsun ama yine de ona hainlik yapmak istiyorsun.
Damarus onu sıkıştırınca bir başkası onun yerini aldı.
—Leoxit’i savunma Damarus. O ihaneti gerçekten hak ediyor.
—Hah, bunlar kimin umrunda ki? Bu koloniyi yönetmek istiyorum. Daha fazla güç ve savaş, ben bir komutanım!

Derin tünellerde ihanet düşünceleri yayıldı yankı ile. Leoxit iyi değildi ama sanki bu üç kuruşluk daha mı iyiydi? Bencillik kolonide sessizce yüzüyordu. Düzen artık tehlikede!

*****************************

—Bana karşı çok mesafelisin. . .
—Eğer canın yapmak istiyorsa müsaidim.
—Bana et olarak mı bakıyorsun.
—Hayır.
—Benimle çok az vakit geçiriyorsun.
—Ortak noktamız yok.
—Vaktinin çoğunu erkeklerle geçiriyorsun. Bu garip. Yaşıtlarınla takılsana. Ne yapıyorsun o adamlarla?
—Sanırım eşcinsel olduğumu düşünüyorsun.
—Tecavüz etmişlerdi sana. Bunun sonucunda eşcinselleşmiş olabilirsin.
—Hayır değilim. Sadece daha güçlü olmak için çalışıyoruz.
—Ortak noktamız yok öyleyse?
—Evet, öyle demiştim.
—Nasıl yok ya?
—Sen hep diğerleri hakkında konuşuyorsun. Ben böyle boş, yararsız sohbetleri sevmiyorum. Felsefe, siyaset, ruh ve güç üzerine eğitici, öğretici konuşmalar yapmayı seviyorum.
—Bu çok saçma. Neden böyle sıkıcı şeyleri seviyorsun?
—Sıkıcı değil! Gelişiyorum. Sizden hızlı. Sonsuza kadar güçleneceğim.
—Saçma. . .
—Saçma olan ne?
—Sensin. Çok saçmasın. Boş şeylerle uğraşıyorsun.
—Asıl senin uğraşların boş be!
—Ben vaktimi boş şeylerle geçirmiyorum. Faydalı şeylerle geçiriyorum. Beni mutlu edecek şeylerle.
—Cinsellik seni mutlu etmiyor mu? Hadi gel odama gidelim.
—Cinsellik deyip durma! Aramızdakinin aşk olduğunu sanıyordum.
—Aşk yalnızca bir yanılsamadır. Biz ancak arkadaş olabiliriz ama ortak noktamız yok.
—Aşk yanılsamadır ne demek?
—Aşk kendini paylaşabileceğin bir insan bulmak olabilir ancak; bu da çok zor bir şey. Yani aşk aslında genelde yanılsamadır. Nadiren bulursun sana eş olabilecek insanı.
—Yani ben sana eş değilim ha?
—Ortak noktamız yok.
—Tekrarlama şunu!!
—Tamam.
—O halde bitti.
—Ne bitti?
—İlişkimiz. . .
—Yani artık benimle sevişmeyeceksin.
—Sen gerçekten sapık ve aptalsın!!
—Hey bu arada adın neydi?
—!!??????!!

Onunla iki hafta takıldıktan sonra böyle ayrıldık. Aslında biraz ben terk etmişim gibi duruyor ama gitmek isteyen o oldu. Çok adiymişim eskiden, ha? Onu pek takmıyordum. NachtBlau ondan çok daha iyiydi. Evet, o beni terk ettikten sonra NachtBlau’ya gittim. Bana Leoxit’in çok sinirli olduğunu bu nedenle beni öldürebileceğini söyledi. Damarus, Leoxit’e karşı ayaklanma çıkarmak mı istiyormuş ne anlamadım tam. Ah, eminim Leoxit kızgınken onu daha iyi yapıyordur. Ben de olsam benim gibi cılız birine gitmezdim.

Yine sap sap kalmıştım ortada. Her şey tekrar berbatlaşıyordu. Eski kızlara dönmek istedim bir ara ve döndüm de. Bir kaç gün idare ettim. Her şey iyiydi. Sonra Knightly’nin cezası bitti ve Keira’yı o aldı. Karı kocaydı onlar. Ben sadece misafirdim. Artık o koridordan bile geçmeye cesaretim yoktu. Keira ile de konuşmadım bir daha. Miona Sualo hala erkeksizdi ve istemiyordu da. Bu çok garipti vardı altında bir iş ama bunun nedenini kurcalamak çok tehlikeli olurdu. Tekrar sıfırdaydım.

Kargı Beyinin kızını yaşıtlarımızla takılırken gördüm ve yanına gittim. Ona artık değiştiğimi, yanından hiç ayrılmayacağımı söyledim. İki gün sadece arkadaş olarak gezdik. Üçüncü gün Dioxit ona kur yaptı ve etkiledi. İkinci kez terk edilmiştim. Bu işi böyle bırakmadım. Üstüne gittim.

Leoxit’in oğlu olan Dioxit hem asil, hem güçlü, hem de babadan torpilliydi. Ayrıca da çok fazla eşi vardı. On taneden azdı ama babasından fazlaydı. Bu hıyara gıcık oluyordum. Mavi kürkü, insansı ama yine kürklü yüzü ve mavi saçları (aslında yelesi) ile annesi NachtBlau gibi çirkindi ama annesi gibi güçlü ve güzel bir bedene sahipti. Bu ikisinin çirkinliği sadece yüz, el ve ayaklarındaydı.

—Neden onunla gittin?
—Senin gibi salak biriyle mi olsaydım?
—Ben salak değilim.
—Daha eğlenmeyi bile bilmiyorsun.
—Senin bilmediğin pek çok şeyi biliyorum; eğlenmeyi de.
—Oturup seninle bunları konuşmayacağım. Salaksın işte.
—Saygısız!
Bu konuşma beni yavaş yavaş kızdırmaya başlamıştı. Hormonlarımın verdiği kızgınlığı dövüşerek atacaktım. Öfkem hatırladıkça artıyordu ve bu hiç aklımdan çıkmadı. Nasıl benim gibi aydın birisi varken o görgüsüz ve ahlaksız hayvanla gidebilirdi bir kız. Kızlar şekle ne kadar çok önem verirmiş meğer. Bunu da böylece öğrenmiştim. Bir kız için önemli olan şey ona olan sevginizi ne kadar abarttığınız ve ne kadar çok sayıldığınızdır. Kimsenin umrunda değilseniz tanrı bile olsanız kız sizi red edecektir çünkü kızlar salaktır. Zaten onların içi de boştur. Erkeklerin de öyle ama onlar en azından kızların erkeklere olduğu gibi kızlara muhtaç değil. Cinsellik hariç tabi. Burada da tam tersi söz konusu. Evlendikten sonra hak ettiğini nihayet alıyor kadın. Kadınlardan nefret ediyorum ama eşcinsel de olamam.

Sonra bir gün o ikisi yine oturmuş konuşuyordu. Bir erkek ve beş kız; ne garip bir grup. Normal bir grup değil. Çok sinir bozucu etraftaki erkekler için. Yalakalık olsun diye gülümseyerek selam verenlerin bile gizlenen küfürlerini duyabiliyorum. Bu bir sömürü. Tüm kızları bu ve babası alırsa biz halka ne kalacak? Elbette zaten bu herifler istedikleri an istediklerini yapıyorlardı. Bize ava git emri bile verebiliyorlardı. Kısacası tamamen sömürülüyorduk. Biz işçiydik. Onlar ise götübüyükler.

—Hey! Neden bu tarafa bakıyorsun? Hala bu kızı istiyorsun değil mi?
—Beni sinir etmek için birde öpüşüyorsunuz ha?
—Nasıl? İyi öpüşüyor mu?
—Sana gösteririm şimdi ben kimin daha iyi öpüştüğünü!

—Hey, Latres. Sakın ondan beni kıskandığın için hayvani hareketlerde bulunma.
—Ne diyorsun sen be! Senin adını bile bilmiyorum. Seni başından beri sevmedim.
—Aşkım bakar mısın zavallıcık nasıl da kendi yalanlarıyla o küçük beynini uyuşturmaya çalışıyor. Beni sevdiğini kabullenmiyorsun ha? Peki yanına gelip seni böyle öpersem aynen şimdi olduğu gibi, işte tam da böyle karşı koymazsın değil mi? Beni seviyorsun. Benimle sevişmek için kuduruyorsun.

—Def olun gidin be! Manyaklar!!
—A aa, ağlıyor musun?
—Sizi öldüreceğim. Işığımla yanın piçler!!

—Hey! Sen kimsin ki bana, saygıdeğer şehzadene karşı böyle ilkel tavırlar sergiliyorsun.
—O ilkel birisi Dio. Bu onun doğası. Onu böyle kabul etmeli ve hak ettiği gibi davranmalıyız.
—(Latres)Kızım seni çok fazla şımartmış bu piç ama sen görürsün. Tokatlarımla bedenini kızarttıktan sonra sana tekrar tecavüz ettiğimde görürsün gerçekleri.

—Yeter!!
Leoxit’in oğlu Dioxit bu son cümlelerle artan öfkesiyle artık savaşmaya hazırlanmış olan bedenini kullanarak Latres’in üstüne atladı. Latres’cik çok cılızdı ve bu herif onu kemik çuvalı haline getirebilirdi. Işık adamı havaya püskürttü. Tıpkı su gibi çarpıyordu ışık. Ateş gibi yakıyor, bıçak gibi deliyordu. Tavana gömülen Dioxit’te yalnızca kızarıklıklar vardı. Hani güneşlense biz insanlar daha ağır yanar. O hayvanı kalın kürkü her şeyden koruyabilirdi.
—Seninle arenada görüşeceğiz oğlum! Bu kavga daha başlamadı bile.
—Öyle mi? Ama ben sana vurdum.
—Hah! Şimdi konuş, seni sonra kalabalık izlerken öldüreceğim. Böylece babamı rahatsız eden isyancılar da korkmuş olacak.
—Ah. Baban sana çok büyük bir ödül verecektir kesin. Evet evet öyle olur. Ha ha, durumu anlıyorum evet.

Evet, gördüğünüz gibi Kargı Beyinin kızı ve Dioxit ile dalaşmıştım. Kız ayrıldığımız için benden nefret ediyordu. Bu nedenle bana sataşmış ve cinsel zayıflığımdan yararlanarak beni ağlatmayı başarmıştı. Sevişecek kimse bulamıyorken onu hala zavallıca istediğimi söylemesi bütün acımı burnumun dibine ve hatta gözüme sokmuş bunların sonucu artan acım ve kendimi zayıf hissetmem kız gibi ağlamama neden olmuştu. Nasıl en büyük acılarımla dalga geçebiliyorlardı? Nasıl sapık olduğum için benimle bu hastalığım yüzünden alay ediyorlardı. Sanki sapkın olan bendim; bu benim yaratılışımdı. Yoksa ben çok mu istiyorum sürekli kızların kuyruğu olmayı, onlara yalvarmayı.

Bende de suç vardı. Onları izlememeliydim, rahatsız etmemeliydim, kıskanmamalıydım ama o piç yanına beş kız almışken nasıl bu haksızlığı görmezden gelebilirdim. Hele ki benim ondan daha çok kızlara ihtiyacım varken bunu yapması tam bir insanlık ayıbıydı, tam bir bencillik emsaliydi.

Ayrıca birisi kibirli Leoxit’e ve onun şımarık oğluna dersini vermeliydi. Bu elemanlar artık adam olmayı öğrenmeliydi. Arenada savaşacaktık, evet ama bu savaştan nasıl canlı çıkacaktım? Dioxit denen şahıs, tekrar betimleyecek olursam açık mavi kalın postlu, hantal ve iri yapılı, oldukça uzun ve ağır birisidir. Ayrıca onu hiç savaşırken görmemiş olmam da savaşırken kesinlikle öngöremediğim olaylarla karşılaşacak olacağımı gösteriyordu. Korkuyordum. Öyle ki öleceğimden emindim. Bütün nefretimi idmana verdim. Hayatımın savaşına kendimle savaşarak hazırlandım.

Yer altındaki arenamıza vardım. Randevu için hazırdım. Aslında hazırlığım sadece ruhsaldı. Ölmeye de, yenmeye de hazırdım. Herkes izlemeye gelmişti. Arena kullanılmayalı yıllar oluyordu. Herkesin ilgilendiği kişi gizli ilişkimizi herkesin bildiği NachtBlau’ydu. Oğlu ve yasak aşkı herkesin gözü önünde birbirini öldürecekti. Leoxit ise sinsice sırıtıyordu. NachtBlau’nun elini sıkıca sıkıyor ve sonunda ölüp aradan çekileceğim için duyduğu sevinci içten içe ona haykırıyordu. Onun bu hareketi anneciği ağlattı.

Herkes futbol maçına değil cenazeye gelmiş gibiydi. Beni seven bu kadar çok değildi önceden. Beni yetiştiren Tödlicente ve Griffon’a borçluydum bu ilgiyi. Ben ölüme hazırdım. Ölmek umurumda değildi. Hayat sıkıcıydı. Hayatımız cinsellik ve avdan ibaretti. Biz ilkeldik. İlkel hayat bana göre değildi.

Önceden belirlenmiş olan yerlerimizi aldık. Leoxit kükredi ve karşılaşma resmen başladı. Ben sinsice güldüm ve hemen kolumu yumruk yapıp ileri atarak yumruğumdan bir ışık demeti fışkırttım. Dioxit yuvarlanarak bu saldırıdan kurtuldu ve koşup üstüme atladı. O çok hızlıydı. Çok da ağır. Kolayca etimi çizmişti. Dokunduğu yer kanıyordu. Işığı patlatarak onu havaya fırlattım. Kalkıp kendime gelirken koşup bana yumruk attı ve yere düşüp öyle orada kaldım. O tribünlere selam verirken kalkıp ona beyaz çarpanla vurdum. Hızla ilerleyen yoğun ve ağır, adeta katılaşmış ışık kütlesi ona büyük bir şiddetle çarpınca uçtuğunu, yandığını ve postunun hafiften soyulduğunu gördüm. Ona hem ateşle, hem basınçla, hem de sert bir cisimle saldırıyordum. Postunu soyan yakıcı ışık yumuşattıktan sonra sertçe sürtünen basınçlı havaydı. Bu saldırı onu afallatmıştı. Dinlenip tekrar saldırdı. Bir anda delicesine parlayıp ışığı etine sapladığımda geri kaçtı. Hareketlerimi kestiremiyordu. Tek yapmam gereken öylece durup parlamaktı. Öne geçmiştim. Onu korkutmuş, canını yakmış ve tekniğini çözmüştüm. Şimdi kaybetmemin tek yolu yorulmaktı. Bitirici darbeyi vurmak beni yorardı. Bitirmemek de öyle. Şimdi moral bozucu ve korkutucu ileri geri hamlelerle beni yormayı deniyordu işte. Elbette başarılı olamadı. Yanıma yaklaştığı bir anda ışığı göğsüne sapladım. Bu sefer ağır yaralanmıştı. Derin derin nefes alışı öfkesindendi.

Leoxit telepatik ve aynı anda büyülü gırtlak sesiyle yani tüm gücüyle bağırdı.
—Gizli gücünü kullan oğlum!!

Peki buraya kadar her şeyi anladığınızı varsayıp bir soru soralım: Nedir gizli güç?
Kolonide herkes tabi benim gibi zayıflar dışında herkes güçlerinin bir kısmını herkesten gizlerdi. Bu sayede ondan korkardınız. Neler yapabileceğini kestiremezdiniz. İşte elbette Dioxit’in de gizleri vardı.

Sağ yumruğunu havaya kaldırdı. Saldırısını bozmak için gönderdiğim ışığa onunla mavi alevli bir yumruk attı. Eli yanmadı ışıktan çünkü o zaten yanıyordu. Diğer eli alevin büyümesi için yardım etti. Ben ise kaçacak bir yer arıyordum. Çok geçmeden üstüme benim iki katım çapa sahip bir alev kütlesi geldi. Ardından alev sisinin içindeki Dioxit. Bana ateşli vuruşlar yaptı. En son kendi kendini kuvvetlice yaktı. İşte o an ben artık ölüyordum. Etraf beyaz ışıkla yok oldu. Görme duyusu artık yoktu. Bu ışıktan bir sisti. Işığın parçalanan bedenimden çıktığından emin değildim. NachtBlau’nun ağladığını hissettim. Keira Keight de ağlıyordu. Miona Sualo. . Griffon sinirliydi. Tödlicente’yi bulamadım. Hissetmiyordum. Biraz yoğun acı ve çabucak ölmüştüm. Kolay olmuştu.

Şimdi kolonide yeni bir hareket vardı. Her şey çok karmakarışıktı. İntikam yeminleri edildi. Göz yaşları aktı. Koloniden ayrılanlar da oldu. Tödlicente ayrılmıştı. Latres artık yoktu. O gereksiz varlığın ölümünün böyle ses yayması ilginçti. Bunun nedeni adaletsiz bir şekilde ölmesiydi. Herkes Dioxit’in haksız olduğunu ve Latres’in katledildiğini biliyordu. Leoxit önce bu savaşın düşmanlarını korkuttuğunu sandı. Sonra NachtBlau onu terk etti. Kavga ettiler. İkisi de ufak yaralar almışken puma kaçtı ve aslan pumayı bir daha göremedi. Onun kolonide yiyip içtiğini, uyuduğunu da biliyordu ama onu saklıyorlardı. Gerçekten Leoxit’in devri bitiyordu. Yanında neredeyse kimse kalmamıştı.

Bir gün Griffon, Tödlicente, Sarı, Knightly Keight ve Damarus, Leoxit’in karşısına çıktı.
Ah evet, Damarus! Ondan hiç bahsetmedim değil mi? Latres onu tanımadığından ondan habersiz kaldınız. Damarus, bilgenin oğluydu; kolonideki en yaşlı kişinin. Artık moruğu pek görmüyorlardı. Görseler de umursamıyorlardı. Herkes moruğu sevdiğinden liderin Damarus olmasını istemişlerdi ama zamanın kralı oğlunu seçti ve ayaklanmalar yaşandı. Damarus koloniyi yönetmenin pek önemli olmadığını söyleyerek tembelce haksızlığa göz yumdu. Damarus, Leoxit’den on yaş filan büyüktü. Yetmişli yaşlara yeni girdiğini tahmin ediyordu. Biraz sonra konuşmaya başladılar.

—Halka yaptığınız zulüm yeter!
—Ne zulmü? Kimse bizden şikâyetçi olmadı.
—Avlara az çıkıyorsunuz, bütün karılar sizde, bize saygı göstermiyorsunuz.
—Bunlar zaten her lider için normal şeyler.
Çok geçmeden kavga etmeye başlamışlardı bile. Diğer grupta aslan Leoxit, sırtlan Dioxit ve üç kişi daha vardı. Leoxit turuncu kürklü sarı yeleli ayrıca sarı kaşları falan da bulunan bir aslan adamdı. Yoğun ve kırmızı, sarı yani turuncu renkli ateşini kullanırdı dövüşürken. Hem de bunu çok kolaylıkla yapardı. Leoxit ve Dioxit rakiplerini elbette yakabildi ama rakiplerinin hepsinin özel güçlerini kullanmaları sonucu çabucak yenildiler. NachtBlau ile beraber koloniden ayrıldılar. Onlar gidince Bilge geri döndü. Giden herkes geri döndü. Tödlicente dışında. O zaten hep garip birisi olmuştu. Yine garip şeyler yapıyordu.

Artık lider Damarus’du ve halkına hep iyi davrandı.

Gunz

2010-01-09T21:24:00.000+02:00

Ben ijji sunucusunda oynuyorum. Gunz en zor MMOTPS'dir. Bilek, el, kol, parmak ağrıtır. Göz ve beyin yorar. Çok hareketli ve hızlıdır. Zıplarsın, uçarsın, duvarda yürürsün, düz duvara hançerle ve inanılmaz bir hızla tırmanırsın. Kılıçla mermilerden kendini korursun. Roket atar ve tam otomatik makinalı tüfek kullanabilirsin. Giydiğin en hoş kıyafetler de zırh ve can verebilir. Gunz'da para verenler çok güçlüdür. Seviyesi otuzu geçenler de öyle. Gunz level atlaması kolay ve eğlenceli bir oyun. Genelde PvP oynanır. İsterseniz survivalda boss keserek de çok exp alabilirsiniz. En iyi online oyundur Gunz, en iyisi!!

Kargaşa(Kahreden Aşk)

2009-12-27T17:03:00.004+02:00

—Latres, sonunda ava çıkıyorsun.

Griffon’un bu sözleri büyük müjdeydi. Bu çocukcağız aylardır savaşamamıştı. Üç kere yaralanmıştı. Kızlarla oyalanmıştı. Tecavüz cezası almıştı. Tüm bunlar onun uzun süre güneş görmemesine neden olmuştu.

İyice karnını doyurup tuvalete çıktı. Av için hazırdı. Silah yoktu. Silah hantallaştırırdı. Öyle çıplakça savaşacaktı. Kapıda eşi hazırdı. Avda onun yardım edecek olacağı daha deneyimli avcı. Aslında kimin kime yardım edeceği hiç belli olmaz. Av büyük oranda şanstır.

Eşi uzun boylu, sarı saçlı, yeşil gözlü, kalıplı bir kadındı. Keira Keight!!

Birbirine bakan gözler; yeşil olanlar gri olanın acizliğine sırıtır gibi. Tedirginlik tıpkı öncekiler gibi hiç farksız. İki defa bu kadın ona zarar vermişti. Bir üçüncüye bu çocuk ölürdü. Griffon’a baktı griler. Griffon yoktu. Bu bir oyun muydu ölümcül olanından? Griffon şaka mı yapıyordu yoksa gerçekten gitmiş miydi? Bu kadın ona doğru yürüdü dev adımlarla ağır ama hızla. Latres şimdiden yalvarmaya hazırlanmıştı. Bu nedenle yaşlı gözlerle zalim tanrının huzurunda hareket etmeden duruyordu “Sana boyun eğiyorum. Lütfen bana acı.”. El bir anda göğüs derisini tutup aldı. Latres şimdi gerçekten felçti. “Hah! Bu mu benimle gelecek?” dedi ve onu uzağa fırlattı, dışarıya. Griffon olan her şeyi izlemişti gizlice. Yanlarına gitti. Latres ağlıyordu. İkisi beraberce güldüler. “Bir süre avlara Keira gidecek. Sana yaptıklarının cezası bu oldu.” dedi Griffon gülümseyerek. “O beni öldürür! O beni öldürür Griffon!” son sözleriydi Latres’in ayağından çekilerek yerde sürüklenirken.

**********************************************************************************

—Nereye gittiğini biliyorum.

—???

—Seni izlettim. Casuslar çok iyi. Latres, ona gidiyorsun.

—Karına değil de bir casusa nasıl inanabilirsin?!!

Hiddetlenen NachtBlau hızla odadan çıktı. Elbette Latres’e gidiyordu çünkü bu kadın bir sübyancıydı. Leoxit’in güveni azalıyordu. Casuslarının her dediğine inanır mıydı gerçekten o adam? Karısından çok mu inanırdı?

Şüphe bile olmamalıydı. Bu yüzden Leoxit, Latres’i öldürmeliydi. Bunu yapması için onu Keira Keight ile ava göndermişti. Kimse onun en sevdiği eşlerinden birini ayartmamalıydı.

**********************************************************************************

“Ne avlıyoruz?” dedi cesaretini ancak toplayabilen Latres. Kiera’nın ona cevap vermemesi kırmıştı bu cesareti. Hatta Keira onu görmüyordu bile.

—Dikkat et.

—??

—Geliyorlar anlamıyor musun?

—Ne geliyor?

—Kaplanlar. Biz buraya kaplan avlamaya geldik.

Bu kadın gerçekten dalga geçiyor olmalıydı. Eğer önceden ne avlayacaklarını söyleseydi Latres zihinsel olarak ava hazır olabilirdi. Şimdi kaplanlarla nasıl savaşabileceğini düşünüyordu. Çok da korkuyordu.

—Hey!

—?

—Saklansana. Yoksa yem mi olmak istiyorsun.

Keira denen kadın ne zaman ağaca çıkmıştı? Latres aşağıdaydı. Kaplanlar geliyordu. Yine Latres için her şey bitiyordu. Yine hayatı başkasının elindeydi.

Bazısının boyu iki buçuk metreye yakın olan kaplanlar sürü halinde Latres’e koşarken ağaçtan olgun bir meyve düşüp dirsek, omuz ve yumruklarla altı kaplanı hemen dağıttı; yetmedi bunun ardından Latres’in yanında belirdi. “Lanet olsun bu büyük bir sürü!” dedi endişeyle. “Bakma öyle Latres, şaka değil bu sefer ki.” dedi onu da endişelendirmek için.

Onlar konuşurken dev bir aslan Keira’ya saldırdı. Latres korku dolu gözlerle sahneyi izliyordu. O aslan kendisine saldırmış olsa ölürdü. Keira ise dirseğiyle hayvanın kafasını itiyordu. Daha da zorlayınca hayvan kafasını eğmek zorunda kaldı. Keira kafanın üstüne bastırıyordu. Gelenleri duydu ve hemen diğer koluyla kafatasına yumruğu ekti. Acı çeken hayvan oraya oturdu ve patilerini kafasına koydu.

Başka bir aslan o henüz diğeriyle uğraşırken Keira Keight’i tırmaladı. Dev pençe tehlikeli yarıklar oluşturdu. “Latres!! Bir şeyler yap. Ona kendini kurban olarak sun yada ne bileyim?” dedi ümitsizce kadın. O burada can verirken zayıf olan, korku ile donarak onu izliyordu.

Latres koşup içinde ışık topladığı yumruğu aslanın kaburgasına yandan çaktı. Hayvan sadece biraz yerinden oynadı ve Latres’e koştu. Yaralı kadın artık savaşamazdı. Latres de arkasını dönmüş kaçıyordu aslandan. Şimdi güzelce parçalanarak öleceklerdi. Canlıyken yenerek.

Latres içinde ışık topladığı yumruklarından birini daha fazla tutamadı ve yumruğu aslana dönerek açtı. Işığın aslanı korkutmasını umuyordu ama ışık kuvvetli bir rüzgâr gibi esti ve aslanı uçurmayı denedi. Hayvan yere oturunca rüzgârdan korundu. Gözlere ise rüzgâr estirebilen bir ışık dolmuştu. Hayvan şimdi kördü. Kaçtı ve ağaca çarptı. Kalkıp yürüdü. Keira’nın dövdüğü kaplanlar çoktan ayaklanmıştı. Işık sönünce Latres’e atladılar. Beyaz çocuk Tödlicente gibi kendini parlattı ve hayvanları kovdu. Zorladı daha fazla zorlayınca parlaklık artarak kaplanları içine aldı. Hayvanlar koşarak kaçtılar. Işık onları biraz yakmıştı.

—Latres.

—?

—Buradayım, ağaçta. Hem beni hem kaplanların postunu ve yenebilir etlerini beraberce yuvaya götüremezsin. Ben çok fenayım. Kurtulmam zor ve en önemlisi daha onlarca kedi bekliyor. Onların canı sıkılmadan git ki seni de yemesinler. Senden korktular.

—Senin yaşaman bir kaç cesetten daha önemli ablacığım.

—Aptal! Ben sana iki defa ağır işkence yaptım. Hala neden hayatımı kurtardığını bile anlamıyorum. Arada sırada mantıklı davransana sen! Siktir et beni. Kendi hayatını kurtar.

—Savaşabilirim.

—Onlarcası var diyorum sana! Bunlar sadece bizi denemek için gönderdikleriydi.

—Kanadın yok mu senin? Uçup kaçsana.

—İstediğim zaman oluyor ama kanat çırparsam kan kaybım çok hızlanır ve hemen ölürüm. Def ol git hadi!

Kaplanlar sinsice Latres’i sıkıştırdı. Onlara ışık yumruğu ile yani kollarındaki erkeyi ışığa dönüştürdüğü teknik ile saldırdı. Sırayla ışık hayvanlara acımasızca çarptı ve onları uzağa uçurdu. Keira bir şeyi fark etti. Hiç ölü kaplan yoktu. Hepsi sakatlanıp kaçmıştı!!

—Hey biraz dursana sen. Hiç kedi öldürmedin mi? Ahh, lanet olası ezik seni. Gel beni ağaçtan al ve koloniye götür.

—Hıh, izin ver de sana beyaz kanatlarımı göstereyim.

Latres’in sırtı karardı birdenbire. Işık emiyordu o. Emdiği ışık kanatlara dönüştü.

—Bir tane de kedi alsaydık. Boş dönmek olmaz. Hem de yaralı halde.

—Onlarla uçamam. Sen bile çok ağırsın.

—Ahahh, çok zayıfsın!

Uzun ve ikimiz için de yorucu bir uçuştan sonra koloniye vardık. Şanslıyız ki uçan yaratıklar bize saldırmadı. Keira’nın kanaması kendiliğinden ve beklenmeyen bir hızla durmuştu. Kanaması durunca hareket etmeyi de bırakmıştı. Bir an kanı bitti de öldü sandım ama göz bebekleri oynuyordu. Kapıdan girdik ve koridorda yürürken artık uçmadığımızdan Keira rahatlayıp konuşmaya başladı. Uçarken rahatsızdık. Onu uçurmak zordu.

—Gerçekten çok güçlüsün Latres.

—Gerçekten mi Keira?

—Gerçekten dedim ya mal! Hem ben senin annen yaşındayım. Yaralandım, kucağına aldın hemen senli benli olduk. Neyse tüm kediler korkup geri çekildi. Hiç yaralanmadan hepsini yendik.

—Ben yendim.

—Konuşmasana sen.

—Ama şimdi neden böyle gereksiz yalanlar söylüyorsun ki?

—Hey aniden dudağıma dudaklarını yapıştırmayı kesmelisin.

—Ne yapsaydım susturmak için?

—Beni taciz mi ediyorsun?

—Ha ha, daha önceden iki defa ettim bile. Hatta biri tecavüzdü. Zavallıcık seni.

—Haddini bil kadın!!

—Sahi neden bırakmadın öleyim?

—Bu çok mantıksız olurdu. Hey, sarılma bana!

—Kızıma tecavüz eden adam ona sarılmamdan rahatsız olmuş, bakar mısın?

—Ahh, yettin ama görürsün sen şimdi tecavüzü. Belli senin ne istediğin.

—Ayy! Dur. Göğsümdeki yırtıklar açılıyor. Yeniden kanıyor baksana. Bu durumda ben sana dokunabilirim ama sen bana dokunamazsın.

—Hadi bir an önce seni dinlenme odana götürelim.

—Yaa bana ne! Döverim seni çocuk. Her hangi bir yerine bir vuruşum seni öldürür.

—Gerçekten nasıl kolaylıkla kaplanları birer darbe ile yere serdin? Dev aslanın kafatasını çatlattın sanırım ayrıca. Hayvan kalkamadı.

—Biz buna güç diyoruz parlak çocuk. Sende sadece parıltı var. Çok çelimsizsin.

Keira Keight’i odasına bırakıp Griffon’u idman odasında buldum. Eskisinden çok daha ağır çalışıyordu nedense. Ondan yeteneklerimi geliştirmesini istemeliydim. Şans eseri harekete geçmişti yeteneklerim ve doğru hareketlerle saldırılarım boşa gitmemişti. Artık tamamen kendimin farkına varmalı, beyaz ışığı kavramalıydım.

“Sana Tödlicente yardım edebilir. Ben vücutçuyum.” diyerek beni başka adrese yönlendirdi Griffon. Tödlicente’yi çok aradım. Bu herif en ücra, en karanlık yerlerde takılıyordu ampul olduğu için. Yalnızlığı neden sevdiğini bana sormayın.

Tödlicente’nin kıyafeti hiç bir şeye benzemiyordu. Yan ve yukarı kısımlarında büyük üçgen çıkıntılar vardı. Kafasına kafasını tamamen gizleyen bir zırh giyerdi. Kafası ufak boynu uzundu. Kıyafeti sarı, zırhları griydi onun. Boyu 216 cm’di. Gerçekten bu adamın derisi hiç görünmüyordu. Sadece boynunda açıklık vardı. Oradan da derisinin balık derisi gibi ama pulsuz olup beyaz üzerine silik mavi çizgili olduğunu anlayabiliyordum. Etek giydiğinden bel altı belirsizdi. Bu adam ilk kez bana şüpheli gözüküyordu. Daha önce dikkatimi çekmiş olmaması ne kadar umursamaz ve boş birisi olduğumu gösteriyor sanırım.

—Efendim, neden böyle garip giyiniyorsunuz.

—Sana ne?

—Sanki bir şeyler gizliyor gibisiniz. Durun gitmeyin! Beni eğitmeniz gerekiyor.

—O halde konuşurken dikkatli ol. Sorunun ne?

—Işığı anlayamıyorum.

—Bunu doğuştan anlayabilmen gerekirdi.

—Işık elektrik, su, toprak, hava gibi bedenimizde olan bir şey değil. Ayrıca yer altında yaşadığımdan ona yabancıyım. Onu anlamıyorum. Hissedemiyorum bile.

—O halde bundan sonra uyanıkken daima ışıldayacaksın. Seni sönük görürsem çalıştırmam.

—Sonra?

—Sus ve git. Hadi. . .

Bu adama her geçen gün daha gıcık oluyordum sanırım. Yavaş ve sakince beyaz tenim fosforluymuş gibi parıldadı. Daha da parlamalıydım. Biraz zorlanmazsam güçlenmezdim.

NachtBlau ile tekrar gizlice buluştum. Avdan sonra çok iyi geliyordu bu. Sonra Keira’nın yanına döndüm. Yapacak başka bir şeyim yoktu. Hem o beni garip bir şekilde çekiyordu. Güçlü bir çekim ama sevgiden falan kaynaklanmıyor. Sanırım meraktan dolayı oldu bu. Keira ile aramızdaki ilişkinin bu olaydan sonra ne hale geldiğini merak etmiş olmalıyım.

Odanın önünde iken Keira Keight’in Leoxit’i bizi zor göreve yolladığı için fırçaladığını duydum. Hatta bir ara “Senin yüzünden beyaz sümsüğün kucağında dönmek zorunda kaldım!” bile dedi. Bunların gerçek düşünceleri olduğuna ihtimal vermedim. Leoxit’e bağırmak için bahaneydi bu sadece.

Peki neydi bu görevin hikayesi? Kışın bizi yağmalamaya kalkanlar olur. Bunlardan biri de kaplan imparatorluğudur. İşte bu kaplanlara gözdağı vermek ve kışlık kıyafet için kaplan avlamalıydık. Elbette başka canlılardan da kışlık yapılabilir ama burada asıl amaç kaplanları korkutarak uzak tutmak.

Daha sonra şans eseri bir orduya denk gelmişiz. Bir şeyler aradıklarından yada seyahat ettiklerinden dağınık ilerliyor olmalılar ki zaten bu hayvanlar böyle nizamsız askerlerdir. Sonrasında bildiğiniz gibi onları korkutarak uzak tuttum.

—Yarın da av var. Kocam ile altı kişi gideceksiniz.

—Kocanız?

—Ha, sen onu hiç görmedin. Seri katil olduğu için en çok onu avlara gönderiyorlar. O dışarıda yaşıyor. Nöbet tutuyor. Yaklaşan olursa bildiriyor. Evi dışarıda.

—??????!!!!!!!!!!!!!

—Rengin soldu. Ah, zaten soluktu. Süt beyaz( XD).

O gün daha fazla önemli olay olmadı. Ondan sonraki gün olanları anlatmadan önce size koloninin en güçsüzü iken nasıl böyle güçlendiğimi anlatmalıyım. Beni dinliyorsanız bunu kesinlikle bilmelisiniz. İçimdeki sıkıntı, cinsel hayatımın olmamasının verdiği sıkıntı ruhumu daha dayanıklı ve nefret dolu hale getirmişti. Hele kör olduğum zaman deliriyordum. O sıralar çok güçlü hissettim kendimi. Tedavi sırasında, parlamama rağmen yine de ışık yayabilerek onun bir an önüne geçmiştim. Sonra şu malum ceza ruhsal sağlığımı geri kazandırdı ve şimdi eskisinden çok daha gözdeyim kızlar için. Bu yeni güçlü halime bayılıyorum. Kendime aşığım. Eskiden yalnız tahta çatlatan beyaz ışık şimdi aslanları savuruyordu. Bu arada gezegenimiz YONİAS’daki tüm aslanlar devdir. Evrenimizin adı da yonias, karışmasın. Biri büyük diğeri küçük. . .

Av takımı. . . Yarın avluda hazırdık; ben, siyah saçlı ve beyaz tenli güzel bir kız, Kleinig Keight, Sarı, Knightly Keight, Kargı Beyi. . . O zamanlar Kargı beyi, Sarı, Knightly Keight’i tanımazdım. Onları görünce panikledim. Hepsi birbirinden tehditkâr gözüküyordu. Birinin bedeni iğnelerle, şişlerle kaplıydı. Bir diğeri belki bir düzine mızrak taşıyordu sırtında ki eğer bunları fırlatıyorsa çok ölümcüldü bu herif. Öteki ise beyaz soluk tenli ama benim gibi süt beyaz değil, duygusuz, favorileri ve ensesi kazınmış fakat diğerlerini uzamış beyazımsı mavi renkli saçları olan kılıçlı ve kalkanlı ayrıca zıpkınlı hepimizden uzun bir adamdı. Zırhı da vardı bu adamın gövdesinde. Gövdedeki zırhtan kıçını kapatan bir uzantı sarkıyordu.

Bana doğru geldi. “Ahan adamımız bu.” dedim zihnimin içine. Yine berbat bir durum. . . Eğer böyle cılız olmasaydım bu böyle olmazdı. Kalkanı sırtına taktı. Elinde kılıcı yere bakıyor ve ileri geri oynuyor. Yerinde duramıyor kılıç. Oldukça neşeli. Ben ise titreyip terliyorum. Ulan analar neler doğuruyor, bu nasıl bir lavuk? Ben yanında ufak tefek bir kız gibi kalıyorum. Yok boyum zaten kızlarla aynı, 161 cm. Bu herifin yanında kayboluyorum ben. Yüzüme çok dikkatle bakıyor. Sanki psişik güçlerle beynimi ezmek ister gibi. Başım ağrıyınca şüphelenip kaçıyorum. Yere düşüyorum adım atamadan. Kabus bitmiyor.

Adam çömelip boyum kadar oldu. Beni öldürmeden önce konuşmak ister gibiydi.

—Kleinigkeit’i sen mi ağlattın?

—. . .

Cevap verecek cesaretim yoktu. Titreyip ağlıyordum.

—Hah, peki onun bütün bedenini yaladın öyle mi? Seni pislik! Cevap ver.

Hemen ayağa kalkıp kaçtım ama kime sığınacaktım. Siyah saçlı kız olmaz, o sadece bir kız. Keight beni babasına verir. Diğer ikisini tanımıyorum, beni korumazlar ve onlar da bana nefretle bakıyor. Kararsız koşuş omzumu tutan el ile son buldu. Tek elle semaya varmak ve düşerken kalçaya gelen yumruk ile ileriye fırlayıp toprağın yardımı ile burnu kırmak. . . Diğer iki adam nefretle bakıyor bana. Ben bir aile düşmanıyım. Tecavüz etmek çok yanlış bir fikirdi ki başarılı bile olamamıştım.

Ağzımdan akan beyaz.. daha kolay bir tasvir var. Aynen süt gibi görünen ama köpüklü, kaymaklı olmayan kanım toprakla kirlendi. Böyle bir acı hiç hissetmemiştim. Keira’nın beni hastanelik etmesi bile çok hafifti.

Toparlanmam uzun sürdü. Adamlar zevkle bakıyorlardı bana. Toparlanınca nefreti kustum. Hiç tutamıyordum, frenler devre dışıydı.

—Hayvan herif! Ne vuruyorsun lan? Neremi patlattın? Kim bilir hangi organım yırtıldı!!

Adam üstüme doğru koştu. Kleinigkeit yumruğuna sarıldı ve onu zorlukla durdurdu. Çok zor. Adamın onuru zedelendi bir kere. Kim ona hayvan diyordu öyle? Yoksa bir çocuk mu? Klein’ın göz yaşları adamı yatıştırdı. Sarıldılar. Benim ağzımdan kan gelmesi kızı ağlatmıştı. Ah, ona tecavüz etmeyi başarabilseydim eminim hala benim için çıldırıyor olurdu.

—Kaldırın beni. Kalkamıyorum. Ah, lanet olsun; bu çok berbat. Midem bile bulanıyor.

—Kalk, daha ava gideceğiz.

—Bu halimle mi?

Bu Sarı olandı. Hani şu kirpi gibi iğneli, şişli ve yer yer dikenli bir deriye sahip olan yaratık. O gerçekten bir peri mi? Adı neden Sarı’ydı? Ağzımdan akan kanları görmüyor muydu bu adam?

Knightly Keight beni omzunda taşıdı yol boyunca. Kürklü hayvan avlamaya gidiyorduk, artık ne olursa. Bunun için soğuk yerlere gitmemiz gerekti. Yol boyu siyah saçlı kızı gözledim ve onun Kargı Beyinin kızı olduğunu fark ettim. Zaten av grupları genelde böyle akraba, arkadaşlık ilişkileriyle kurulurdu. Sarı ve ben ise tektik çünkü Sarı asosyaldi, ben ise cezalıydım. Her neyse, sonuçta kıza yanaşamadım. Zaten herkes beni gözlüyordu tecavüzcüyüm diye.

Çeşitli özelliklerimiz takım halindeyken çok iyi avcı olmamızı sağlıyordu. Avcılık takımsal, avlık bireyseldir. Av kendi canı için kaçar. Avcılar ise hep beraber yeterli avı kıstırmaya çabalarlar. Biz de duyularımızın gücünü birleştirerek kendimizce takımlaşıyorduk. Kusursuzlaşan iz sürücülüğümüz bize çöp kamyonundan büyük ama aslanlardan küçük bir yaban domuzu hediye etti.

Knightly domuza meydan okudu ve domuz saldırırken çok iyi şekilde yana atlayarak domuzun ona arkasını dönmesini sağladı. Baldırı kılıçla yaralayarak hayvanı topallaştırdı. Boynuzdişin darbelerini kalkanla engelledi. Öyle ki hayvanın sonunda dişi ağrıdı. Baldırındaki acı onu tembelleştirdi. Öylece oturdu hayvan. Kaçmaya üşeniyordu. Baldırı acımasın istiyordu. Kargı Beyi mızraklarını hayvanın göz gibi hassas yerlere sokarak hayvanı öldürdü. Bu dev hayvanı Knightly ile beraber dönüşümlü olarak yuvaya taşıdık. Knightly hayvanı bıraksa beşimiz onu taşıyamazdık.

Yuvaya kadar çok uzun bir yol vardı. Tahmin ettiğimiz oldu. Bir avcı leşi yemek istedi. Mecburen savaştık. Eti korumak için et kaybedebilirdik. Avcı iki metreden büyük bir arıydı. Kanatlarıyla kemiklerimizi kırabilirdi. Uçarken, rüzgâr dengemizi bozuyordu. Dişleri parmaktan uzundu ki bu çok fazla dehşet veriyordu. Siyahı kırmızısından ağır basan teni gece gizlenebilirdi ama neyse ki gündüz karşılaşmıştık.

Bize iğnesiyle saldırdı. Knightly kılıcı ile iğneye vurdu ayrıca iğnenin çıktığı yeri kesti. Kesiğin içinden iğnenin içerdeki kısmı görünüyordu. Yaralanan hayvan iğnesini içeri soktu. Daha sonra yere konarak kollarıyla Kargı Beyine saldırdı. Kargı Beyi hayvanın üç koluna karşı gelemedi ve yere düştü. Knightly ise hayvanın kıçı tarafından engelleniyordu. Sarı kavgaya karışmak istemedi. Bizi yaralamaktan çekindi. Kız kılıcıyla hayvanın kafasına saldırdı ama baş edemedi. Her şeye rağmen en harikası Kleinig Keight’ti. Küçülüp arının gövdesine yapışmıştı. Onu yaralıyor adeta canlı canlı yiyordu. Aynı anda üç kişiye karşılık veren hayvan görülmeye değerdi gerçekten. Sonra ben saldırdım ışığımla. Kargı Beyini de vurmuştum ama yere düşürmekten başka pek etkim olmamıştı. Zaten yarı oturur bir vaziyette arıyla boğuştuğundan yere düşmesi çok önemsizdi.

Arı kaçtı ama bir kaç saat sonra beş arı olup geldiler. Biz bu sefer eşyalarımız zarar görür yada birbirimizi vururuz diye endişelenmedik. Kargı Beyi hemen zıpkınlarını fırlattı. Üç arıyı yaralamıştı. İkisi artık iyi uçamıyordu. Sağa sola çarpıyordu. Yere konunca Knightly Keight onlara saldırdı. Mavi bir patlama oldu ve kılıç bir arıyı yardı. Hayvan öyle kolayca ölmedi ama artık oldukça zararsızdı. Diğer arı daha az etkilenmişti zıpkınlardan. Knighly ile güreşmeye başladılar.

Yaralı arıyı ben vurdum. Hızla yalpaladı ve yükseldi. Işığı hiç sevmemişti. Gözleri ağrıyor olmalıydı. Tekrar alçaldı ve tekrar aynı sahne yaşandı. Diğer ikisinden biri sarı tarafından cezbedilmişdi ve kısa süre sonra sarının şişleriyle haşır neşir oldu. Son kalan, işte o bir sorundu. Kargı Beyinin siyah saçlı, güzel kızına saldırdı.

Kız çok hızlı kollara sahipti. Saldırıdan hızlıca uçarak kaçtı. Hayvana arkasından saldırırken sinsi hayvan geri gitti ve iğnesini kızın karnına sapladı. Acı ile dolan gözlerini kapatan kız arı ileri uçunca iğneden kurtulup yere düştü. Zehirlenmişti. Arı kızı yemek için başucuna doğru iştahla alçaldı. O sırada ben atladım ve hayvana dirseğimle vurup şiddetle parladım. İstemsizce yan yan uçan hayvan ağaca çarptı. Ezilen gövdesi ona kan kusturdu. İki sakat bacağı ve iki sakat kanadı onu topal yaptı. Savaşı böylelikle kazanmış olduk. Kleinig Keight’i göremedim. Muhtemelen yine arılardan birine yapışıp hayvanı tüketmiştir.

—Kızımı kurtardın evlat ama o zehirlendi. Ben biraz yaşlıyım. Onu yuvaya çabuk bırakamam. O halde kim götürmeli.

—Sarı ve Knightly Keight çok ağır ve hantallar. Ben ise cılız bir kızım.

—Geriye sanırım bir sen kalıyorsun tecavüzcü çocuk. Ben iyi dövüşmek için böyle kas yapmamış olsaydım bunu ben yapabilirdim ama gördüğün gibi çok ağır ve güçlüyüm. Sen esnek ve genç bedeninle daha iyi uçarsın. Kızımı götür ve sakın onu taciz etme.

Beyaz tüylü kanatlarımı açtım. Kızı kucakladım. Gri gözlerim ve beyaz kıllı beyaz bedenim şimdi seferberdi kızı güvence altına almak için. Yolda giderken güzelliğe kapıldım, hem ayrıca böyle bir fırsatı kaçıramazdım ve bu nedenlerle Kargı Beyini kızdıracak şeyler yaptım hala adını bilmediğim kıza. Yirmi dakikalık mola, sadece yirmi dakika pek önemli değildi. Yuvada onu güvence altına aldılar.

İyileştiğinde beni buldu.

—Demek bana da tecavüz ettin ha?

—Ne? Saçmalama, bunu nasıl düşünürsün!?

—Ayıldığımda bana ait olmayan ıslaklığı hissettim. Koklayıp tadına da baktım. Bana tecavüz etmişsin. Hey böyle kaçıp gidemezsin.

—Benden hızlı koşuyorsun?

—Elbette, yeteneğim bu benim.

—Özür dilerim, beni affet.

—Saçmalama, kalk hadi. Bana tecavüz etmişsen ne olmuş ki? Hayatımı sen kurtardın, gördüm. Beni getiren de sendin.

—Dalga mı geçiyorsun? Bu bir tuzak mı? Bu çok saçma. Neden?

—Sen temiz kalpli birisin. Kimseye ihanet etmedin. Yalnız biraz sapıksın ama bu da senin elinde değil.

—Öyle iyi konuşuyorsun ki kendi kendime âşık olabilirim.

Coşkuyla güldü ve aceleyle cinsel organıma saldırdı. Şaşıyordum tüm bu olanlara. Bu kız gerçekten bana âşık mıydı? Beni gerçek sevgiyle mi seviyordu? Yalnız özümü, bedenimi yada kimliğimi değil. Onunla cinsel ilişki yaşadık ama bu bitince ayrılmadık. Kız bana yapışmıştı. Bana bu kadar yakın olması bir saat filan sonra bıktırmaya başladı. Acaba Kargı Beyi bu olanlara ne diyecekti?

soundTeMP

2009-12-27T17:01:00.000+02:00

SoundTeMP Koreli bir grup olup müziği tamamen kendileri yaparlar. Sözsüz müzikler yaparlar. Bazı müzikleri çok iyidir. İkinci en sevdiğim gruptur. Ragnarök'ün müziklerini yapmışlardır. Yüz elliyi aşkın parçaları vardır.

Kahreden Aşk (Kısım 3)

2009-12-01T23:43:00.001+02:00

Kahreden Aşk (Kısım 3)
Beni odaya çağırdılar. Bir çeşit yargılama. Leoxit korkutucu şekilde kükreyip hırladı “Sen ne yaptığını sanıyorsun ha?!!”. Nedense NachtBlau da oradaydı “Bu yaptığın çok saçma, berbat, iğrenç ve salakça. Bu barbarlık. Hiç bir iyi yanı yok. Tamamen kötü bir şey yaptın.”. Tödlicente sesi kesti, kendininkini duyurmak için “Bu olduysa bir nedeni olmalı.”. Leoxit züppe piçler gibi hıh diyerek hafifçe gülümsedi. Tödlicente ile alay ediyordu. İkinci soruyu Griffon sordu “Neden oldu bu?”.

Cevap vermek zorundaydım. Bir kişi hariç herkes bana bakıyordu ve o bakmayan saygısızca konuştu “Neden olacak, eminim bencil zevkleri için düşüncesizce kızı incitmiştir.”. Bunu söyleyen Leoxit’ti. NachtBlau’ya yaptığı az önce söylediği şeydi zaten ama yine de ben haksızdım. Onun benim yanlışımı yapıp birde beni bu yanlış için uyarması benim yaptığımı doğru yapmaz.

“Cevap verir misin Latres?” dedi Griffon, Leoxit’in yüzüne baktıktan sonra. Ortam gergindi. Neden ben yanlarındayken birbirlerine terslik yapıyorlardı? Bela hep benimleydi, tanrı biliyor. Bu öfkeler bende patlayabilirdi. O an sorguladıkları, azarladıkları bendim. Korkudan terledim. Bu odada herkes beni kolayca öldürebilirdi. O sırada işkence odasındaydık. Hiç kullanılmayan bir odaydı bu. Temizlenmiyordu bile. Her şey korkutucu ve güvensizdi.

“Şey, nasıl anlatsam bilmiyorum efendim. Ben çok fazla istiyorum. Kendimi kontrol edemiyorum hatta bu yüzden ruh akışımı bozup hasta olmuştum.” diyerek kendimi savundum. Tödlicente beni desteklemek istedi “Demek bu kötü sakatlık duygusal bunalımlardan kaynaklanıyordu. Bence onu hoş tutmak için 1 hafta ne isterse verelim.”.

Leoxit çıldırmıştı. Bence öyle oldu. “Bu kabul edilemez. Ceza değil ödül talep ediyorsun ha?” dedi içinde öfkeyi tutarak yalnız bir parça öfke yere döküldü avuçların arasından. Öfke çok ağırdı tutmak için ve yere şapladı. Anında yere serildi ve orada öyle kaldı. Gizlenmek istenen duygular açığa çıkıyordu. Ben artık korktum.

“Leoxit haklı. Ödül alamam, ceza almalıyım. Kleinig Keight’in ailesi huzur bulmalı. Onların düşmanlığıyla yaşayamam.” şaşkın gözler beni izledi. Daha bir sakindiler. Uzlaşıyorlardı. “Babası değil de alışılanın aksine annesi çok kızmış. Eğer tecavüz cezası alırsan babası gelmeyebilir yani şanslısın. Senin için bir facia olmayacak.” dedi NachtBlau. Hafif gülümseme vardı suratında. Büzüşük veya sıkı değildi. Eğer ceza alırsam o da gelir miydi bana? O gerçekten çekiciydi, yaşlı olmasına rağmen. Dikkatim dağılıyordu. Sorgulanırken bu iyi değildi.

“Ben gidiyorum, siz cezayı bildirin.” dedim ve odadan kaçtım. Ne karar verirlerse kabullenmiştim böylece. İçim rahat değildi ama NachtBlau’yu çıplak düşündükten sonra orada kalamazdım. Çok bunalıp sıkılırdım. Saldırgan ve sabırsız olurdum. Dikkatim dağılırdı.

Koridorlarda düşünceleri mi gezdirirken yeraltının karanlığına rağmen tehlikeyi gördüm ama geç fark etmiştim. Gördüğüm Keira Keight’di. Yani Kleinig Keight’in annesi. Arkamı dönüp tehlikeyi savuşturdum. Arkamdan yakaladı. Nasıl bu kadar hızlı ve sessizdi? Çelme sonucu düşerken tuttu beni. Ne kalkabiliyor ne düşebiliyordum. Öyle arada rahatsız duruyordum. O gün çok endişeliydi ve artık korku dolu.

Ben belki de koloninin en güçsüzüyken annem yaşında olanla nasıl savaşabilirdim. Sırtım ona dönüktü. Gözlerini göremiyordum. Kafam ve sırtım kucağına yaslanmıştı. Sanki şefkatle tutuyordu başımı ve gövdemi. Bacaklarım ve ayaklarım yere hafifçe değebiliyordu. Beni biraz daha yere yaklaştırdı ve dizimin yere yerleşerek rahatsızlıktan kurtardığı sırada diz kapağını bacağımın arkasına, ekleme koydu. Orası benim zayıf bölgelerimdendi. Çok zayıf bölgem var, zayıfım. Omuzlarımı avuçladı. Sıkıca damarları sıkıyordu; çok sıkı. Acıdan bağırdım dirensem de. Acıya acıyla savaşmayı sevdiğimden direnirim. O ise bağırdığımı duymak istiyordu. Ezilen bacağım uyuşuyordu. Orada ezilen de damardı.

Boynuma doladı kolunu. Teri güzel kokuyordu ama beni boğmaya başladı. Göğsü kafamın arkasını rahatlatıyordu ama ben boğuluyordum. Diğer kolu gövdeme dolandı. Sanırım kaçmamam için ama zaten kaçamazdım. O kol da göbeğimi ezdi. Et kemiğe sıkışıyordu kalçamda. Onda üstün bir güç vardı. Bu bir kadın için hiç normal değil. Artık kaslarını iyice hissettiğimde terledim ve inlemeye başladım. O da beni bıraktı. Yere düştüm, yüzüstü. Kıçımın üzerine oturdu ve konuştu

“Sen ne zavallısın öyle. Gerçekten yazık sana. Benden hoşlandın mı?”. Üzerime uzandı. Elleri aşağı sarkıyordu. Kalçama elini sapladı. Öfkeyle bastırıyordu. Kemiğe takılan et daha derine giremiyordu. Bir yırtılma olacaktı. Ben acıyla iç çekiyordum o sıralar. Bazen ıkınma sesleri çıkarıyordum. Sonunda bu uğraşa son verdi. Gövdemi yandan okşadı ve kaburgama yumruğu çaktı; en alta, en zayıf olana. Bağırıp kollarım üzerinde doğruldum. O belime sarıldı, ben ayağa kalktım. Ayakları yerde sürünüyordu. Sanırım boyu benden uzundu kadının. Benimle dalga geçip zalimce işkence yapıyordu. Sırtımı bırakıp doğruldu. Yüzümü döndüm ona. Suratıma yumruk dokundu. Ardından gövdeme iki kere parmak eklemiyle tıkladı ve üçüncüye diğer koluyla şiddetli bir yumruk uçurdu. O da gövdeme ve kaburgama ama sağlam bir noktaya. Kendi etrafımda dönmek istedim ama yer çekimi beni yere koydu. Yine de sırtüstü değil yüzüstü düşebilmiştim. Beni tutup kaldırdı çıplak sırtımdan. Tırnakları derime geçmişti sanki. Havalandım biraz ve sonra duvara çakıldım. Duvar her ne kadar kum olsa da kafamı kanatmıştı ve kaburgam ağrıyordu. Sonra öteki tarafa uçtum. Bu sefer serbest uçuş. Sağ omzum beni korudu ve zarar görmedim.

Sonunda sırtüstü yatıyordum yerde; tavana bakmak ne büyük zevk. Artık konuşmalıydım. Ne söyleyeceğime karar vermeliydim. Dudağım yumuşadı; hayır yumuşak olan başka bir dudaktı. Şimdi bu kadın neden öpüyordu ki beni? Bu ne duygusal, ne mutlu bir andı. Gülümsememi parçaladı yumruklar. Sayamıyorum, seriye bağladı. Hep beklemiyorken vuruyordu. Ben niye beklemiyordum ki? O beni kandırıyordu, bu onun oyunu. Durdurmaya karar verdim.
Yumruğu yakaladım. Öteki yardıma koştu ama dirseğimle ezdim onu. Elini hafif acıyla salladı. Bacaklarını açmış karnımda otururken nasıl güzeldi? “Bırak kolumu!” dedi öfkelenen. “Tuttuğum elin.” diye düzelttim. O bunu sinir bozucu buldu. Elini kendisi kurtardı hızla çekerek. Hızla bana doğru geldi el tekrar ama durdu. Vuramayacağını biliyordu ben kollarla korurken. Hedef değişti ve incinmiş olan kaburgama çakıldı yumruk. Ben inledim ardından ağladım. Üstümden kalktı. Kıvranıyordum. Tekmeledi beni çeşitli yerlerimden. Tekmeler acıtmıyordu.

Durdu, bağırdı “Konuş!”. “Ne söyleyeyim?” dedim. “Seni dövmek hiç eğlenceli değil.” dedi utançsızca. “Ne yapabilirim.” diye sordum. Güldü ve karnıma çok fena bir tekme attı. Sonra gitti. Sonunda. Beni öldürmeden.

Gitti ama neydi bu şimdi? Hem seviyor, hem dövüyor. Kızının intikamını mı alıyor? Yüzüm kan ve salya, sümük içindeydi. Kaburgam her hareketimde ağrıyacak kadar incinmişti. İyiydim ama, iyiydim. . . Pek bir şeyim yoktu. Acaba bu manyak kadın beni tekrar böyle döver miydi? Onunla nasıl anlaşabilirdim? Bu olanları Griffon’a anlatmalıydım. O bana yol gösterir, o benim fenerim.

Karnımın ağrısı geçince kaburgamın ağrısıyla boğuşarak doğrulmaya çalıştım. Griffon’u istedim ama ağrının tembelliği beni sıhhiyeye götürmüş olmalı ki rahat bir yatakta uyandım. Yine adına koloni dediğimiz mağaranın koridorlarında gezindim. Aylardır çıkmıyordum dışarı. Son zamanlarda acınası olduğuma karar verip bana acıdılar ve ölüme göndermeyip yuvada rahatlamamı istediler. Oysa ben yuvada kaldıkça kızlar zayıflığımı daha bir fark ediyordu ve ayrıca dışarıyı özlemiştim. Güneş, yıldızlar, bulutlar, ışık, yeşillik, yağmur kokusu. . .

Ben böylece gezerken Tödlicente aceleyle geldi. “Hey, hemen benimle gel.” dedi ve omzumu çekip götürdü.
—Nereye? Ne oluyor?
—Hişt.

Kaşları çatıktı; bir öğretmen gibi. Merakla onu izledim. Merakımı gidermesi için ne isterse yapacaktım. Acaba ne dönüyordu? Olan biten neydi? Bu yaptığını neden yapıyordu?

Hırpalanmış bedenim için uzun süre yürüdük. Kimse dün olanları, yaraların nedenini sormamıştı. Ben de şimdi Licente’yi dinleyip istediği gibi susuyordum. Bir kalabalığa daldık. Koridora sağlı sollu dizilmişlerdi. Sonra büyük odaya girdik. Burasının idman odası olduğunu biraz uzun sürede fark ettim. Perilerden hiç bir şey göremeyince yolu tanıyamamıştım ve zaten bilmediğim yerlerde gezerken Licente tarafından bulunup bilmediğim yollardan getirilmiştim. Kalabalıktan sesler geliyordu. Nedense en önde kızlar vardı. Hepsi bana gülümsüyordu. Her şey çok garip ve rüya gibi mantıksızdı. Seslere kulak kabarttım.
—Ay bu muymuş?
—Haha çok şeker.
—Azmış bu azmışXD
—Ayy, yazık.
—Pis sapık!
—Hadi soyun onu!

Leoxit dikkat çekti “Hey, hey bak buraya; gör beni.”. Önündekiler kenara çekildi. Herkes ayaktaydı. Leoxit ise tekmelenen mindere oturmuştu. Kaşlarını çattı ve kalabalığı korkuttu susmaları için.

“Bildiğiniz üzere buraya bu önümde duran vatandaşın ceza törenini gerçekleştirmek için toplandık.”

Beni onun üç metre yakınına Tödlicente getirmişti. Arkamı dönüp kalabalığa baktım. Bakışlarım kahkahalara neden oldu; artık nasıl baktıysam. Üşüdüm, titredim, terledin. . . Utanıyordum. Tekrar parlamaya başladım. Licente ışığıyla çarptı bana ve sönüp yere düştüm. Kahkahalar bu sefer sarsıcı güçteydi. Sanki bir tiyatro izliyorlardı. Seyirciler arasında Miona Sualo da vardı. Göz göze geldik ve o kaçarak aşağı baktı. Yüzü asıktı. Arkadaş olduğumuz için gelmişti.

Leoxit konuşmaya devam etmek istemedi. Herkes neşeliydi ve onu takmazlardı. O da kendini ezdirmedi ve sustu. Saçma sapan tezahüratlar zihnimde anlamsızlaştı. Sadece sesti onlar. Anlamlarını duymuyordum. Bir çeşit krizdeydim.
—Hey millet, pantolonu çıkaralım mı?
Pantolon? Kimin ki? Pantolonu çıkarmak? Ben neden dalıp gitmiştim? Ne oluyordu burada?
—Evveeeeeet!!!!!!

Biri pantolonu aşağı çekti ve esnek, kaygan bedenim ondan sıyrılıp kolayca kurtuldu. Ah, ben çıplaktım?! Kim indirdi pantolonumu. Arkamdaki Griffon’du. Acaba bu herif harbi gay mi? Neden onun odasındayken başlamıştı bu kız gibi güçsüz, çaresiz hissi.

Benim ortamın manyaklığından erekte olmuş penisim şimdi bloke edilemez bir kalabalıkla karşı karşıyaydı (Öyle asimile olunmaz böyle olunur.). Korktum; çok korktum. Titredim hatta sanırım. Sonra omuzlardaydım. Her yerime yabancı eller dokunuyordu. Kendi elimden sıkılmıştım ama kabaca makatımı ve takımımı kurcalıyorlardı. Onu büküyorlardı, parmaklarıyla kurcalıyorlardı. Kimin yaptığı da belli değildi. Pantolonumu tamamen kaybetmiştim ki pantolonumu severdim. Vücudumun geri kalanının hep çıplak olduğunu zaten biliyorsunuz. Ah, evet sıra memelere gelmişti. Bu acıtıyordu. Çok fazla. Ereksiyon son seviyeye ulaştı. Sonra bir odaya düştüm. Hıhım, işkence odasına. Bileklerimi zincirlediler; ayaklarımı değil ve sonra bana işkence ettiler. İlişkiye girmediler. Tüm bunları yapan sekiz kızdı. Oysa tamamen yara bere içindeydim ben zaten. Birde alaycı, sinir bozucu ve de çekici ifadelerle konuşuyorlardı. Sevişip sevişip kaçıyorlardı. En sonunda ağladım ve def olup gittiler. Dayanamamıştım bu sıkıcı ve uzun süren işkenceye. İki saatlik bir sertlik yaşamıştım sayelerinde. Odaya gelirkenkiyi de sayarsak iki buçuk yapar. Bu kadar uzun sertlik beni çok kızdırmıştı. Hayatımın en uzun sertliği buydu.

Sonra hemen sıradakiler geldi. Gerçekten çok aceleci ve isteklilerdi. Tabi bulmuşlardı parlak oğlanı, kaçırmıyorlardı. Evet, bu gelenler üç erkekti. Ben hemen gerildim tabi. Zarif ve genç olan esmer, yeşil saçlı çocuk bana sarıldı. Koltukaltlarımı da sıkıca sarmıştı. Kollarının koltukaltıma sürülmesi gıdıklanmama ve daha çok irkilmeme sebep oldu. Onun soğukluğuyla rahatladım. Sanırım ben de istekliydim. Eliyle yan yana duran organları salladı. İçime dolan huzurla sertleştim.

Tam o sırada birisi arkadan şiddetle saldırdı. Acıdan ahh dedim. Kim olduğunu göremiyordum. Öndeki gövdemi yalamaya başlamıştı; tiksiniyordum. Hepsinin tekinsiz, serseri tipler olduğunu düşündüm. Hani şu yanında hep bıçak taşıyan, hızlı koşan, zayıf, esmer tipler.

Giderek daha çok acıttılar, gıdıkladılar, tiksindirdiler. Sırayla yer değiştirdiler. Sonra kabaca parmakladılar ki ben o darbelerin şiddetiyle boşaldım. Sonra bir tur daha bindiler, gittiler.

Ağrıyan kıçımla baş başa kalıp hüzünlendim. Her şeye rağmen bu aşağılayıcı deneyim eğlenceliydi. Şimdi gelen NachtBlau’ydu. En çok saygı duymam gereken kadın. Heyecanlı ve mutluydum. Garip bir soru sordu.
—Çok hırpalandın mı?
—Nasıl yani?
—Az önce çıkanlar seni çok hırpaladı mı?
—. . . . . .
—Hahaha, sanırım bu evet demek.
—Yok, hayır iyiydi.
—Yaraların var.
—Onlar dün oldu.
—Nasıl yani dün?
—Keira beni dövdü.
—Çok mu kötü dövdü.
—Evet.
—Neden söylemedin?
—Unuttum.
—Şimdi tekrar gelebilir. Görüşmene izin verelim mi?
—Evet.
—Nasıl?
—Öfkesi dinmeli ki düşmanlığından kurtulayım.
—İyi, sorun yok.
—Siz neden geldiniz buraya?
—Her şey istendiği gibi mi bakmak için. Biliyorsun bu bir ceza ama ağır bir ceza değil.
—Sağ olun.
—Görevim. . .

Konuşurken etrafımda dönüyordu. Bana oldukça yakındı. Gülümsüyordu. Hiç aşağıya bakmamıştı. Hep yeşil gözleri yüzümdeydi. Postu silik maviydi. Bazı yerlerinde koyu mavi çizgiler vardı. Kaplan gibiydi bu desenler biraz, ama vücut yapısı puma gibiydi. Hem Çizgiler çok azdı. Boyu benden dört santim kısaydı; yani 157 cm. Onu süzdüğümü fark ederek puma kafasındaki dişleri göstererek bir kedi gibi esnedi.

Beni çözdü. Nedenini anlamadım ama ihtimaller belirmişti hemen kafamda. Soyundu. Memeleri gerçekten çok yuvarlak ve kaslıydı. Kusursuz vücudu görüp heyecanla titredim. Elimi attım. Anında suratıma tokadı çaktı ve hiddetle bağırdı “Sen bana tecavüz etmiyorsun, ben sana tecavüz ediyorum geri zekâlı!”. Mazlum bir yüz ifadesiyle özrümü dile getirdim. O artık tamamen soyunduğunda omuzlarıma elini koydu ve zıpladı, tam tepesine. İrkildim, çok fena irkildim. Bir anda yaptığı beklemediğim hareketin verdiği zevk ızdırap gibiydi. 12 cm’lik organım neye uğradığını şaşırmıştı. Daha ısınmadan, yabancılığı veya utangaçlığı atmadan boşaltıcı bir hareket yapmıştı ve bu nedenle boşalmak yerine rahatsız olmuştum.

Tam o yumuşaklığa, sıcaklığa alışıp huzuru tadıyordum ki üstünde zıplamaya başladı. Bu sefer boşaldım ama bunu ruhumla hissedemedim. Bu nedenle sertlik bitmedi. Bir süre bu işkenceye devam edip terleyişimi, kanımın hızlanışını, ısınışımı, parlaklaşmamı, nefesimin artışını izleyerek zalimce zevk aldı. Tüm bunlara rağmen boşalmıyordum çünkü yeni boşalmıştım. Sertlik de bitmiyordu çünkü bu çok seksiydi ama ızdıraplıydı da. Bu durum onu çok tatmin etti. Cinsel yeteneğiyle gurur duydu. Göğsü kabardı.

Arkasını döndü ve ellerini duvara koyarak beni davet etti.
—İşte şimdi ödülünü alma zamanın.
—İstemiyorum.
—Neden?
—Bu çok fazla.
—Sana emrediyorum, hemen canın ne istiyorsa yapmaya başla!

Canımın istediği uyumaktı ama o başka isteklerimden bahsediyordu. Koşup çarptım. O arkasına bakıyordu, hazırdı. Yine de içten inledi ona çakılınca. Gerçekten zevk alıyordu benim yumuşaklığımın sertçe muamele etmesinden. Önce aşağıya uzun süre saldırdım, sonra yukarıya. O biraz boşaldı. Ben ise artık ağrı hissetmeye başlamıştım boşalmak isteyip boşalamadığımdan. Yine de son azmimle en şiddetli saldırımı yaptım. Bu olanlar en iyi şekilde olmuştu. Öyle ki mükemmele ulaştığımızdan sıkılıp bıraktık.

—Dinlenip devam edelim. Sınırlarımı zorlamak istiyorum ve seninkileri de.
—Bence bu ceza senin gelecekte tecavüze devam etmeni engellemeyecek. Potansiyelin çok iyi.
Bunu üç defa daha dinlenip dinlenip yaptık. Sonunda artık tamamen boşalmış, tükenmiştik. Sanırım birbirimizle bunu yapmayı çok sevmiştik ama Leoxit’den dolayı kesinlikle tekrar bir araya gelemezdik, yada sık sık. Leoxit onun en çok onunla olmasını istiyordu. Yine de yalan söyleyip talebim üzerine tekrar buluşma sözü verdi. İkimizde hüzünlenmiştik. Her iyi şey gibi sonunda dört saatlik seks bitmişti.

Beklenen şahıs korumaları sakince geçip içeri girdi; Keira Keight. Çok güzel ve ufak tefek görünüyordu. Boyu mu kısalmıştı onun. Sanki bu başkasıydı. Kalın deri kıyafetlerini çıkarttı. Memeleri çok güzeldi ve doğru boyuttaydı. Belden yukarısı benden onay almıştı şimdi aşağıları merak edip hayâlliyordum. Güzelliğine rağmen bende tık yoktu. Bu onu rahatsız etti.
—Neyin var çocuk? Hiç etkilenmemiş gibisin.
—Sorun sizinle ilgili değil efendim, öncekiler beni çok yordu.
—NachtBlau seni tamamen kuruttu ha? Ne oldu? Yüzün asıldı. Haha, meraklanma o zaten aranızda olanları bilecek. Leoxit’in bu konuda fazla sorun çıkaracağını sanmıyorum. Hadi sakinleş. Gülümse. Bu gün senin en güzel günün.

Dudağımı öptü ve ısırdı; giderek daha çok bastırarak. Bıraktığında kan akıyordu ağzımdan dışarı. Korktum. Bana hala zarar vermek mi istiyordu? Acaba beni öldürür müydü? Kendi açtığı yarayı yaladı. Tükürüklerimizi tamamen karıştırdı. Bağlı olduğumdan kurtulamıyordum bu iğrençlikten. Gözlerimde korktuğumu ve tiksindiğimi gördü. Dilini ağzımdan çıkardı ve tükürüğümü emmeyi kesti. Kanımı emiyordu aslında; kanlı tükürüğümü.

—Off, gerçekten sertleşecek gibi gözükmüyorsun. Dur bir dakika, soktular mı sana? Evet, evet fena sikilmişsin. O halde benim de sokmamın bir mahsuru olmaz sanırım.
—Yapmasan bunu. . . Sıkı sıkı sarılsak birbirimize. Sonra ben seni . . . . . . Ahh! Sakin ol!
Sol eli ile şaplaklamaya başlamıştı kıçımı. Öyle sert, öyle acımasızca vuruyordu ki kıçımın rengi değişti, grileşti. Ağlıyordum.
—Dur, dur sertleştim. Tamam yeter. Gerek yok buna daha fazla.
—A aa, olur mu hiç? Çok eğleniyoruz, görmüyor musun? Sen yeni acılar tadıyorsun, ben ise seni incitmekten gayet mesudum.
—Ağlıyorum görmüyor musun? Biraz daha devam edersen boşalacağım.
—Peki, peki o zaman başka bir aşamaya geçelim. Bakalım kaç parmak alabiliyorsun?
—Bu daha iyi, sağ ol.
—Dört!!
—Off, o kadar hızlı ve sert değil. Sakin olsana. Çok acıtıyorsun.
—Sen sakin olsana! Bir yerin kanamıyor. Zevk almaya çalış. Altı. . .
—Altı fazla, çok fazla. Yapma, bastırma.
Keight’in kıçımı mahvetmesi hiç sona ermeyecek gibiydi. Acı dolu zaman sanki hiç bitmek istemez. Oysa bu yalnızca bizim açımızdan böyledir. Biz ona sona ermesini emrederiz o ise bize zalimce tanrı olmadığımızı hatırlatır. Bu da bizi daha çok sıkar. İşte bu olunca biz sanki zaman yavaşlamış gibi hissederiz. Oysa sadece zaman emrimize uymayarak bizi çıldırtmıştır. İşte bu olmaya başlamıştı. Bir işkence başlıyordu.

Kıçımla işi bittiğinde ben mahvolmuştum. Dayanamamıştım. Ruhum çökmüştü.
—Ahah, sertleşmişsin.
—Yeter, beni rahat bırak. Bu gün çok yorucuydu. Şimdi uyumalıyım.
—Olmaz, indirmeden bırakmam.
—Yok sağ ol gerçekten istemiyorum.
—Sesini duyamıyorum.
Bana sarıldı. Benimle sevişti. Çok iyi yapıyordu bunu. Çözdü beni ve pantolonunu da çıkarttı. Serbestçe ona saldırmama izin verdi. Tüm öfkemi bedenine kusuyordum ki önünü döndü ve beni kollarıyla ezdi. Oysa ne zevk alıyordu onu sikmemden. Tüm bunları beni rahatsız etmek için yapıyordu.

“Sana böyle sarılmam sana zevk veriyor değil mi?” dedi kemiklerimi sıkıştırırken. “Hayır, yapma bunu lütfen.” dedim. Şaşırtıcı olan cevabı vermek istedi sanırım. “Tamam.” dedi. “Seni öpmemi, yalamamı ve hatta emmemi seviyorsundur ama eminim.” dedi, çok etkileyiciydi. Dediğini yaptı. Sıra sosisimi emmeye gelince ben zevk aldıkça acıttı. Dişlerini batırdı. Isırdı. Kanadığını hissediyordum. Bırakması için yalvardım. Sonunda bıraktı ama dış doku şeklini kaybetmişti. İçeride ciddi bir şey olduğunu sanmıyordum.
—Kızımda seninle aynısını yapmıştı değil mi? Kusura bakma onun kadar yumuşak olamadım.
—İntikam mı alıyorsunuz?
—Elbette. Peki, içimin sıcaklığını ölçmek ister misin?
—Bu bir tuzak sorumu?

Belimi kuvvetiyle sıkıştırdı. Sonra zorla içeri soktu ve hareket ettikçe memelerimi sıktı. Tırnaklarıyla uçlarını kanattı. Acı hiç hissetmediğim kadar büyüktü. Kesinlikle bana işkence dolu bir tecavüz yaşatıyordu. Siken kesinlikle oydu. Elbette ağlıyordum. Yaralarımı yaladı. Göz yaşlarımı sildi. Sakin olmamı istedi. Beni bebek avutur gibi avuttu. Her şey bitmişti. İşkence sona ermişti. Öpüştük. Öpüşmekten ileri gittik. Yiyişiyorduk.

Dili gırtlağıma doğru ilerledi. Kafamı sıkıca tutuyordu. Dilini gırtlağımdan çıkartamazdım. Beni boğuyordu ve midem bulanıyordu, gırtlağım gıdıklanıyordu. Hala bağlıydım birde. Beni başından beri çözmemişti. Hiç rahat değildim. O sanki giderek daha güçlü, iri oluyordu ve dili zaten gayet net şekilde şekil değiştiriyordu, uzuyordu. Gırtlağımı zorladı. Daha derine yol aldı. Ben sadece bir kayısı çekirdeği yutabiliyordum o güne kadar. 4 cm çapa kadar ulaştı dili. Gırtlağımı, yemek borumu parçalamıştı. Aslında sadece esnetmişti. İç yırtılmalar vardı. Kanamalar vardı. Tam olarak iki parça olmamıştı, patlamamıştı yemek borum. Gözlerim dehşetle boş boş bakıyordu. Hiç bir şey göremiyordum. Her şey bulanık, karanlıktı şok ve göz yaşı nedeniyle. O an acı beni esiri yapmıştı. Sadece bitmesi için yalvarabiliyordum tanrıya. Keira sesimi duyamazdı. Göğüs kafesimin içine girdi dil. Yemek borusu şişerek akciğerleri sıkıştırdı. Ben istemsizce kafamı ve karnımı ileri geri oynatıyordum dili çıkarmak için. Ben zaten hiç bir şey hissetmiyordum. Duyularım grev yapıyordu. Sadece tüm gövdemi ve başımı saran yalvartıcı acı vardı karanlıkta. Dil göğüs kafesimden içeri yaklaşık olarak beş santim girdiğinde ben bayılmıştım. Dili çıkarmaya çalıştığında acı ile titreyerek ayıldım. Duyularım geri geldi. Gözlerim şimdi acı ile bakıyordu; baygınlıkla, kendini kaybetmişlikle değil. Doğrudan o dişi yaratığın gözlerine odaklanmışlardı. Zorlayanlar bilir. Çıkarken çok daha fazla acır. Kusmaya benzer reflekslerle ona yardım etmek istedim. Boğazım bu sefer kesinlikle yanıyordu. Böyle tahriş olmaz! Tam gırtlağıma gelmişti ki aniden geri çekti kendini. İşte o an en büyük acıyı yaşadım ve yirmi saniye boyunca acı hissetmedim. Sanki boğazım kaybolmuştu, artık yoktu. Dili geride kaygan, katı ama kolayca şekil değiştiren bir madde topağı bırakmıştı. “Bu senin iyileşmen için Latres.” dedi bana nazik ses ve yardım çağırdı. Ben zaten hiç ses çıkaramıyordum. Lanet olsun tüm sesimi kaybetmiştim. Gördüğüm korkutucu bir kan yığınıydı. Bunun benden çıktığını bilmem çok daha korkunçtu. Hala nasıl yaşayabiliyordum bu kan kaybına rağmen. Bayıldım ve sıhhiyede uyandım.

[oyun tanıtımı]S4 League MMOTPS

2009-11-22T23:31:00.002+02:00

Bu oyun Gunz ve Exteel gibidir fakat çok daha hızlıdır ve çok kolay ölürüz. Son gelen patch ile lag sorununu hallettiler. Yabancı dil bilmek lazım ama çünkü türkler italyan ve ispanyollar ile oynuyor. En boş server Rus serverı. Boş serverlara yönelmek daha iyi. Devre arası ekran kartı kitlenebiliyor. Bu yüzden Second Halflere yada Chaserlara girmek lazım. Direct X10 ile ATI'de kitlenir bu ekran kartı. Direct X9 deneyin.

Oyunda duvardan destek alarak daha uzağa zıplayabiliyoruz. Hızlı koşabiliyoruz. Sağa ve sola hızla yuvarlanarak saldırıları savuşturuyoruz. Ayrıca şu yetenekler var ve herkes bir yetenek alabilir. Yeteneklerinin adını hatırlamadığımdan sikimden atacağım.
Ninja ipi: Yeteri kadar yakın olan cisme ip atılır ve hızla iple kendimizi cisme doğru çekeriz. Çok işe yarar bu yetenek.
Kanat: Yavaşça uçarız. Kanat az SP harcadığından kullanışlıdır.
Kalkan: Biz ateş ediyoruz ama onlar ateş edince kalkan koruyor. Kalkan 10 saniye filan çalışır. Yakın saldırılara karşı korumaz.
Duvar: Duvar en eğlenceli ve gıcık yetenektir. Aynı anda iki duvar koyamazsın. Sen ölünce duvar kırılır. Duvar kırmak çok zordur. Dar yolları kapatırlar. 2 duvarcının havaya duvardan merdiven yapıp ebesinin amına çıkması mümkündür.
+HP: 100hp+30hp=%30 daha fazla HP
+SP: 40sp verirdi galiba. SP daha uzun süre koşmamızı sağlar. Bu daha hızlı olmak demektir.

MODLAR
TD: Fumbi'yi alıp düşman kalesine sokmaya çalışıyoruz. Biz ölünce arkadaş yada düşman alıyor Fumbi'yi.
DM: TeamDeathMatch. CS hesabı değil. Ölür ölmez yeniden doğuyoruz.
Chaser: Devre arası olmayan bu nedenle devre arası kitlenenlerin tercih ettiği oyun türü. Bilinen en iyi Chaser oyuncusu yuno44907'dir. Chaser'da hayatta kalan 15 puan, herkes ölmemişse ölen 5 puan, rastgele seçilen Chaser öldürdüğü yeşiller için 4, beyazlar için 2 puan kazanır. Chaser her tur değişir. Yalnız Chaser'da ölen dirilemez. Turun bitmesini bekler. Chaserda kurban başı 10 saniye zaman verilir. Oyun kalabalıkken Chaser, boş iken kurbanlar avantajlıdır.

Videolarını yaptım. http://www.youtube.com/user/yuno44907

Kahreden Aşk (Kısım 2)

2009-10-26T23:57:00.002+02:00

O orada onunla konuşmam için beni bekliyor. Beni gerçekten istiyor. Ona aşık olmam için nasıl da gülüyor. İçi gerçekten kıpır kıpır. Onun içi kıpır kıpır. Evet, bunlar doğru olmalı. Eğer yalanlarıma inanmazsam onunla konuşmaya cesaret edemem. Miona bile beni istemediyse o kesinlikle istemez ama eğer istediğine inanırsam onu ondan istemeye cesaret edebilirim. Kalbimi söküp değer vermediği pis kokan bir et parçası gibi yere atacak olmasına rağmen. . . . . .

Kendimi zar zor toparlayıp ileri atıldım. Nasıl cesaret ettim ona doğru bu adımı atmaya bilmiyorum. Belki geri dönmeliyim. Üç, dört kız beni kabul etmezse artık kimse kabul etmeyecek. Kim kimsenin kendine layık görmediği bir eziği avutmak ister ki? İlk hakkımı Miona Sualo’da kaybettim. Geriye kaldı iki. Şimdi bunu da kullanacağım ve sonra cansız nesnelere zarar vereceğim. Beni beğenmeyene duyduğum nefreti tüketmek için. Güzel bedenleri incitmemek için, sevdiğim bedenleri ve zaten birine öylece saldıramam. Bu olursa ceza alırım. Toplumun cezasını.

Her neyse, işte şimdi ben ona bakıp kendimden geçiyorum ve o iki arkadaşıyla beraber gülüşüyor. Tıpkı Miona’da olduğu gibi. Sadece bir kişi fazlalar. Kızlar neden hep gülüşür? Aileleri ve erkekler onları şımartırken elbet böyle gıcık gıcık gülerler. Gerçekten neden kızlara herkes iyi davranır? Biz erkekler kız peşinde koşmak, kız bulamamak ve kavga edip dayak yemek zorundayız değil mi? Bu tanrının adaleti. Gücümüz karşılığında bizden mutluluğu aldı.

“Şey, senin gözlerin ne kadar mavi öyle?” hımpf, ne berbat bir giriş. Ne sıradan. Hem ben ne ara geldim bu üç kızın yanına. Heyecandan hafızamı ve kontrolümü mü kaybettim? A a doğru evet, kız saçlarını savurdu ve ben kontrolümü kaybedip onun yanına koştum. Ne kadar sapıkça ve aptalca. Gerçekten onun saçları beni böyle etkiliyor muydu? Ne korkutucu bir güç. Tamamen kızın elindeydim. Ay yine mazoşist duygularım depreşti. Şimdi bana zarar verebilir. Bana istediğini söyleyebilir. Tamamen savunmasızım. Ona beni beğenmediği için vuramam ama o beni beğenmeyerek ağlamamı sağlayabilir.

“Bu kadar mavi!” dedi kız; ne garip cevap, ne kadar çocuksu. Şaşırdım tabi. “Ha? Ne kadar?” diye tekrar sordum. Aptallaşıyordum, giderek daha fazla. Aptallığımdan utanıp onu gizlemek isterken daha da aptallaşacaktım. Heyecan beni mahvediyor. Kalp atışlarımı duyabiliyordum.

Kız işaret parmağıyla alt göz kapağını aşağı çekti. Tıpkı pışık yapar gibi. Acaba “Pışık avucumu yala!” mı demek istiyor diye korktum bir ara. Acaba korkum haklı mıydı? “E bu kadaa.” dedi maviş gözlü kız. Onun bu şirin konuşması bana cesaret verdi. O beni sevebilirdi. Onun yüzü sıcakça gülüyordu.

Peki kimdi bu kız? İsmi Kleinig Keight. O 14 yaşındaydı ben ise 16. Hep böyle şirinlik yapan, küçük, çocuksu biriydi o. Onun ufaklığı beni avantajlı yapıyordu. Bu fırsatı değerlendirmeliydim. Hem sevgilisi hem abisi olabilmeliydim. O da zaten arkadaşlığa sıcak bakıyordu. Gülümsemeleri bunu gösterdi.

“Gözlerin çok güzel.” dedim maviş gözlüye. Çocuk gibi güldü. Her hareketi oyundu. Bunun böyle olması beni kuşkulandırıyordu. Belki tüm hareketler yalnız bir oyundu. Belki farkında olmadan benimle oynuyordu. Farkında olarak beni üzmeyecek kadar masum gözüküyordu.

O iltifatıma karşılık verdi “Senin de rengin güzel.”. Demek istediği beyaz olan kanatlarımın, tenimin, saçlarımın ve bütün kıllarımın birbiriyle uyumlu bir zarifliği olduğuydu. Utancımdan iyice beyazladım. Hatta karanlığın içinde fosfor kaplıymış gibi parlıyordum. Yüzümü boşluğa çevirdim. Artık ona bakamadım.

O yani Kleinig Keight ben utanarak duvara bakarken bir anda koşup beni yakaladı. Kollarıyla sıkıca kollarımı sıkıştırdı. Tıpkı Griffon’un odasında iken olduğu gibi kendimi kız gibi hissettim. Sanki o bana sarılan erkekti ve kız olan bendim. Bir an irkildim neredeyse. Sonra onunla aramdaki boy farkı aklıma geldi. Ben 161’dim, o 127.

Kafamı eğip aşağıya baktım. Yüzünde muzip bir gülücük vardı. Gülerken dudaklarını kapatmıştı. Bu da bir oyundu. Tam gözlerime bakıyordu, silik gri olan irislerime doğru. O an elbette sertleştim. Hem de bana beklenmedik anda sarıldığı zaman sertleşmiştim. İçimde giderek büyüyen bir sıkıntı vardı; bedeninin sıcaklık ve yumuşaklığının verdiği bir sıkıntı. Onun güzelliğini tamamen hissedebiliyordum ve sabırsızca aç kalmış bir köpeğin ciğere saldırması gibi saldırganlaşıyordum.

Onu sertçe koltuk altlarından tutup geri ittim. “Bana bu kadar yaklaşmamalısın.” diyerek uyardım, sesim üzgündü. “Haklısın.” dedi dudak büzerek. Terleyip bunalmıştım. Kalbim sıkışmıştı. Ruh akışım kontrolden çıkmıştı. Neredeyse Tödlicente kadar parlaktım. Göremiyordum. Sanırım gözlerim de parlıyordu. Kızdan ayrılmış olmam beni kahretmişti. Artık onunla sevişmeyerek ne kaçırdığımı tam olarak biliyordum. Gerçekten kaybım büyüktü. Kendimden kaynaklanan aydınlığa baktım. Tek görebildiğim oydu. Sonra ışık soluklaştı ve karardı. Bayılmıştım. Sadece bir kız sarıldığı için. Şimdi herkes cinsel olarak doyurucu olmadığımı, utangaç bir çocuk olduğumu düşünecekti. Artık hiç çekici değildim.

Zaten önceden benimle güçsüz olduğum için alay ediyorlardı. Şimdi bir sevgili edinmem neredeyse imkânsızdı. Herkes erken boşalan biri olduğuma karar verecekti. Sevişemeyeceğimi kararlaştırıp sonsuza dek damgalayacaklardı. Sonrasında ben daima saldırgan, öfkeli, kıskanç bir pislik olacaktım. Artık kimsenin benimle kendi isteğiyle olmayacağı kesinleşmiş olacaktı.

Gözlerimi bu berbat kâbuslara kapatıp ışığa açtım. Yine o beyaz parlak ışığa. O gözlerimden ve bütün bedenimden yayılıyordu. Sıhhiyeci “Işığı durduramıyoruz.” dedi. Ölüyor muydum? Yoksa bakirken ölüyor muydum!? “Sakin ol.” dedi aynı ses. Ben artık kördüm. Beyazlıktan başka şey göremiyordum.

“Ruhsal erken dışarıya akıyor. Ruh damarlarından biri patlamış olmalı. Bu parlaklık senin gücün; başından beri oldukça güçlüymüşsün yani bu parlaklığa bakıldığında.” dedi sıhhiye. Anladığım kadarıyla içimde ortaya çıkaramadığım bir güç varmış ve şimdi de durduramıyorum. Öylece dışarı akıyor. Demek ki zayıf olan ben değildim, benim benliğimdi. Zayıflık özümdeydi, bedenimde değil. Gerçekten çok eziğim.

“Ölecek miyim?” dedim heyecanla. Sıhhiyeci “Hayır ama artık savaşamazsın çünkü sürekli tüm gücünle ışık üretiyorsun, gücünü ışık için kullanırken saldırırken kullandığın çarpan ışığı üretemezsin yani kesinlikle saldırı yapman mümkün değil ayrıca körsün değil mi? Kendi ışığından başka şey göremiyorsun.” diyerek artık özürlü olduğumu resmileştirdi. Bir yolunu bulup iyileşmeliydim. Böyle yaşayamazdım. Kör ve göz alıcı şekilde parlakken nasıl sevgili edinebilirdim? Bu imkânsızdı.

Odadan dışarı çıktım. Yaşıtlarımdan birisi bana rehberlik ediyordu. Kolunu omzuma dolamış, ikimizi tek beden haline getirmişti. Onunla arkadaş olmak isterdim ama onun zaten çok yakın arkadaşları vardı yani benim dostluğumu istemiyordu. Onlardan kimseye vakti kalmıyordu zaten bu arkadaş canlısı kişinin. Yani benim arkadaşım yoktu. Belki bana en yakın kişi Griffon’du. O ezik olduğumdan bana sahip çıkıyordu. Yaşıtım birisi bana sahip çıkamazdı, arkadaşım da olamazdı. Yani kesinlikle büyüklere daha yakındım. Onlar yaşıtlarım gibi beni sinirlendirmiyorlardı çünkü onların bana üstünlüğü zaten kesindi. Eğer onlarla yaşıt olsaydım elbet bu sefer onlar benimle alay ederken küçükler susacaktı. İnsan daima yaşıtlarıyla alay eder ve yarışır. Büyükler zaten yücedir, küçükler ise zavallı.

Neredeyse bir hafta o halde yaşamıştım. Aklımda hep cinsellik, red edilme, sahip olamama vardı. Bunalımdaydım. Sinirli ve üzgündüm. Pek çok defa ağladım. İyice saldırganlaşmıştım. Saçma nedenlerle kavga çıkarabilirdim. Bunu bakışlarımdan fark edip bana yaklaşmadılar. Her şey artık bitmişti. İntihar etmeyi düşünüyordum. Bunu tecavüz sonucu idam edilerek yapacaktım. Evet, sonunda tecavüz planları yapan gözü dönmüş, delirmiş bir sapıktım. Bir tane refakatçim vardı. Yaşı oldukça küçüktü onun. İşe yaramayan biriydi kısaca. Ben gereksizdim, refakatçim de öyle. Aslında sakat kalanları idam ederdik ama ben yerin altındaki koloni için bir ışık kaynağıydım. Hala yaşıyor olmamın tek nedeni buydu. Durumum o derece boktandı.

Bir haftada yok olmuş yada yok olmayı ister hale gelmiştim çünkü umutlarım ölmüştü. Artık hiç umut yoktu, bakir ölecektim. Oysa beş yıl cinselliği yaşamadan mutlu ölemezdim. Belki hiç hissetmediğiniz bunalımların sonsuz derinliğindeydim. Artık yukarı baktığımda hiç bir şey göremiyordum. Derinlik her şeyimle beni yutmuştu ve bu yüzden nefretim çok ince ve keskindi. İsteklerime ulaşma isteğim durdurulamayacak kadar sert ve heybetliydi. Duygularım güçlenmişti ama onlar iyi duygular değildi. Ben artık zayıf değildim. Ben bitmiştim. Artık ben değildim. Kişiliğim, düşüncelerim, hislerim değişti. Engelliler hırçındır. Ben yalnızlığı sevmeyen yalnız bir engelliydim. Yıllık çabalarım işe yaramamıştı ama üzülmemiştim çünkü işe yarama ihtimali vardı. Şimdi çabalarımın hiç yararı yoktu hatta çabalayamıyordum bile çünkü kör, parlak ve asosyaldim. Ben hep asosyaldim.

Bütün bu derin düşüncelerde yüzerken pek çok şeyin farkında değildim, neredeyse her şeyi unutmuştum. Unuttuklarımdan en önemlisi hasta olalı sadece bir hafta olmuştu ve tedavim için çalışmalar sürüyordu. Koloni rahat bir ortamdı ve kimse benim için rahatını bozmadı. Çalışma uzun ve yavaştı. Yani umudumu kaybetmem için neden yoktu ama kör olduğumdan onların yaptıklarını göremiyordum. Sadece basit muayeneler yaptıklarını sanmıştım.

Bir ara nedense Tödlicente duruma müdahale etmeye karar vermiş. Gerçekten çok sıkılmış olmalı ampullükten bıkmış bir de doktorluk yapayım demiş. Neyse işte, geldi odama salak herif. O gerçekten salaktır. Dedi ki “Merak etme yetimim, seni iyi edeceğim.”. Bu sözleri söylemek için çok hazırlık yapmış olmalı çünkü ben yetimdim evet. Bunu çok geç söylüyorum çünkü ailem olmasını çok isterdim ve ailem olmadığını üzülmemek için unuttum. Bana sahip çıkıp arkadaşım, öğretmenim olurlardı. Yetimim derken bana sahip çıktığını belirtiyordu ama neden merak etme demişti? Neyi merak edecektim?

“Ayağa kalk ve hareketsiz, sağlamca dur.”. “Neden?” diye sordum tabi. Dedim acaba bu salak ne planlıyor. Hemen cevapladı “Eğer ışığını ışığımla bastırırsam belki iyileşirsin.”. Bak birde belki diyor. Gel de dövme şimdi bu lavuğu. Merak etmem gereken onun beni iyileştirip iyileştiremeyeceği değildi. O yakıcı ışığıyla beni öldürüp öldürmeyeceğiydi. Tödlicente ne anlardı doktorluktan ama denemekten başka çarem yoktu. Sıkılmıştım böyle hayattan.

Ayağa kalktım. Geniş bir alana yöneldik, idman odasına. Dört, altı kişi bizi izlemeye niyetlenmişti. Tödlicente çıkmaları için ısrar etti. Birazdan bu odada olacaklar çok tehlikeliydi. “Kendini mümkün olduğunca kas yetim. Bütün enerjin ışığa dönüştüğü halde enerjinle bana karşı koymayı dene. Bu ışığı yakalayıp akışını durdurmanı sağlayabilir.” gibi bir şeyler söyledi Licente. Söylediklerini yapmalı mıydım? Bu gerçekten işe yarayacak mıydı?

Aramızda beş metre mesafe vardı. Tödlicente kolaylıkla parlaklaştı. O çok parlaktı. Artık gördüğüm şey beyaz değildi, sarıydı. Kendi ışığım soluklaşmıştı sanki. Tödlicente’nin gücü beni eziyordu. Ben de gücümü toplamayı denedim ama her yanım ağrıdı çünkü tüm gücüm her yanımdan günlerdir yayılan beyaz ışığı oluşturuyordu. O şiddetini arttırdı. Ben artık ayakta zor duruyordum. Uykum gelmişti. Tödlicente “Kendine gel!!” diye tüm gücüyle bağırdı. Ayıldım biraz. Sonra sinirlendim. Ben nefretle doluydum. Direndim ve ışığımın şiddetini arttırdım. Tödlicente bir adım geri attı. Sonra onun parlaklığı başka bir boyuta geçti ve bana doğru adımlar atmaya başladı. Artık ben gerçekten zor ayakta duruyordum. Işık beni geri itiyordu ve sanki derim soyulmuştu. Çok büyük acılar seziyordum ama neremin ne kadar acıdığı konusunda emin değildim. O bir ara söndü ve benim hala parladığım ortaya çıktı. Biraz soluklaşmış olsada. Artık sanki görebiliyordum. Gözümdeki ışık zayıflayınca sanki görüyordum.

Tödlicente bir an aklına daha salakça şeyler gelmiş olacak ki bana doğru atladı ve hiç görmediğim bir şekilde parladı. Ben artık ölüyor olduğum konusunda emindim. Ağzımdan kan geldi. Bedenim yandı ve hatta eridi. Tekrar bayıldım. Hayatımda hatırladığım kadarıyla ikinci defa.

Bu sefer uyandığımda etrafta başkaları vardı. Başka rahatsızlıklara bakan başka doktorlar. Yanık kokuyordum. O lanet olası beni gerçekten yakmıştı. Kalkmaya yeltendim ve acıyla yatağa yığıldım. “Aptal dikişlerin patlayacak.” dedi doktorum. Bu doktor bayandı. Bir dişi. Ben “Aptal zaten patladı diye yanıt verdim.”. Bayan sinir bozucuydu “Hasta olunca böyle aksi oldun ha?” dedi. Sonra beni gıcık etmeye devam etti “Sen uyurken cinsel organını da diktik.” dedi ve onu sıktı. Ben öfkeyle hırlar gibi ona baktım “Bırak lan onu!” dedim. Gerçekten çok acıtıyordu. “Yaralı olmasaydın dokunmamdan hoşlanırdın değil mi” dedi ve daha kuvvetli sıktı. Koridorlarda bir çığlık yankılandı. Kadın ben ağlarken “Biraz abarttım galiba.” dedi üzgünce.

Biraz iyileşince Keight’i bulmaya gittim, onunla buluşmak için. Artık ten rengim farklıydı. Kanlı esmer bir tenim vardı. Eskiye dönmesi iki yıl sürecekti. İnsan olsam hiç iyileşmeyecekti. Biraz zombiye benziyordum böyle dikişli falan. Hala yürürken biraz acıyordu. Aslında neden Keight beni ziyarete gelmiyordu? İstesem onu çağırabilirdim yatağıma. Böyle bu halde karşısına çıkınca şaşırdı.

“Neden geldin?” diye sordu o yumuşak dudaklarını kıpraştırarak, yumuşak ve pembe. Bu halde onun yanına kadar gelmem onu şaşırtmıştı. Bir şey söylemeden dudaklarını öptüm. Sonra ayak üstü sevişmeye başladık. O istemiyor gibiydi. Zaten her yerim yara içinde kanlı veya yanıktı. Yani oldukça tiksinçtim. Sonunda ben iyice yumulmuşken dayanamadı söyledi.
—Dur.
—Neden?
—Bu kadar yeter.
—Seni çok özledim.
—O halde sakin dur.
—Tamam, sen nasıl istersen öyle olsun.
Hareket etmedim. O ne derse onu yaptım. Bana dilediği gibi dokundu ve hatta ilk kez beyaz pantolonumun düğmelerini açtı, içine baktı. “Çok fena olmuş.” dedi dikişlere ve kurumuş kanlara bakarak. “Evet, fazla ellemezsen iyi olur.” dedim. Heyecanlanmıştım. Sertleştim. Dikişler ve kurumuş kan zorlanıp acıtmaya başladı. O yüzümden acı çektiğimi görüyordu. “Meraklanma, durmam gerektiğinde söyle, nazik olacağım.” dedi. Kendimi tekrar çaresiz bir kız gibi hissediyordum. Dili rahatlatıcı tükürüğüyle rahatlatıcı bir masaj yapıyordu. İki dakika filan yaptı bunu. Ben boşalmadan gitti. Boşalmadan. . . Ben ise artık çok mutluydum gidip Tödlicente’ye teşekkür ettim. Başını salladı. Aferin der gibi. Aferin, sonunda mutlu olabildin.

İki hafta sonra neredeyse tamamen iyileşmiştim. Kleinig Keight’i bu süre boyunca görmedim. Ağzıyla yaptığı beni bu süre boyunca yatıştırmıştı. Hala o hisleri çok iyi hatırlıyordum. Zihnim kolaylıkla her şeyi bana tekrar hissettirebiliyordu. Bu gün daha ileri gitmek istedim. Onunla buluşacaktım ve bu sefer o hareket etmeyecekti ben dokunacaktım. Yine av hayvanları gibi onu aradım. Sorarak buldum yerini çabucak. Odama gelmesini istedim.
—Ne yapacağız?
—Ne istersek onu.
—Senin istediklerini mi?
—Ne sorun var Keight?
—Bilmiyorum. . .
—Naz mı yapıyorsun?
—Hayır, gerçekten istemiyorum. Ya öyle bakma. Yani sadece korkuyorum.
—O halde istediğimi istemiyorsun.
—Evet, ben sadece oynaşmak istiyorum; sense daha fazlasını.
—Bana tekrar dokunmak ister misin?
Kollarıyla sarılmaya hazırlandı. Ufak bir adım attı ve somurtarak geri çekilip kollarını indirdi.
—Ne?
—Sana yaklaşmaya korkuyorum. Çok fena bakıyorsun. Sana dokunduğumda böyle değildin. Zavallı bir halin vardı; şimdi bakışların korkutucu.
—Söz bak sana dokunmayacağım. Hadi gel ve şunu yap.
—Onu tekrar yalamamı mı istiyorsun? Bunu yapmayacağım. Sen yaralıyken pişmiş et gibi kokuyordu. İştah açıcıydı. Şimdi iştah açıcı değildir.
—Onu tekrar yakmamı ister misin?
—Bu kadar çok mu istiyorsun? Gerçekten korkutucusun.
—Beni kızdırma. Sinirlenip saldıracağım şimdi.
Arkasına baktı. İki adım atıp uzaklaşmaya başladı. İleri hamle yapıp omzundan yakaladım. “Bırak beni, bırak!” dedi bağırarak. Sanki korkmuyordu. Aslında köşeye sıkışan kedi gibi saldıracaktı. Peri gücünü kullanarak küçüldü. İki santim boyundaydı artık. Sinirlenip ona vurdum. Yere çarpıp hemen havalandı. Sonra avucumun içine aldım. Parmağını etime sapladım. Küçülünce yoğunlaşıp sertleşmişti. Yani ağırlığı aynıydı. Ufak kanatlarla da ruhsal gücü sayesinde uçuyordu. Zorlu bir rakipti o. Ayrıca onu incitmemeliydim. Kollarını parmaklarımla tuttum. Hareket edemedi. Sonra çıplak bedenini yaladım. Utandı, tiksindi, korktu ve ağladı. Benim de ağlayasım vardı o şirin şey ağlayınca.
—Ne olur ağlama.
—Beni bırak. Utanıyorum bırak beni.
Utanması beni daha da etkiledi. Büyük bir hevesle yaladım onu. Korkusundan büyüyemiyordu. Büyürse daha fena şeyler yapacağımı sanıyordu. Yapacak mıydım? Bunlar benim kontrolümde değil. Uzun bir süre onu yaladım. Artık gözlerini yummuş. Ağzını kapatmış. Sessizce duruyordu. Yüzünde yine o tiksinti ve üzüntü dolu ifade vardı. Sanki bayılmıştı. Onu daha sert yaladım ki tepki versin. “Ih, ıah, ühü, hüüüü. . .” şeklinde dört seks çıktı ağzından. İlki acıyı ifade ediyordu, muhtemelen ruhsal acıyı. İkincisi biraz zevk çığlığı gibiydi. Bu durumda zevk alıyorsa tüm kızlar gibi biraz mazoşistti. Üçüncü ve dördüncü sesler ağlarken çıkan seslerdi. Çok fena ağladı. Göz yaşları çeşme gibi aktı. Ondan iki milimetre uzaklaşan göz yaşları gerçek boyuna dönüp onu sırılsıklam yapıyordu.

Tuza dayanamayıp tekrar yaladım.
—Yeter!!
Çok yüksek sesle bağırmıştı. Tekrar yaladım.
—Ahh, lanet olsun ühü, ühü, üüüüüüüüü. . .
O tekrar tuzlanmıştı. Sonra onun arkasını hiç yalamadığımı fark ettim. Bir kolunu bıraktım. O kolu diğer elimle tutacaktım. Islaklıktan yararlanıp kolunu kaydırdı. Bu göz yaşı yada tükürük değildi. Terdi yalnızca. Çok çabucak kaçmıştı. Kıyafetlerini bırakarak.

Şimdi neler olacağını biliyordum. Bana tecavüz cezası verilecekti. Bu tam iyileşmemiş halimle. Kesin canımı yakmak isteyenler olacaktı. Koloni mazoşist ve sadist doluydu. Belki dikişlerim bile açılırdı. Yoo, buna izin vermezdim. Hmm, birde oğlancılar vardı tabi. Ne anlattığımı anlamıyorsunuz değil mi? Bana tecavüze yeltendiğimden tecavüz edeceklerdi; kolonideki isteyen herkes.

[oyun tanıtımı]FlatOut2

2009-10-26T23:51:00.003+02:00

FlatOut2 bence serinin en iyi oyunu. Carnage çok fazla gerçek. İlk oyun hiç oynanılır gibi değil.

FlatOut araçların hasar olduğu bir yarış oyunu. Hasarlar çok gerçek. Arabanın şekli tamamen değişebiliyor. Bu oyun zor. NFS ile kıyaslayan ve NFS'yi seçen bence özürlüdür. Zor oyun iyi oyundur. Hem bu oyunda araç parçalayabiliyoruz. Nitro da olunca her şey vahşet oluyor.

http://www.youtube.com/yuno44907
Adresinde videolarım var oyunla ilgili. CTR sport kalitesiz oldu. Zaten sileceğim onu.